III SA/Po 599/10

Dnia 18 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie WSA Małgorzata Górecka (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia r., nr w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2010 rok oddala skargę Decyzją z dnia 8 lutego 20010r. Burmistrz Gminy i Miasta ustalił J. podatek od nieruchomości na rok 2010 w kwocie 61 zł ( w tym 50 zł za powierzchnię budynków mieszkalnych lub ich części – 79 m kw. oraz 11 zł za powierzchnię gruntów pozostałe – 53,70 m kw. ). W odwołaniu od tej decyzji J. podniósł, iż w dniu 21 maja 1992 r. Urząd Powiatowy wydał decyzję, którą orzekł o podziale działki nr ... na działki ... i ..., natomiast w postanowieniu Zarządu Miasta i Gminy z 30 czerwca 1992 r. posłużono się innymi danymi. W uzupełnieniu odwołania strona wskazała, że organ I instancji wiedząc o tych różnicach "nie wstrzymał sprzedaży fikcyjnej nieruchomości". Wniesiono o "oddalenie" decyzji I instancji w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. Nr 240 z 2005 r., poz. 2027 ze zm. ) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę rozstrzygnięć podatkowych. Z aktualnego wypisu z ewidencji Starostwa Powiatowego z dnia 15 marca 2010 r. wynika, iż U. i J. L. są właścicielami nieruchomości lokalowej nr 2 położonej w budynku na ul. ..., do czego przywiązany jest współudział w wysokości 3/20 w użytkowaniu wieczystym gruntu. Stan taki wynika przy tym z umowy zawartej przed notariuszem w dniu 19 października 1992 r.. Strona od lat kwestionuje te dane, odwołując się corocznie i bezskutecznie od podatkowych decyzji wymiarowych ( zob.. m. in. wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt III S.A./Po 971/09 ). W skardze na decyzję zarzucono dokonanie wpisu błędnego adresu nieruchomości w wypisie z rejestru gruntów i rejestru lokali. Zakwestionowano też akt notarialny z 1992 r. W ocenie strony skarżącej nie jest ona właścicielem żadnej "fikcyjnej" nieruchomości podlegającej opodatkowaniu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji sprawowana jest w oparciu o kryteria zgodności z prawem, a według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji w powyżej określonych granicach Sąd uznał, że skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. Nr 193 z 2010 r., poz. 1287 ze zm. ) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę dokonywania wymiaru podatków. Według utrwalonego poglądu wyrażanego w orzecznictwie sądowym ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego, na którego podstawie należy dokonywać odpowiedniego wymiaru podatkowego – w podatku od nieruchomości. Aktualne dane z ewidencji mają przy tym charakter bezwzględnie wiążący dla organu podatkowego, wobec czego w postępowaniu podatkowym nie ma on uprawnień do dokonywania własnych ustaleń faktycznych co do istnienia, wielkości czy klasyfikacji nieruchomości ujawnionych w ewidencji. Wszelkie zmiany w tym zakresie winny być zatem dokonywane wyłącznie w ramach odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy właściwe w kwestii prowadzenia ewidencji gruntów i budynków ( zob. m. in. wyrok WSA w Gliwicach z 17.11.2010 r., I S.A./GL 700/10, lex nr 653594; wyrok WSA w Krakowie z 27.01.2010 r., I S.A./Kr 955/09, lex nr 554026; wyrok NSA z 13.01.2010 r., II FSK 1243/08, lex nr 558871 ). Z aktualnego wypisu z ewidencji Starostwa Powiatowego z dnia 15 marca 2010 r. wynika, iż U. i J. L. są właścicielami nieruchomości lokalowej nr 2 położonej w budynku na ul. ... , do czego przywiązany jest współudział w wysokości 3/20 w użytkowaniu wieczystym gruntu ( k. 10 akt administracyjnych ). Stan taki wynika przy tym z umowy zawartej przed notariuszem w dniu 19 października 1992 r. . Jak już wskazano powyżej dane z ewidencji są wiążące dla organów podatkowych w kwestii wymiaru podatków, wobec czego zdaniem Sądu zasadnie stwierdziły one, iż ewidencja stanowi podstawę dla potraktowania skarżącego jako podatnika i określenia jego zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. Wszelkie zarzuty podnoszone przez stronę w toku postępowania podatkowego i sądowego dotyczące nieistnienia spornej nieruchomości czy jej błędnego oznaczenia nie mogły mieć wobec tego bezpośredniego wpływu na ocenę legalności działania organów podatkowych. Wskazać należy na marginesie, iż strona od lat kwestionuje dane zawarte w ewidencji, odwołując się bezskutecznie od podatkowych decyzji wymiarowych ( zob.. m. in. wyrok WSA w Poznaniu z 10.03.2010 r., sygn. akt III S.A./Po 971/09 ). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.