III SA/Po 712/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska ( spr.) As. sąd. Szymon Widłak Protokolant : sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 grudnia 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] . Nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. o d d a l a s k a r g ę /-/Sz. Widłak /-/T.M. Geremek /-/M. Lorych - Olszanowska Decyzją z dnia [...], nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K., na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz.U. z 2004 roku nr 6, poz. 40 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 roku ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 roku, rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności obszarowej dla Republiki Czeskiej, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz. U. UE. L. 03.328.21) odmówił S.B. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia 3 czerwca 2004 r. S.B. wniósł o przyznanie mu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach zagospodarowania na rok 2004 i zadeklarował, że posiada działki ewidencyjne nr [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [... leżące w gm. P. obręb M. W dniu 29 czerwca 2004r. uzupełnił on powyższy wniosek o kolejne działki nr [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położone w gm. P. obręb M. oraz [...] w gm. P. obręb P. Weryfikacja wniosku ujawniła, iż działki podane w dniu 29 czerwca 2004r. zostały zgłoszone do dopłat także przez inny podmiot. Z tego względu Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wezwał S.B. pismem z dnia 12 lipca 2004r. do złożenia stosownych wyjaśnień, a wnioskodawca w odpowiedzi oświadczył, że od października 2003r. uiszcza opłaty za sporne działki, które stanowią jego własność (na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w K.), ale są bezprawnie użytkowane przez inną osobę. W konsekwencji organ uznał, że zawyżenie powierzchni posiadanych działek rolnych we wniosku z dnia 29 czerwca 2004 roku stanowi podstawę do odmowy płatności bezpośrednich za rok 2004 oraz do nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. W odwołaniu od decyzji S.B. podniósł, iż składając przedmiotowe wnioski działał w dobrej wierze, nie zawyżył świadomie powierzchni działek, gdyż oczekiwał jedynie na prawomocne orzeczenie o nabyciu własności nieruchomości. Jednocześnie zakwestionował rzetelność prowadzonego postępowania, nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz lakoniczność uzasadnienia decyzji organu I instancji. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego w P. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa w związku z art. 5a ust 3 i ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 roku o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( t.j. Dz. U. z 2005 roku, Nr 31, poz. 264) oraz na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia z 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 6, poz.40 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że o płatności bezpośrednie ubiegać może się wyłącznie posiadacz gospodarstwa rolnego w odniesieniu do gruntów pozostających w jego faktycznym władaniu, podczas gdy S.B. nie posiadał spornych działek, ani nie użytkował ich rolniczo w chwili składania wniosku o przyznanie płatności bezpośredniej, czyli zawyżył obszar, do którego przysługują płatności obszarowe, co spowodowało odmowę przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i nałożenie wskazanych sankcji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu S. B. wskazał, iż składając drugi wniosek o przyznanie płatności zamierzał jedynie wykazać swoje prawo własności tych działek, czekając do momentu uprawomocnienia się orzeczenia Sądu w sprawie nabycia ich własności, a jego zamiarem w żadnym razie nie było zawyżenie powierzchni deklarowanych działek rolnych. Skarżący zakwestionował również ustalenia faktyczne dotyczące uprawy ziemi przez dzierżawcę spornych gruntów. Ponadto podniósł , iż dokonując zmiany wniosku w dniu 29 czerwca 2004 roku skorzystał z prawa złożenia wniosku w związku z przeniesieniem gospodarstwa rolnego w okresie od dnia złożenia wniosku przez pierwszego producenta rolnego do dnia wydania decyzji. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ nie wyjaśnił w jaki sposób dokonano zawyżenia zadeklarowanej powierzchni spornych działek, nie podał konkretnej podstawy prawnej umożliwiającej zastosowanie powyższej sankcji, ani nie wyjaśnił dokładnie sposobu jej obliczenia, a tym samym nie wyjaśnił najważniejszych motywów podjętego przez siebie rozstrzygnięcia. Ponadto nie ustosunkował się do wyników czynności będących rezultatem wezwania strony do czynności procesowych, czym naruszył art. 8 kpa nakazujący prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie obywateli do organów państwa oraz art. 107 § 3 kpa ze względu na praktyczny brak uzasadnienia faktycznego i prawnego. W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie uznał, że na podstawie obowiązujących regulacji prawnych S. B. nie mógł