III SA/Po 662/18

Dnia 6 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko ( spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2019r. przy udziale sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2018r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. znak sprawy [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej określany także jako organ i instancji), wskazując na art. 219, art. 123-126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej jako K.p.a.) odmówił W. L. wydania zaświadczenia. Z uzasadnienia postanowienia oraz z akt sprawy wynika, że W. L. (dalej określany jako wnioskodawca) pismem z [...] maja 2018 r. zwrócił się o wydanie dokumentu potwierdzającego wysokość wstrzymanej płatności: IV raty za rok 2009 oraz V raty za rok 2010. W odpowiedzi kierownik biura powiatowego poinformował, że każda z wypłacanych rat płatności dla gospodarstwa niskotowarowego była ustalona na poziomie 1250 euro, a następnie przeliczana i wypłacana w walucie – polski złoty. Następnie, we wniosku z [...] czerwca 2018 r. wnioskodawca zwrócił się o wydanie zaświadczenia o wysokości wstrzymanej płatności IV i V raty, określonej w walucie – polski złoty w celu okazania dokumentu sądowi w sprawie z zakresu płatności rolniczej. Uzasadniając odmowę wydania zaświadczenia organ I instancji napisał, że zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 218 §1 K.p.a. w przypadkach o których mowa w art. 217§ 2 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Na podstawie wniosku W. L. z [...] marca 2005 r. prowadzono postępowanie w sprawie przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Decyzją z [...] lutego 2006 r. przyznano płatność dla gospodarstwa niskotowarowego, wypłacaną w pięciu ratach. Decyzja zawiera zastrzeżenie, iż dwie ostatnie raty płatności wypłaca się po spełnieniu przez beneficjenta dodatkowych warunków. W decyzji zawarto pouczenie, że wysokość płatności w walucie – polski złoty może ulegać zmianie w kolejnych latach płatności ze względu na zmiany kursu waluty euro, ponieważ zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. nr 286 poz. 2870, dalej jako Rozporządzenie), wysokość płatności dla gospodarstwa niskotowarowego ustalono w kwocie waluty euro, która następnie podlega przeliczeniu na walutę – polski złoty wg określonego kursu, po spełnieniu przesłanek do wypłaty płatności. W dniu [...] kwietnia 2010 r. została wydana decyzja o wstrzymaniu płatności. W prowadzonym postępowaniu nie zostało ustalone ile wynoszą w walucie polski złoty wartości wstrzymanych rat dla gospodarstwa niskotowarowego, ponieważ potencjalne raty płatności byłyby wypłacane w oparciu o przyszły kurs euro, nieokreślony jeszcze na dzień wydania decyzji. Organ I instancji zaznaczył, że nie posiada informacji i nie prowadzi ewidencji ani rejestru zawierającego informacje, o które zwraca się wnioskodawca. Informacje te nie wynikają również z akt sprawy postępowania dotyczącego płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. W zażaleniu wnioskodawca napisał, że zwrócił się o wydanie zaświadczenia w konsekwencji rażącego naruszenia prawa przez organy ARiMR i sąd administracyjny, w decyzjach wstrzymujących IV i V ratę płatności. Rolnik poniósł straty z winy organów i organ I instancji odmawia określenia wysokości tych strat, w stosownym dokumencie. Wnioskodawca ocenił, że trafność jego argumentów potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2011 r., II GSK 469/10. Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., wskazując na art. 138 § 1 ust. 1 w związku z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając postanowienie ww. organ napisał, że do odmowy wydania zaświadczenia dochodzi między innymi wtedy gdy organ nie posiada danych niezbędnych do wydania zaświadczenia. Organ podkreślił, że w decyzji kierownika Biura Powiatowego o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego nie ustalono wysokości nieprzyznanych rat w walucie polski złoty ponieważ ich wysokość (dla osób spełniających warunki do ich przyznania) stanowiła kwotę w wysokości 1250 euro przeliczoną na walutę polski złoty według kursu obowiązującego w dniu wydania decyzji w sprawie przyznania tych płatności. Organ II instancji stwierdził, że skoro wnioskodawca nie był uprawniony do otrzymania ww. świadczeń, nie ma możliwości wskazania, jaka byłaby ich wysokość, a w konsekwencji – brak jest podstaw do wydania zaświadczenia w tym zakresie. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie posiada danych wskazanych we wniosku i także dane te nie wynikają z akt administracyjnych sprawy płatności dla gospodarstwa niskotowarowego wnioskodawcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. W. Lasota napisał, że podtrzymuje wszystkie swoje argumenty zawarte w zażaleniu. Nadto napisał, że organy obu instancji nie wskazały, który organ posiada dane potrzebne do wydania zaświadczenia. Skarżący ocenił, że jeżeli organy ARiMR twierdzą, że nie posiadają tych danych i nie wskazują organu, który posiada te dane, to organy te powinny wypłacić odszkodowanie na poziomie 2500 euro wraz z ustawowymi odsetkami, rekompensując stronie skarżącej straty poniesione wyłącznie z winy tych organów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest całkowicie bezzasadna i podlega oddaleniu. Oba postanowienia zapadłe w sprawie zostały wydane zgodnie z prawem. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "P.p.s.a.") w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przepisach K.p.a. określono jednoznacznie, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 1-2 K.p.a.). Jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego to organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). W świetle powyższego, zaświadczenie stanowi przewidziane w przepisach prawa potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ administracji publicznej wydawane na żądanie zainteresowanej osoby. Dlatego też, po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia strona powinna uzyskać zaświadczenie o żądanej treści albo postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia bądź postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści (wyrok WSA w Białymstoku z 17 czerwca 2010 r., II SAB/Bk 19/10, Lex nr 621973). Nie budzi wątpliwości, że odmowa wydania zaświadczenia nastąpi także wtedy, gdy organ stwierdzi, że nie posiada danych niezbędnych do wydania zaświadczenia (a więc w sytuacji, gdy żądanie wnioskodawcy nie znajduje potwierdzenia w dokumentach posiadanych przez organ). Organy zgodnie wskazują, że taka sytuacja ma miejsce w kontrolowanej sprawie. Sąd podziela to stanowisko. Skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia o wysokości wstrzymanych mu płatności dla gospodarstw niskotowarowych w IV i V roku. Istotną okolicznością w sprawie jest ten element żądania wskazujący, że skarżący domagał się podania wysokości płatności w walucie – polski złoty. Jednakże organy administracji publicznej obu instancji prawidłowo wykazały, że skoro została wstrzymana płatność to nie ustalono wysokości jej kolejnych rat w walucie – polski złoty ponieważ wysokość płatności (dla osób spełniających warunki do ich przyznania) stanowiła określona kwota w walucie euro, przeliczana według kursu obowiązującego w dniu naliczenia tych płatności na walutę – polski złoty. W konsekwencji powyższego organ I instancji nie posiadał i nie posiada tych danych, których domaga się skarżący, a więc nie mógł wydać zaświadczenia. Odnosząc się do wskazanego, jak uzasadnienie swoich twierdzeń, przez skarżącego wyroku NSA z 13 kwietnia 2011 r., II GSK 469/10 (CBOSA) Sąd stwierdza, że przywołany wyrok został wydany w innym stanie faktycznym; dotyczy wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego i określenia charakteru prawnego terminu o jakim mowa w § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Problematyka wykładni poszczególnych przepisów ww. rozporządzenia nie ma jednak żadnego znaczenia dla oceny obu wydanych w sprawie postanowień. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.