III SA/Po 603/10

Dnia 26 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Beata Sokołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...], nr [...], Kierownik Biura Powiatowego w T., na podstawie art. 7 ust. 1 ust 2, art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 51 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 71 a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażanie zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. WE L 141 z 30 kwietnia 2004 r., ze zm.) oraz związku z § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 roku w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił R.R. przyznania płatności na rok 2009 z tytułu jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin, uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na pasze uprawianych na trwałych użytkach zielonych. W uzasadnieniu decyzji Kierownik Biura Powiatowego w T. wyjaśnił, że w dniu 15 maja 2009r. R. R., złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2009. We wniosku producent zadeklarował do płatności działki ewidencyjne nr [...], [...] położone w województwie w. powiat t., gmina W., obręb K.; działki o numerach [...], [...], [...] położone w województwie wielkopolskim, powiat turecki, gmina W., obręb W. oraz działkę nr [...] leżącą w województwie w., powiat t., gmina W., obręb P. W trakcie weryfikacji wniosku pod kątem zgodności z komputerową referencyjna bazą danych działek ewidencyjnych oraz w trakcie kontroli administracyjnej, ujawnione zostały błędy wymagające wyjaśnienia. W dniu 15 września 2009 roku wnioskodawca złożył wyjaśnienia oraz postanowienie Sądu Rejonowego w T., sygn. akt [...] z dnia [...]; postanowienie Sądu Okręgowego w K., sygn. akt [...] z dnia [...]; postanowienie Sądu Okręgowego w K., sygn. akt [...] z dnia [...]. Kierownik Biura Powiatowego w T. samodzielnie ustalił, że działki oznaczone geodezyjne nr [...] i [...] nie figurują w ewidencji gruntów i budynków. Kierownik Biura Powiatowego w T. nie podważył faktu użytkowania przez R. R. działek rolnych, które wpisał do wniosku o przyznanie płatności, jedynie zgłosił zastrzeżenia, co do prawidłowości numeracji i powierzchni działek ewidencyjnych. Wskazał jednak, że ponieważ postępowanie o przyznanie płatności jest wszczynane w oparciu o wniosek zainteresowanego, brak jest podstaw do modyfikowania wniosku R.R. w oparciu o własne ustalenia. Nie ma również podstaw do rozstrzygania sprawy w zakresie wykraczającym poza żądanie wnioskodawcy, jak również do jego modyfikowania. Decyzję w sprawie przyznania płatności wydaje się w oparciu o dane podmiotowe i przedmiotowe podane przez producenta rolnego we wniosku bądź też w zmianie do wniosku, a deklarując do dopłaty działki rolne wnioskodawca jest zobowiązany do deklarowania danych aktualnych, co do działek ewidencyjnych oraz użytkowanych powierzchni. Kierownik Biura Powiatowego w T. uznał, iż R.R. nie skorzystał z przysługującego prawa wniesienia poprawnej korekty, co spowodowało odmowę przyznania płatności. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P., na podstawie art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. , Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 10, ust 1, ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 roku, Nr 98, poz. 634 ze zm.), art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.), w związku z art. 4 oraz art. 6 ustawy z dnia 17 lutego 2010 roku o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 roku, nr 36, poz. 197), uchylił decyzję organu I instancji w części i orzekł co do istoty sprawy. Organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej: 1) zawartych w uzasadnieniu obliczeń wyników kontroli administracyjnej dla jednolitej płatności obszarowej: takich jak a) powierzchnia stwierdzona we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2009 wynoszącego [...] ha; b) wyliczenia procentowej różnicy w powierzchni działek zgłoszonych we wniosku i stwierdzonych w czasie kontroli administracyjnej w wysokości [...]; 2) zawartych w uzasadnieniu obliczeń wyników kontroli administracyjnej dla uzupełniającej płatności obszarowej – do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na pasze, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęce): powierzchnia stwierdzona we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2009 wynosi [...] ha. Jednocześnie orzekł, iż na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli administracyjnej dla pomocy finansowej dla jednolitej płatności obszarowej: a) powierzchnia stwierdzona we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2009 wynosi [...] ha; b) wartość przekroczenia obszaru ustalonego na podstawie obszaru zadeklarowanego, tj. procentowej różnicy w powierzchni działek zgłoszonych, która wyniosła [...]