III SA/Po 69/10

Dnia 29 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska ( spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 roku przy udziale sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego postanawia: odrzucić skargę /-/M. Górecka /-/M. Kosewska /-/M. Ławniczak Zarząd Województwa jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym (WRPO) na lata 2007 – 2013 w dniu 29 grudnia 2008 r. ogłosił konkurs nr 07/III/2008 dla Priorytetu III Środowisko przyrodnicze Działania 3.7 "Zwiększenie wykorzystania odnawialnych zasobów energii". W dniu 26 lutego 2009r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. zgłosiła swój udział w powyższym konkursie, składając dokumentację aplikacyjną (wniosek preselekcyjny) projektu pod nazwą "Budowa farmy wiatrowej wraz z przyłączem energetycznym składającej się z trzech elektrowni o łącznej mocy 2,4 MW na terenach gminy Ś. i P.". W wyniku przeprowadzenia ponownej weryfikacji strategicznej dokumentacji konkursowej wnioskodawca otrzymał pismo Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej jako Instytucji Pośredniczącej z dnia 20 sierpnia 2009r. informujące go o pozytywnym wyniku oceny strategicznej wniosku preselekcyjnego. W uzasadnieniu pisma wskazano, że wnioskodawca w wyniku ponownie przeprowadzonej oceny projektu uzyskał łącznie 26,65 punktów, co stanowi 68,33% maksymalnej liczby punktów możliwej do uzyskania i w konsekwencji został umieszczony na liście rankingowej. Powyższa informacja zawierała pouczenie o możliwości i sposobie złożenia protestu. W piśmie z dnia 5 września 2009r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. wniosła protest w związku z oceną merytoryczną kryterium nr 2 "Koszt osiągnięcia efektu". W proteście wnioskodawca nie zgodził się z przeprowadzoną oceną i wniósł o powtórną ocenę strategiczną wniosku dla powyższego kryterium. Pismem z dnia 7 stycznia 2010 r., doręczonym skarżącej spółce w dniu 11 stycznia 2010r., Biuro Obsługi Funduszy Urzędu Marszałkowskiego poinformowało ją, iż Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej WRPO po rozpoznaniu protestu oddaliła go w całości. Pismo Komisji Odwoławczej zawierało pouczenie o prawie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Pismem z dnia 22 stycznia 2010 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. wniosła do tutejszego Sądu skargę na orzeczenie Komisji Odwoławczej Instytucji Zarządzającej WRPO z dnia 5 stycznia 2010r. oraz ocenę merytoryczną Kryterium nr 2 wyrażoną w piśmie z dnia 20 sierpnia 2009 r. Jako podstawę prawną wniesienia skargi powołano art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 30 c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuję Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta – stosownie do § 2 powołanego artykułu - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Należy przy tym podkreślić, iż kryterium legalności oznacza zgodność z prawem powszechnie obowiązującym. System źródeł prawa powszechnie obowiązującego określa art. 87 ust. 1 Konstytucji RP wskazując: Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Dodatkowo źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie kontrola działalności organów administracji winna nastąpić w oparciu o źródło prawa powszechnie obowiązującego, a ocenę dopuszczalności skargi należało zbadać mając na uwadze treść art. 30 c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30 b ust. 4. wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślenia wymaga fakt, iż procedura odwoławcza, o wyniku której wnioskodawca jest informowany z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego może być uruchomiona tylko i wyłącznie w razie negatywnej oceny projektu. Jednoznacznie stanowi o tym art. 30 b ust. 1 powołanej ustawy, w myśl którego w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30 a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w trybie i na warunkach tam określonych; w takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30 a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść. W świetle przytoczonych regulacji - dla oceny dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego – konieczne jest więc nie tylko zbadanie, czy jej przedmiotem jest informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, ale także, czy procedura odwoławcza była dopuszczalna, tzn. czy zgodnie z informacją, przewidzianą w art. 30 a ust. 3 powołanej ustawy, projekt oceniony został "negatywnie". Stosownie bowiem do powołanego art. 30 b ust. 1 ww. ustawy, możliwość wniesienia środka odwoławczego w sposób jednoznaczny uzależniona jest wyłącznie od oceny projektu przez właściwą instytucję. Analiza akt sprawy wskazuje, że wnioskodawca został poinformowany, iż jego wniosek preselekcyjny przeszedł pozytywnie ocenę strategiczną, gdyż uzyskał łącznie 26,65 punktów, co stanowi 68,33% maksymalnej liczby punktów możliwej do uzyskania. Przy czym podkreślono, że zgodnie z Regulaminem konkursu Nr 07/III/2008 dla Priorytetu III "Środowisko przyrodnicze", Działanie 3.7. "Zwiększenie wykorzystania odnawialnych zasobów energii" realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 projekty, które uzyskały co najmniej 60% maksymalnej do uzyskania liczby punktów zostają umieszczone na liście rankingowej, co jest jednoznaczne z pozytywnym wynikiem oceny strategicznej. Zdaniem Sądu powyższa informacja o pozytywnej ocenie wniosku, ze wskazaniem na umieszczenie projektu na liście rankingowej, nie stanowi informacji o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30 b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (postanowienie NSA z dnia 18.02.2010r., II GSK 92/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tym samym niniejsza informacja o pozytywnej ocenie wniosku wyklucza wniesienie środka odwoławczego przewidzianego w powołanym przepisie. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej została wydana w niedopuszczalnym przez ustawę trybie, stąd nie może stanowić podstawy do wniesienia skargi do Sądu wskazanej w art. 30 c ust. 1 powołanej ustawy. Wyjaśnić ponadto należy, iż samo subiektywne przekonanie wnioskodawcy o niewłaściwej ocenie projektu i uzyskaniu przez niego za małej liczby punktów nie przesądza o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30 b ust.1 powołanej ustawy. Treść przytoczonych powyżej przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w sposób jednoznaczny wskazuje, że w tym zakresie miarodajna jest uzyskana przez wnioskodawcę informacja o wynikach oceny projektu. Dodatkowo ponownego podkreślenia wymaga fakt, że konsekwencją ograniczenia kognicji sądów administracyjnych do kontroli legalności działalności administracji publicznej jest brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy. W rezultacie Sąd w sprawie ze skargi na informację o negatywnej ocenie projektu nie jest uprawniony do oceny projektu według kryteriów wyboru projektów przyjętych dla poszczególnych priorytetów w ramach programu operacyjnego. Sądowa kontrola ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem negatywnej oceny projektu przeprowadzonej przez właściwe instytucje. Wskazać ponadto należy, iż błędne pouczenie zarówno o możliwości wniesienia środka odwoławczego - sprzecznie z regulacją zawarta w art. 30 b ust. 1 ww. ustawy - jak i o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie przesądza o dopuszczalność rozpoznanego środka odwoławczego i skargi. Zgodnie z art. 30 e powołanej ustawy - do postępowania przed sądami administracyjnymi w sprawach o dofinansowania projektów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z wyłączeniem artykułów w przepisie tym wymienionych. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna z przyczyn innych niż wskazane w art. 30 c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił skargę. /-/ M. Górecka /-/ M. Kosewska /-/ M. Ławniczak