III SA/Po 604/14

Dnia 5 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi W P na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na rzecz adw. A C kwotę [...] złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie [...] złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2014 r., , po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego dnia [...] 2013 r., określającego W P zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki A, o numerze nadwozia [...], o pojemności silnika 4134 cm3, rok produkcji 2008, w wysokości 42.041,00 zł, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r. organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu ustalenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym opisanego wyżej samochodu. Decyzją z dnia [...] 2013 r., Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 207 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 12, art. 105 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11, ze zm.), a także rozporządzenia Komisji (WE) 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/97 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 291 z 31 października 2008 r.) określił W P zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w dniu 30 czerwca 2009 r. samochodu osobowego marki A, o pojemności silnika 4134 cm3, rok produkcji 2008, w kwocie 42.041,00 zł.. W ocenie organu sporny pojazd winien być zaklasyfikowany do pozycji Taryfy Celnej 8703, obejmującej pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób. Naczelnik Urzędu Celnego podkreślił, że nie kwestionuje zapisów zawartych w dokumentach dotyczących tego pojazdu, jednakże istotne są określone cechy pojazdu i jego klasyfikacja w świetle Nomenklatury Scalonej, do której odsyłają przepisy o podatku akcyzowym. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł W P wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zdaniem podatnika w sprawie należało zastosować definicję legalną samochodu osobowego zawartą w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych i o podatku dochodowym od osób prawnych. Odwołujący zarzucił organowi naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 194 i art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Powołał się w szczególności na zapisy w zagranicznej dokumentacji pojazdu (m. in. dowód rejestracyjny) wskazujące, że jest to samochód ciężarowy. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej wskazaną powyżej decyzją z dnia [...] 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podkreślił, że dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej. Sama rejestracja jako samochód ciężarowy czy też faktyczne przeznaczenie pojazdu do transportu towarów nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do pozycji 8704. Do odpowiedniego zaklasyfikowania danego wyrobu brane są pod uwagę jego cechy projektowe, charakterystyczne dla określonej grupy wyrobów. Nadto organ II instancji wskazał, że z Wyjaśnień do Taryfy Celnej ogłoszonych w obwieszczeniu Ministra Finansów wynika, że w odniesieniu od do pozycji 8703, klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. z pasami bezpieczeństwa lub punktami kotwiącymi oraz z wyposażeniem do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w tylnej przestrzeni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składane lub składające się ze zdejmowanych punktów kotwiących (składane lub wyjmowane z punktów mocowania); b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jednych lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazd przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Organ podkreślił również, że z Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej wynika, że pozycja 8703 obejmuje pojazdy, które posiadają pojedynczy, zamknięty wewnętrzny obszar, stanowiący przestrzeń dla kierowcy i dla pasażera oraz pozostałą przestrzeń, która może być wykorzystana zarówno dla przewozu osób, jak i towarów. Należą do nich również pojazdy typu van, kombi, gdzie pojazd tego typu posiada zwykle więcej niż jeden rząd siedzeń i powierzchnię do transportu towarów. Dyrektor Izby Celnej podniósł, że zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. Odnosząc się do samochodu będącego przedmiotem analizy, organ odwoławczy zaznaczył, że ustaleń co do jego zasadniczego przeznaczenia dokonał w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który przemawia za stanowiskiem, iż pojazd ten jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, z funkcją użytkową – możliwość przewozu towarów. W toku oględzin dokonanych w dniu 5 marca 2013 r. stwierdzono, że pojazd ma nadwozie 5–drzwiowe (jedna kabina dla kierowcy i pasażerów – 7 miejsc siedzących), część pasażerska ma czworo drzwi i dwa rzędy siedzeń (siedzenia pokryte tapicerką, z