III SA/Po 701/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R.B., reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata, wniósł do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, w której wniósł m.in. o określenie, że zaskarżona decyzja organu drugiej instancji nie może być wykonana do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowej skargi. Pismem złożonym w organie odwoławczym w dniu [...] maja 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że na jej podstawie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, które jest prowadzone przez Dyrektora Izby Celnej na podstawie tytułu wykonawczego o numerze: [...]. Jak dotychczas organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych należących do skarżącego. W związku z tym, w ocenie pełnomocnika, zasadny jest wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd, z uwagi na ryzyko wyrządzenia w majątku skarżącego znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") stanowi, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. W tym miejscu należy wyjaśnić, że na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Groźba tego rodzaju występuje niewątpliwie w przypadku egzekucji należności podatkowych w znacznej kwocie. Rodzaj i zakres wystąpienia ewentualnych skutków musi być oceniony ad casu na podstawie sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji. Przy czym to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia przesłanek związanych z koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. W tym celu skarżący powinien wskazać na konkretne okoliczności faktyczne oraz przedstawić dokumenty na ich poparcie. Ponadto należy podkreślić, że znaczna szkoda w majątku skarżącego lub "nieodwracalne" skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie są równoznaczne z uciążliwością, jaką stanowi zmniejszenie majątku strony o egzekwowane świadczenie pieniężne (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2006 r., sygn. akt II OZ 48/06, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w rozpoznawanym przypadku pełnomocnik strony nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanki ryzyka wyrządzenia w majątku skarżącego znacznej szkody. Samo enigmatyczne stwierdzenie pełnomocnika, iż zastosowanie wobec strony środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, co w jego ocenie miałoby wyrządzić w jego majątku znaczną szkodę, nie uprawdopodabnia zaistnienia przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., a tym samym nie uzasadnia udzielenia stronie skarżącej przez Sąd ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia