III SA/Po 67/12

Dnia 25 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia .... r., nr w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia : pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania Skarżący A. pismem z dnia 24 października 2011 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 29 listopada 2011 r., referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu (sygn. akt IV SA/Po 693/11) pozostawił wniosek strony bez rozpoznania z uwagi na jego niezłożenie na wymaganym formularzu. Pismem z dnia 27 grudnia 2011r. skarżący złożył sprzeciw – bez uzasadnienia. Zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z przepisu tegoż wynika jednoznacznie, iż zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy wywołuje ten skutek, iż Sąd wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje od początku, tzn. tak jakby wniosek ten nie był jeszcze przedmiotem analizy, oceny i rozpoznania. Sąd nie wypowiada się więc o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia i nie dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu. Skutkiem sprzeciwu, wniesionego przez skarżącego jest utrata mocy przez zaskarżone zarządzenie i konieczność ponownego merytorycznego rozpoznania wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został złożony z uchybieniem art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Pismem z dnia 27 października 2011r. Sąd przesłał stronie urzędowy formularz i pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wezwał skarżącego do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. Powyższe pismo było dwukrotnie awizowane (w dniach 31 października 2011r. i 8 listopada 2011r.) i nie zostało przez skarżącego odebrane. W dniu 16 listopada 2011r. przesyłka została zwrócona do Sądu. Procesowy skutek prawny doręczenia niniejszego pisma powstał z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pismo to pozostawiono w placówce pocztowej. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu pozostawia się bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy, skoro skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy w przepisanej przez art. 252 § 2 p.p.s.a. formie Sąd na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.