zagłówkami), pasy bezpieczeństwa dla wszystkich miejsc siedzących. W kabinie zamontowano też uchwyty dla pasażerów i kierowcy. Pojazd ma okna wzdłuż dwubocznych paneli oraz wyposażenie typowe dla pojazdów osobowych (m. in. klimatyzacja dwustrefowa, dywaniki, głośniki audio w przednich i tylnych drzwiach, oświetlenie z przodu i na środku pojazdu). Z informacji przedstawiciela samochodów marki A z 7 lutego 2014 r. wynika, że sporny pojazd został wyprodukowany jako osobowy 7 miejscowy. Ponadto organ II instancji wskazał, że system [...] dla samochodu A rok produkcji 2008 wygenerował wycenę, z której wynika, że samochód w wersji standardowej ma m. in. airbag – 6 sztuk, czujnik deszczu, czujnik zmierzchowy świateł, elektryczne podnoszenie szyb przednich i tylnych, felgi aluminiowe, klimatyzację automatyczną, lampki do czytania (przód, tył), kierownicę z obsługą radia i telefonu, komputer pokładowy, osłony przeciwsłoneczne, podłokietniki komfortowe z uchwytami na napoje, tylne oparcie składane, zagłówki – 5 sztuk. W zaświadczeniu z badania technicznego samochodu dokonanego w dniu 7 lipca 2009 r. diagnosta określił, że jest to pojazd ciężarowy typu van 5 miejscowy. Brak trzeciego rzędu siedzeń świadczy jedynie o jego krótkotrwałym demontażu dla potrzeb przewożonego bagażu. Organ odwoławczy podkreślił, że do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). Wobec tego, jak również w związku z zasadą autonomii prawa podatkowego dla grupowania i klasyfikowania pojazdów oraz nadawania im poszczególnych kodów CN nie mają znaczenia obowiązujące przepisy o ruchu drogowym, a także przepisy w sprawie warunków technicznych, które pojazdy samochodowe powinny spełniać - zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym przedmiotowego pojazdu, jako istotne z punktu widzenia jego stanu technicznego, nie rodzi podatkowoprawnych konsekwencji w zakresie podatku akcyzowego, albowiem te wiązać należy wyłącznie z klasyfikacją taryfową. Zarejestrowanie zatem powyższego pojazdu jako ciężarowego w Niemczech jak i w kraju nie ma żadnego znaczenia dla klasyfikacji taryfowej do pozycji 8704. Od decyzji tej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł W P, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Celnego, zawieszenia postępowania do czasu zakończenia sprawy przez Rzecznika Praw Obywatelskich pod znakiem [...] oraz skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o konstytucyjność przepisów powołanych w zarzutach skargi, zarzucając (przy określeniu dosłowności sformułowań) zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie art. 2 Konstytucji RP (zawierającego zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa) w związku z zastosowaniem art. 100 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez dokonanie dowolnej interpretacji pojęcia "samochód osobowy", 2) naruszenie art. 2 Konstytucji RP – zasady bezpieczeństwa prawnego i pewności prawa, w związku z art. 100 ustawy o podatku akcyzowym., poprzez dokonanie reinterpretacji określenia "samochód osobowy", 3) naruszenie art. 2 Konstytucji RP – zasady dostatecznej określoności przepisów prawa, w związku z art. 100 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez zastosowanie niejasnego przepisu i zawartego w nim określenia "samochód osobowy", jako podstawę decyzji wymiarowej, 4) naruszenie art. 210 § 1 Op., poprzez nieustosunkowanie się przez organ II instancji do zarzutów stawianych w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca powtórzyła prezentowane na etapie postępowania odwoławczego stanowisko, zgodnie z którym wydana decyzja sprowadza się do arbitralnego uznania, że strona nabyła samochód osobowy, podczas gdy użyte w ustawie określenie" samochód osobowy" jest niezgodne z Konstytucją. Skarżący zarzucił ponadto, że organ odwoławczy nie odniósł się do treści zarzutów zawartych w odwołaniu, nie kwestionując przy tym ustalonego przez organy stanu faktycznego. Dyrektor Izby Celnej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że wątpliwości i prowadzone postępowania przez Rzecznika Praw Obywatelskich nie zmieniają stanu prawnego obowiązującego w dniu powstania obowiązku podatkowego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu marki A. Na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącego – ustanowiony z urzędu wnosił i wywodził jak w skardze oraz o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego dnia [...] r., określającą W P zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w dniu 30 czerwca 2009 r. samochodu osobowego marki A, o pojemności silnika 4134 cm3, rok produkcji 2008, w kwocie 42.041,00 zł. W opinii Sądu powyższe decyzje nie naruszają przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626), dalej u.p.a. Istotą sporu jest dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja