III SA/Po 649/17

Dnia 20 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sz. Widłak po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2017 r., nr [...], w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu posadowienia dźwigu i określenia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2017 r., wydanej w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i określenia z tego tytułu wysokości opłaty ([...] zł), zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Skarżąca spółka wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić jej znaczną szkodę majątkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA w Warszawie z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z 4 października 2010r., o sygn. akt II FZ 460/10, CBOSA). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, CBOSA). Skarżąca spółka nie wykazała we wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia wymaga, że do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie skarżącej, że przesłanki te zaistniały. Strona powinna poprzeć to twierdzenie wywodem, a także dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., o sygn. akt GZ 120/04, CBOSA), a w niniejszej sprawie tego nie uczyniła. Skarżąca w sposób ogólny stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ja na znaczną szkodę. Nie przedstawiła jednak żadnych dokumentów, które potwierdziłyby lub uprawdopodobniłyby możliwość wystąpienia w jej majątku tego rodzaju szkody w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym uznać należy, że na podstawie zawartych we wniosku twierdzeń nie można przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest, że w sprawie w istocie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.