ubiegać się skutecznie o przyznanie dopłat bezpośrednich do nieruchomości, których był właścicielem, ale nie faktycznym użytkownikiem. Zdaniem Sądu ze względu na oświadczenia i dokumenty składane przez skarżącego w toku postępowania, a także treść odwołania należy szczegółowo rozpatrzyć kwestię ewentualnego zwolnienia od konieczności poniesienia konsekwencji zawyżenia we wniosku powierzchni nieruchomości zgłoszonych do przyznania spornych płatności. Zgodnie bowiem z postanowieniami punktu 41 uwag wstępnych oraz art. 44 a powyżej cytowanego rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 nie powinno się stosować obniżek i wyłączeń w przypadku zawyżenia danych w zgłoszeniu, gdy określony rolnik może wykazać, iż nie ponosi za to winy. Ze stanu faktycznego sprawy w ocenie Sądu wynika, iż skarżący zgłaszając dodatkowe nieruchomości mógł działać w dobrej wierze, utożsamiając spełnianie przesłanki skutkującej otrzymaniem dopłat z faktem bycia właścicielem działek, a nie ich posiadaczem czy użytkownikiem. Nie zataił on zresztą przed organem, iż sporne grunty znajdują się we faktycznym władaniu osoby trzeciej, będąc przekonanym, iż sama kwestia posiadania nieruchomości nie ma znaczenia prawnego w niniejszej sprawie. Ponadto wnioskodawca dokonał zmiany wniosku przed powiadomieniem go przez ARiMR o stwierdzonych nieprawidłowościach we wniosku i przed dniem powiadomienia go o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Organ winien zatem odnieść się szerzej do tych okoliczności i ustalić, czy mogły zachodzić podstawy do uznania braku winy skarżącego w zawyżeniu powierzchni działek. W przypadku stwierdzenia, iż wina S.B. w podaniu nieprawidłowych danych we wniosku nie budzi wątpliwości organ II instancji winien natomiast wyjaśnić wyczerpująco sposób obliczenia konkretnej kwoty sankcji pieniężnej, czego nie dokonano w orzeczeniu organu I instancji. Organ nie wyjaśnił również w jaki sposób dokonał wyliczenia powierzchni stwierdzonej w wyniku kontroli, która wynosiła [...] ha i czy powierzchnia ta dotyczyła działki o nr [...], która w ogóle nie figurowała w ewidencji gruntów. W skardze kasacyjnej Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wniósł o uchylenie wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniósł błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że skarżący w sposób niezawiniony wnioskował o przyznanie mu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, co spowodowało uznanie, że przy wydawaniu decyzji organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego. Ponadto zarzucił zaskarżonemu wyrokowi błędną wykładnię przepisów punktu 41 uwag wstępnych oraz art. 44 a) rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy, ustanowionych rozporządzeniem Rady EWG nr 3508/92, jak również art. 5 ust 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, co doprowadziło do niezasadnego uznania, że organ niewłaściwie zastosował wyżej powołane przepisy oraz niewłaściwe zastosowanie przy rozpoznawaniu skargi art. 7, 8 i 107 § 3 kpa, a to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślił również, że organ I instancji wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji podstawy prawne oraz przedstawił sposób wyliczenia nałożonej sankcji, a wcześniej prowadził szeroką akcję informacyjną dotyczącą warunków przyznawania wszelkich form pomocy, w tym płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, również dotyczącą zasad ubiegania się o te płatności. W tej sytuacji złożenie przez S.B. wniosku o dopłaty do gruntów, których nie był faktycznym posiadaczem stanowiło przejaw jego złej woli i świadomego działania, a to uniemożliwiło zastosowanie przez organy administracji punktu 41 uwag wstępnych oraz art. 44 a) rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 i musiało skutkować nałożeniem sankcji określonych przepisami unijnymi. Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że zarzucona w uzasadnieniu wyroku wadliwość uzasadnienia decyzji organu I instancji została sanowana, ponieważ organ II instancji zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji wyliczenia dotyczące sposobu naliczenia sankcji, jak też szczegółowo przedstawił podstawy prawne swego rozstrzygnięcia. Ponadto organ podniósł, że art. 113 §2 kpa umożliwia stronie wystąpienie do organu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji. Podkreślił również, że Sąd I instancji zarzucając organom niewypełnienie obowiązku udostępnienia właściwego formularza wniosku nie wziął pod uwagę, że skarżący złożył drugi wniosek o dopłaty bezpośrednie, a nie wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w przypadku przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego. Ponadto skarżący nie zwrócił się do Biura Powiatowego Agencji o udostępnienie właściwego formularza wniosku i na żadnym etapie postępowania nie zarzucał, że przy składaniu wniosków Agencja udostępniła mu niewłaściwe formularze, a ze skargi wynika, że w toku postępowania został on pouczony o niemożności złożenia przez jednego producenta więcej niż jednego wniosku, zatem działki objęte drugim wnioskiem dopisał do pierwszego. Z tego względu brak jest uzasadnienia dla twierdzeń, że organy winny rozpatrywać zmianę do wniosku jako wniosek dotyczący przyznania płatności z tytułu przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną S.B. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i dodatkowo wskazał, że od chwili zapoznania się z sentencją wyroku czuł się właścicielem i posiadaczem spornych gruntów, lecz bał się przywrócenia posiadania części gruntów. Podkreślił również, że został niewłaściwie poinformowany przez urzędników w kwestii składanych wniosków, a Agencja składając skargę kasacyjną broni się przed niekompetencją swoich pracowników. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2007 roku (sygn. akt. II GSK 118/07) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu uznał za trafny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący dokonania przez sąd I instancji błędnej wykładni przepisów punktu 41 uwag wstępnych oraz art. 44 a) rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001, zgodnie z którymi obniżki i wyłączenia od wypłat pomocy nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym – przedstawił informacje rzeczywiście prawidłowe – lub gdy może wykazać, że nie ponosi winy. W tym względzie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarżący dnia 3 czerwca 2004 roku złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, w którym ujął jedynie grunty będące w jego faktycznym władaniu, co było zgodne z zasadami ubiegania się o płatności, gdyż o płatności mógł występować ten, kto rzeczywiście użytkował daną działkę rolną ( art. 2 ust 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych ). Poprzez złożenie dnia 29 czerwca 2004 roku zmiany do powyższego wniosku zawyżył powierzchnie, do której miał prawo ubiegać się o dopłaty do gruntów obejmując nią działki, których nie użytkował rolniczo. Zatem złożone przez niego oświadczenie było wadliwe, wniosek niepoprawny pod względem faktycznym, a skarżący nie wykazał braku winy w nieprawidłowym podaniu danych zawartych w tym wniosku. Sąd zwrócił również uwagę, że Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa prowadziła szeroką akcję informacyjną dotyczącą warunków przyznawania wszelkich form pomocy, w tym płatności bezpośrednich do gruntów, także dotyczącą zasad ubiegania się o płatności. W ramach akcji rozpowszechniano broszury informacyjne oraz organizowano spotkania podczas których omawiano zasady ubiegania się o płatności bezpośrednie do gruntów rolnych. Skarżący uczestniczył w takim spotkaniu informacyjnym, co wynika z załączonych do akt sprawy dokumentów, więc był poinformowany o procedurze i zasadach ubiegania się o płatności. Zatem winą za wykazane we wniosku skarżącego nieprawidłowości nie można obarczyć ARiMR, gdyż wypełniła ona swoje obowiązki nałożone przepisami prawa, wynikające między innymi z art. 5 ust 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, udostępniając formularze wniosków o przyznanie płatności zainteresowanym podmiotom. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania administracyjnego i nie podzielił poglądu wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że organ i Instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego i nie wskazał przyczyn powziętego rozstrzygnięcia, czym naruszył art. 7 8 art. 8 kpa. Zaznaczył również, że art. 107 §3 kpa wskazuje jakie wymogi ma spełniać decyzja administracyjna, a w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne. W tym względzie uzasadnienie decyzji organu II instancji podlegające ocenie Sądu w wyniku wniesienia skargi, poza stwierdzeniem niezgodności (zawyżenia) pomiędzy zadeklarowaną sumą powierzchni działek rolnych, a ustaloną w wyniku kontroli administracyjnej, zawiera wskazanie przyczyn odmowy przyznania płatności na rok 2004 oraz przyczyn nałożenia kary finansowej z tych tytułów, które wynikają z przytoczonej przez organ II instancji podstawy prawnej podjętych rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało oddalić. Uchylenie zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do takiej sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Zgodnie jednak z treścią art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Może odstąpić od wykładni prawa zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jedynie w wyjątkowych sytuacjach, np. gdy na skutek zmiany stanu faktycznego sprawy ustalonego w wyniku jej ponownego rozpoznania ustalono konieczność zastosowania przepisów prawa odmiennych od wyjaśnionych przez NSA, albo też w przypadku zmiany stanu prawnego po wydaniu orzeczenia ( zob. m. in. red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 577 oraz wyrok SN z 09.07.1998r., I PKN 226/98, OSNAP 1999/15/486 ). W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie niniejszą sprawę na podstawie tych samych przepisów zobowiązany był uwzględnić wykładnię Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2007 roku (sygn. akt II GSK 118/07) dotyczącą możliwości zastosowania punktu 41 uwag wstępnych oraz art. 44 a) rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. nr L 327, str. 11). Wspomniany punkt wstępny wskazuje, że co do zasady obniżek i wyłączeń nie powinno się stosować w przypadku, gdy rolnik przedstawił informacje rzeczywiście prawidłowe lub w przypadku, gdy może wykazać, iż nie ponosi winy. Natomiast wskazany przepis potwierdza, że obniżki i wyłączenia, przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że jest niewinny. W tym zakresie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18.12.2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004r., Nr 6, poz. 40 ze zm.) płatności bezpośrednie przysługują tylko osobom będącym posiadaczami gospodarstwa rolnego. Natomiast formalnym warunkiem otrzymania płatności jest złożenie wniosku przez posiadacza danego gospodarstwa rolnego na specjalnym urzędowym formularzu, którego wzór zawarty jest w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 marca 2004 roku w sprawie wzorów wniosków o przyznanie płatności oraz szczegółowych warunków przyznawania płatności (Dz. U. Nr 52, poz. 523 ze zm.). W niniejszej sprawie skarżący dnia 3 czerwca 2004 roku złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, w którym ujął grunty będące w jego faktycznym władaniu, a następnie dnia 29 czerwca 2004 roku zmienił powyższy wniosek zwiększając powierzchnię gruntów przedstawionych do objęcia dopłatami bezpośrednimi o działki, których nie użytkował rolniczo. Tym samym złożone przez S.B. oświadczenie nie było zgodne z ustawowymi wymogami ubiegania się o przyznanie dopłat bezpośrednich, a organ administracji trafnie zastosował sankcje wynikające z przepisów prawa unijnego. Ponieważ złożony wniosek nie był zgodny pod względem faktycznym z zastrzeżonymi dla niego wymogami formalnymi, a skarżący nie wykazał braku winy w nieprawidłowym podaniu danych zawartych w tym wniosku, należy zgodzić się, że w takiej sytuacji nie mogły znaleźć zastosowania punkt 41 uwag wstępnych oraz art. 44 a) rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. Nr L 327, str. 11). Przytoczona ocena stanu sprawy uwzględnia też stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa prowadząc akcję informacyjną dotyczącą warunków przyznawania wszelkich form pomocy, w tym zasad ubiegania się o płatności bezpośrednie, nie może zostać obarczona winą za wykazanie nieprawidłowości we wniosku o uzyskanie dopłat bezpośrednich przez skarżącego. Tym bardziej, że skarżący uczestniczył w jednym z takich spotkań informacyjnych, co wynika z załączonych do akt sprawy dokumentów, a więc był poinformowany o procedurze i zasadach ubiegania się o płatności, a dodatkowo składając wniosek o przyznanie dopłat bezpośrednich złożył w sekcji X wniosku oświadczenie o znajomości zasad przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Brak więc przesłanek uzasadniających przekonanie skarżącego o przysługującym mu prawie uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów, których nie był użytkownikiem. Z powyższych względów należy uznać, że organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę nie naruszył prawa ustalając, że różnica między zadeklarowanym obszarem, a obszarem spełniającym warunki przyznania pomocy w ramach systemu Jednolitej Płatności Obszarowej jest większa niż 50 % ( w przedmiotowym przypadku różnica ta wynosi 99.87 % ) i zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 roku ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 roku rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, utrzymał w mocy decyzje odmawiająca przyznania wnioskowanej pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem ( [...] zł ) oraz orzekł, że będzie ona potrącona z płatności pomocowych do których parafia jest uprawniona w ramach wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono tę różnicę. Ponadto organ odwoławczy nie naruszył prawa ustalając także, iż różnica między zadeklarowanym obszarem, a obszarem spełniającym warunki przyznania pomocy w ramach systemu pomocy Uzupełniającej Płatności Obszarowej jest większa niż 50 % ( w przedmiotowym przypadku różnica ta wynosi 113,44 % ) i zgodnie art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92, wykluczył wnioskującego od otrzymania pomocy do jakiej byłaby uprawniona w danym roku kalendarzowym oraz orzekając kwotę sankcji ( [...]zł ), która podlega odliczeniu od wszelkich wypłat pomocy w ramach jakichkolwiek systemów pomocy do których rolnik jest uprawniony w kontekście składanych przez niego wniosków w okresie trzech lat następujących po zakończeniu roku kalendarzowego, w którym dokonane zostały ustalenia. Skoro z powyższych rozważań wynika, że zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia prawa i że tym samym brak podstaw do uwzględnienia skargi S.B., skarga ta podlega oddaleniu z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.). Dla tego orzeczono jak w sentencji. /-/Sz. Widłak /-/T.M. Geremek /-/ M. Lorych – Olszanowska D.W.d