przedmiotowego samochodu marki A do kodu CN 8703 Nomenklatury Scalonej. Zdaniem skarżącego nabyty przez niego wewnątrzwspólnotowo pojazd jest samochodem ciężarowym, co wyklucza możliwość opodatkowania go podatkiem akcyzowym, a nadto w tym kontekście, co najmniej dokonano dowolnej interpretacji pojęcia "samochód osobowy". Użyte dla celów podatku akcyzowego pojęcie "samochód osobowy" nie pokrywa się, ani z potocznym jego rozumieniem, ani też z definicją zawartą w prawie o ruchu drogowym. Jednakże w każdej ustawie ustawodawca może zawrzeć definicję legalną określonego pojęcia. Definicja taka wiąże na gruncie danego aktu prawnego i wydanych w jego oparciu aktów wykonawczych. Definicja tego samego pojęcia w innych ustawach, zarówno z zakresu prawa podatkowego, jak i innych dziedzin prawa, nie ma w związku z tym znaczenia (B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, s. 71 oraz wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. I GSK 719/12; treść dostępna w Internecie na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7.09.1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Podatnikiem – według art. 102 ust. 1 u.p.a., jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2, a więc między innymi podmioty nabywające samochody osobowe wewnątrzwspólnotowo. Stosownie do treści art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego wcześniej niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest natomiast przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (art. 2 pkt 9 u.p.a.). Art. 100 ust. 4 u.p.a. stanowi natomiast, że samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z przytoczonych przepisów wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu u.p.a., decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Istotnym jest również odniesienie się do treści Wyjaśnień do Taryfy Celnej – Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których organy prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Według tych Wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Zasadę tę potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. C-486/06. Powyższe znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjmuje się, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 370/12). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu - zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. W trakcie oględzin dokonanych w dniu 5 marca 2013 r. stwierdzono, że sporny pojazd ma nadwozie 5 drzwiowe (jedna kabina dla kierowcy i pasażerów – 7 miejsc siedzących). Część pasażerska ma czworo drzwi i dwa rzędy siedzeń (siedzenia z zagłówkami, wyposażone w pasy bezpieczeństwa), uchwyty dla pasażerów i kierowcy. Pojazd ma okna wzdłuż dwubocznych paneli oraz wyposażenie typowe dla samochodów osobowych. Drzwi tylne z oknami posiadające możliwość otwierania szyby. Samochód wyposażony w dywaniki, popielniczkę, głośniki audio w przednich i tylnych drzwiach. Klimatyzacja całego pojazdu, wewnętrzne oświetlenie z przodu i na środku pojazdu. Tapicerka jednakowa na całej powierzchni samochodu. W protokole oględzin zapisano również, że pojazd "nie posiada żadnych elementów budowy oraz wyposażenia kojarzonych do przewozu towarów". Sporządzono także dokumentację fotograficzną – załączoną do akt administracyjnych sprawy. Z informacji x Sp. z o.o. wynika, że pojazd ten został wyprodukowany jako osobowy 7 miejscowy. Dla standardowej wersji samochodu A, rok produkcji 2008, poj. silnika 2967 cm3 system [...]wygenerował wycenę o nr [...], z której wynika następujące wyposażenie: m. in. aribag – 6 sztuk, czujnik deszczu, czujnik zmierzchowy świateł, elektryczne podnoszenie szyb przednich i tylnych, felgi aluminiowe, klimatyzacja automatyczna, lampki do czytania (przód i tył), kierownica z obsługą radia i telefonu, komputer pokładowy, osłony przeciwsłoneczne, podłokietniki komfortowe z uchwytami na napoje, relingi dachowe, tapicerkę skórzaną, zagłówki – 5 sztuk. W zaświadczeniu z badania technicznego z dnia 7 lipca 2009 r. diagnosta określił, iż jest to pojazd ciężarowy typu van 5 miejscowy. Brak trzeciego rzędu siedzeń przemawia zatem jedynie o jego krótkotrwałym wymontowaniu dla potrzeb przewożonego bagażu. Słusznie zatem organy obu instancji przyjęły, że powyższe cechy przedmiotowego pojazdu świadczą, iż jego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób. Należy przy tym zaznaczyć, że określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd kwalifikowany do pozycji 8703 służy wyłącznie do przewozu osób. Pojazd taki może być także wykorzystywany do przewożenia towarów, o czym świadczy wyraźne zakwalifikowanie do tej pozycji również samochodów osobowo – towarowych. W opinii Sądu organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, przy czym jednak