III SA/Po 660/17

Dnia 9 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 6 lipca 2017 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Strona złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 6 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wraz ze skargą złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla sytuacji finansowej skarżącego oraz jego rodziny, wywoła znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt III SA/Po 660/17 odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z dnia 23 października 2017 r. złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji poprzedzającej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że obowiązek uiszczenia kary lub jej egzekucja może doprowadzić skarżącego do utraty płynności finansowej, a nawet bankructwa, co wiązałoby się z koniecznością zamknięcia działalności gospodarczej, zwolnienia pracowników, utraty źródła dochodów i urządzeń. W ocenie strony skarżącej grozi jej znaczna szkoda i skutki, których nie da się odwrócić. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ze względu na to, że strona skarżąca w toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego zwracała się już dwukrotnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku w tym przedmiocie należy mieć na uwadze dyspozycję art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym, postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i § 3 rzeczonego art. 61, Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wobec tego wskazać trzeba, że choć strona skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji może doprowadzić do bankructwa, to okoliczność te nadal nie świadczy o zaistnieniu którejś z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., a w konsekwencji nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia uprzednio podjętego postanowienia. Sąd w postanowieniu z dnia 19 września 2017r. wskazał, że jakkolwiek w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam ogólnikowy wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Zagrożenie, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi być bezpośrednie i realne zaś w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami (zob.: postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2012 r. II FZ 304/12, LEX nr 1137799). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiły nowe okoliczności. W dalszym ciągu nie przedłożono jakiejkolwiek dokumentacji obrazującej aktualną sytuację majątkową strony skarżącej (aktywa i pasywa majątkowe, majątek nieruchomy i ruchomy, dane o przychodzie, dochodzie, stałych kosztach i wydatkach, podjętych zobowiązaniach, wierzytelnościach itd.). Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.