. W pozostałym zakresie organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że we wniosku o przyznanie płatności z dnia [...] R. R. zadeklarował na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie K. działki rolne o identyfikatorach "A" – JPO o powierzchni [...], "A" – UPO o powierzchni [...] oraz "B" – JPO_TUZ o powierzchni [...], natomiast na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie K. zadeklarował działki rolne o identyfikatorach "A" – JPO o powierzchni [...], "A4" – UPO o powierzchni [...], "A2" – UPO o powierzchni [...], "A3" – UPO o powierzchni [...] oraz "G" – JPO_TUZ o powierzchni [...]. Jak wykazała kontrola administracyjna oraz przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające, działki ewidencyjne o numerach [...] oraz [...] nie znajdują się w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy potwierdził, że z analizy otrzymanych dokumentów wynika, iż R. R. nie jest obecnie właścicielem działek o nr [...] i [...], lecz działek o numerach [...], [...] i [...] powstałych w wyniku podziału działki [...] oraz działek o numerach [...], [...] i [...] powstałych w wyniku podziału działki [...]. Ten fakt wynika zarówno z informacji z rejestru gruntów, protokołów granicznych jak i wykazów zmian gruntowych. Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie – w lutym 1981 roku nastąpił podział działki o numerze [...] na działki o numerach [...], [...] i [...]. Następnie działka [...] uległa podziałowi w dniu [...] na działki o numerach [...], [...] i [...]. Odnosząc się natomiast do działki [...] wyjaśnił, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w T., sygn. [...] w dniu [...] nastąpiło wydzielenie drogi z ww. działki i działkę tę oznaczono numerem [...]. Na podstawie analizy zebranej w sprawie dokumentacji Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego w P. podzielił stanowisko Kierownika Biura Powiatowego w T., iż zebrane dokumenty potwierdzają jedynie fakt istnienia spornych działek w przeszłości, natomiast stan faktyczny i prawny obu działek na dzień rozpatrywania wniosku R.R. z 2009 roku jest inny. Organ nie kwestionując rzeczywistego posiadania przez R. R. gruntów, jakie wskazał we wniosku ani utrzymywania ich w dobrej kulturze rolnej podkreślił, iż jedynym powodem odmowy przyznania dopłat jest kwestia niezgodności danych zawartych we wniosku z komputerową bazą danych, jaka jest prowadzona między innymi w oparciu o dane geodezyjne, które są inne w złożonym wniosku, a inne w dokumentacji geodezyjnej. Wnioskodawca był informowany o takiej sytuacji w ramach rozpatrywania spraw o przyznanie płatności w latach ubiegłych, które dotyczyły analogicznej sytuacji. Organ wyjaśnił, że w przypadku sąsiadujących ze sobą działek ewidencyjnych, będących przedmiotem tych samych praw oraz władania tych samych osób, wykazuje się w ewidencji jako odrębne działki ewidencyjne, jeżeli wyodrębnione zostały w wyniku podziału nieruchomości i są wyszczególnione w istniejących dokumentach określających stan prawny nieruchomości, a w szczególności w księgach wieczystych oraz obejmują grunty zajęte pod drogi publiczne, rowy, linie kolejowi wody śródlądowe. W przypadku podziału nieruchomości, nowo powstałe działki ewidencyjne oznacza się numerami w postaci ułamka "q/p", w którym "q" jest liczbą naturalną oznaczającą numer działki ewidencyjnej pierwotnej podlegającej podziałowi, natomiast "p" jest najmniejszą liczbą naturalną umożliwiającą wyróżnienie każdej nowej działki ewidencyjnej. Powstała droga (wydzielona działka [...]) stanowi część działki [...] tak, więc wyodrębnienie spowodowało podział całej działki [...] na dwie nie łączące się ze sobą działki zmieniając jej numerację zgodnie z wyżej przytoczonym rozporządzeniem na [...] i [...]. Po przeanalizowaniu wszystkich dokumentów jakie R. R. dołączył do wniosku, pism i wyjaśnień organ odwoławczy stwierdził, iż zasadnie podważono numerację działek ewidencyjnych wpisanych we wniosku o przyznanie płatności oraz ich powierzchni. Ponadto stwierdził mając na względzie akta sprawy dotyczące podziału działek nr [...] i [...], iż ze względu na brak uregulowania stanu prawnego działki [...] w księgach wieczystych, prawidłowo uznano R.R. za właściciela i użytkownika działki nr [...]. Odnośnie działki [...] organ stwierdził, że nie można uznać tej działki za istniejącą ze względu na to, iż wszystkie zebrane dokumenty wskazują na podział działki [...] na działki [...], [...], [...]. Działka ta zasadnie została wykluczona z płatności, co spowodowało stwierdzenie zawyżenia powierzchni użytkowanej rolniczo. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału ARIMR w P. dokonał pomiaru działki rolnej o identyfikatorze ‘E" położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz [...], a podzielonych działką ewidencyjną nr [...]. Na dostępnych w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli ortofotomapach dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...], dokonano wizualizacji działki rolnej "E" i na tej podstawie wliczono powierzchnie [...] do powierzchni stwierdzonej we wniosku w ramach Jednolitej Płatności Obszarowej, pomimo że w żaden sposób nie skorygowano błędu we wniosku i nie dokonano spójnego oznaczenia działki rolnej "E". Organ odwoławczy uznał bowiem, że pomimo błędu we wniosku, polegającym na nieprawidłowym opisaniu działek ewidencyjnych, właściwie opisano powierzchnię działki rolnej "E". Z tych względów organ odwoławczy uznał, że powierzchnia stwierdzona w ramach jednolitej płatności obszarowej wynosi [...], a w ramach płatności zwierzęcej wynosi [...]. Na podstawie identyfikacji działek oraz w związku z tym, że R. R. nie wyjaśnił błędów związanych z działką ewidencyjną nr [...]. Organ odwoławczy odmówił przyznania płatności bezpośrednich i płatności uzupełniających do gruntów rolnych na rok 2009, wykluczając z płatności działki rolne "A" oraz "G" w przypadku jednolitej płatności obszarowej oraz "A2", "A3", oraz "A4" w przypadku uzupełniającej płatności obszarowej. Powierzchnia działki rolnej "E", na podstawie niniejszej decyzji została wliczona do powierzchni stwierdzonej we wniosku. Ponadto w przypadku wykluczenia z działki rolnej A (o pow. [...]) części gruntów rolnych zadeklarowanych w ramach działki ewidencyjnej [...] ([...], pozostała powierzchnia ([...]) zadeklarowana w ramach działki ewidencyjnej [...] nie spełnia definicji działki rolnej, którą należy rozumieć jako zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw, o powierzchni nie mniejszej niż [...], a zatem nie przysługuje do niej płatność. W konsekwencji spowodowało to, że różnica pomiędzy powierzchnią deklarowana, a powierzchnią stwierdzoną w przypadku jednolitej płatności obszarowej wyniosła [...], w przypadku uzupełniającej płatności obszarowej wyniosła [...], ale informacje zawarte we wniosku pomocowym uznano za dostosowywane do rzeczywistej sytuacji i na tej podstawie odstąpiono od zastosowania sankcji. Jednocześnie odmówiono przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca). W dniu 21 sierpnia 2010 roku R. R. złożył skargę na decyzję organu II instancji, zarzucając niedotrzymanie terminów rozpatrzenia sprawy oraz ponownie wskazując na kwestie regulacji podziału działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Jednocześnie w odniesieniu do zarzutu niedotrzymania terminów załatwienia sprawy organ wskazał, iż po upływie ustawowego dwumiesięcznego terminu na rozpatrzenie odwołania, producent rolny był informowany o wszelkich opóźnieniach zgodnie z kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że skarżący we wniosku o przyznanie płatności wskazał niewłaściwe numery ewidencyjne i powierzchnie gruntów rolnych, które zadeklarował do dopłat. Dotyczy to działek oznaczonych przez skarżącego numerami [...] i [...]. Na podstawie samodzielnych ustaleń organy ARiMR stwierdziły, że działka nr [...] została podzielona i figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach [...], [...] i [...], a działka nr [...] została podzielona na działki oznaczone obecnie w ewidencji gruntów i budynków numerami [...], [...] i [...]. W wyniku tego podziału z działki nr [...] została wydzielona droga oznaczona numerem [...], a powstałe w ten sposób dwie nowe, nie łączące się z sobą działki oznaczono numerami [...] i [...]. Z dokumentów zebranych w toku postępowania administracyjnego wynika nadto, że w [...] nastąpił podział działki o numerze [...] na działki o numerach [...], [...] i [...]. Następnie w [...] działka nr [...] została podzielona na działki o numerach [...], [...] i [...]. Ustalenia poczynione przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. potwierdzają fakt istnienia w przeszłości w ewidencji działek wymienionych we wniosku o przyznanie płatności. Z ustaleń tych wynika nadto rzeczywiste posiadanie przez R. R. gruntów rolnych wskazanych we wniosku o przyznanie płatności oraz utrzymywanie ich w dobrej kulturze rolnej. O powyższych ustaleniach skarżący został poinformowany przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. w piśmie z dnia [...] (k.36 akt adm.). Z pisma tego wynika także, że powyższe ustalenia zostały dokonane "w kampanii 2005 i kampanii 2008". Przedmiotem oceny pozostaje zatem kwestia czy odmowa przyznania płatności z powodu niezgodności danych zawartych we wniosku z komputerową bazą danych i ewidencją gruntów i budynków stanowi o naruszeniu prawa. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.), organ decydujący o przyznaniu lub odmowie przyznania wnioskodawcy płatności w ramach danego programu wsparcia bezpośredniego obowiązany jest do podejmowania określonych czynności prowadzących do merytorycznego rozpoznania wniosku złożonego przez rolnika, a mianowicie obowiązany jest rozpatrzyć w wyczerpujący sposób cały materiał dowodowy oraz udzielać stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego strony oraz osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodne z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wyrażona w przytoczonym przepisie zasada działania na wniosek stanowi o dobrowolności uczestnictwa w programie pomocowym oraz o tym, że potencjalny beneficjent płatności zobowiązany jest do samodzielnego dopełnienia obowiązku przedstawienia wszelkich dowodów niezbędnych do podjęcia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej. Na gruncie przepisów wyznaczających kompetencje organu w sprawach dotyczących wsparcia dla producentów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego obowiązuje zasada działania organu na wniosek zainteresowanego, co oznacza, że rolnicy mogą otrzymać konkretne kwoty dofinansowania do posiadanych gruntów rolnych, składając na określonych - w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - zasadach wniosek o przyznanie dofinansowania do objętych tym wnioskiem gruntów, zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zasada działania organu tylko na wniosek oznacza, że organ będący dysponentem funduszy pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, posiada środki przeznaczone w założeniu na dopłaty dla rolników, nie jest jednak uprawniony do podejmowania czynność reglamentacyjnych w tym zakresie z urzędu. Zatem organ nie jest uprawniony do rozpatrywania sprawy w sposób merytorycznie wykraczający poza granice zakreślone we wniosku, ani też - jak wskazano - modyfikowania wniosku po terminie przewidzianym dla ewentualnej zmiany wniosku przez zainteresowanego. Nie można zatem wymagać od organu, aby samodzielnie wywodził intencję wnioskodawcy w zakresie zmiany złożonego wniosku, gdyż stanowiłoby to działanie organu z urzędu, który podejmując czynności niejako "na własną rękę" modyfikowałby wniosek złożony przez zainteresowanego, nie mając przy tym wiedzy dotyczącej intencji samego wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 25. 11.2009 roku, sygn. akt II GSK 222/09). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że treść każdego wniosku powinna zawierać więc wszystkie informacje, niezbędne dla ustalenia uprawnień do otrzymania pomocy, a w tym szczegółowe informacje pozwalające na identyfikację działek rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Skoro bowiem organ ARiMR wydaje decyzje w oparciu o dane wskazane we wniosku o przyznanie płatności, istotną kwestię stanowi prawidłowe oznaczenie działek zgłoszonych do dopłat oraz ich użytkowana rolniczo powierzchnia. Sposób oznaczenia działek wynika z danych ewidencyjnych określonych w ustawie z dnia 18 grudnia 2004 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. Nr 10, poz. 76 z 2004 r. ze zm.). W myśl art. 8 pkt. 3 wskazanej ustawy ewidencja gospodarstw rolnych zawiera dane dotyczące powierzchni gospodarstwa rolnego, z podaniem identyfikatorów oraz powierzchni wchodzących w jego skład działek ewidencyjnych, na których położone są działki rolne. Zgodnie z art. 8 pkt. 4 ustawy dane umożliwiające identyfikację działek rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, obejmują w szczególności powierzchnię działek rolnych, lokalizację działek rolnych, z podaniem numerów działek ewidencyjnych, na których są one położone oraz sposób wykorzystywania działek rolnych. W pełni uzasadnione jest zatem stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że dane powyższe muszą być aktualne w dacie składania wniosku. W rozpoznawanej sprawie organy ARiMR dostrzegły nieprawidłowości zawarte we wniosku, a dotyczące oznaczenia działek i poinformowały wnioskodawcę o sposobie ich poprawienia. Wyjaśniły na czym polegają stwierdzone nieprawidłowości oraz wskazały dane niezbędne do ich skorygowania. Skarżący z tej możliwości nie skorzystał. Wobec tego, że organ nie był uprawniony do skorygowania z urzędu niewłaściwych oznaczeń i powierzchni działek objętych wnioskiem o dopłaty, rozpoznaniu podlegał wniosek w jego pierwotnej wersji tj. bez poczynienia korekty wadliwych oznaczeń. Ocena tego wniosku dokonana w zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości co do jej trafności. Nie budzą też wątpliwości wyliczenia poczynione dla wyliczenia płatności. Z zarzutów skargi nie wynika zresztą wprost w jakim zakresie skarżący kwestionuje zaskarżoną decyzję. Wynika z nich natomiast, że uwagi skarżącego dotyczą głównie czynności podejmowanych w związku ze zmianami dokonywanymi w ewidencji gruntów. Z przyczyn wskazanych wyżej zarzuty te nie podważają zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wobec tego, że zarzuty skargi nie mogły prowadzić do jej uwzględnienia, a brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, które Sąd bierze pod uwagę z urzędu, skarga podlegała oddaleniu z mocy art. 151 p.p.s.a.