wyprowadziły z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu i jego klasyfikacji taryfowej odmienne, aniżeli domagał się skarżący, co przy prawidłowości tychże wniosków (która została wykazana powyżej), nie świadczy o pominięciu czy bezzasadnym nieuwzględnieniu dowodów w sprawie. Wbrew zarzutom skargi powoływane przez skarżącego dokumenty zagraniczne dotyczące pojazdu również zostały wzięte pod uwagę przez organy podatkowe, jednak uwzględniając pozostałe dowody, z których wynikały indywidualne cechy i ogólny wygląd samochodu (istotne dla ustalenia jego zasadniczego przeznaczenia), zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia rodzaju pojazdu nie mogły być decydujące, tym bardziej że zostały one dokonane na podstawie innych kryteriów. Związanie sposobem klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej uniemożliwia uwzględnianie klasyfikacji wyrobu przeprowadzonej dla innych celów. Stąd zarejestrowanie samochodu jako ciężarowego, czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium, nie ma żadnego znaczenia. Przy kwalifikacji pojazdu organy kierowały się również brzmieniem Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, wyznaczających cechy pojazdów służących raczej do przewozu osób niż do transportu towarów. Wprawdzie Noty wyjaśniające nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego, to jednak mają one charakter informacji instytucji i organów Unii Europejskiej i mają na celu pomoc w prawidłowym posługiwaniu się klasyfikacją taryfową i jednocześnie chronić przed błędami w jej stosowaniu. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Nie budzi też wątpliwości, że użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Sąd, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze, nie dopatrzył się przesłanek wskazujących na zasadność zawieszenia postępowania do czasu zakończenia sprawy prowadzonej przez Rzecznika Praw Obywatelskich pod sygn. [...] w związku z podjętymi wątpliwościami co do stosowania przepisów prawa o ruchu drogowym jak i ustawy o podatku akcyzowym w zakresie definicji samochodu osobowego, skierowanymi do Ministra Transportu oraz Ministra Finansów. Nadto Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie wskazanym w skardze, ani w żadnym innym. Jak stwierdził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 sierpnia 2014 r. (sygn. akt I GSK 814/13), to wątpliwości sądu, a nie strony skarżącej, mogą uzasadniać przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Przesłanką do wystąpienia z pytaniem opartym na art. 193 Konstytucji RP jest nabranie przez sąd uzasadnionych wątpliwości co do zgodności danego przepisu z Konstytucją RP bądź ratyfikowaną przez Polskę umową międzynarodową, w sytuacji, w której odpowiedź na to pytanie ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W rozpatrywanej sprawie taka uzasadniona wątpliwość nie zaistniała. Skarżona decyzja nie narusza art. 2 Konstytucji RP, nie legitymuje się zatem uprawnieniem do skutecznego domagania się przedstawienia przez Sąd, rozpoznający tę sprawę, pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Podkreślić trzeba, że skarżący nie kwestionował ustalonej przez organy podatkowe podstawy opodatkowania (cena zakupu pojazdu z faktury) jak również daty powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym (dzień sprzedaży pojazdu na terytorium kraju). Nie doszło również do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa materialnego, które zostały przez organy prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w sprawie. Zaskarżona decyzja została przy tym w sposób wyczerpujący uzasadniona, czyniąc zadość wymogom z art. 210 § 4 O.p., a także wynikającej z art. 124 O.p. zasadzie przekonywania. Prawidłowo wyjaśniono też odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań diagnosty i brak potrzeby zwrócenia się do przedstawiciela marki x w kraju z zapytaniem o wygląd i wyposażenie samochodu. Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, a jego wyniki przedstawiły w uzasadnieniu decyzji. Dokonując ustaleń dotyczących zasadniczego przeznaczenia spornego pojazdu wskazano na cechy spornego samochodu A, które przemawiają za tezą, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Wyniki tak przeprowadzonego postępowania stały się podstawą do zakwalifikowania niniejszego samochodu do kodu CN 8703, czego konsekwencją było określenie skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym w kwocie 42.041,00 zł. W świetle powyższych rozważań Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani też naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd postanowił zaś w oparciu o art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 i § 6 pkt 5 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) jak w punkcie II orzeczenia.