III SA/Po 715/18

Dnia 12 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi Ł. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2018r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości 4,5% alkoholu oraz powyżej 18% alkoholu 1. uchyla zaskarżaną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 10 lipca 2018r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Ł. S. kwotę 367,16 zł (trzysta sześćdziesiąt siedem złotych i szesnaście groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia 10 lipca 2018 r. numer [...] Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, zawierających do 4,5% alkoholu oraz na piwo, powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w barze (pubie R. ) w P., przy ulicy [...], wydanych na rzecz K. B., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą L.24 K. B. – stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej – [...], ulica [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca Ł. S., zarzucając jej: - naruszenie art. 1, 2, 30, 31, 38, 42 Konstytucji RP - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. polegające na nie udostępnieniu akt sprawy - naruszenie art. 105 Kpa poprzez jego błędną wykładnię - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego ,a w konsekwencji wadliwym, niezgodnym z prawem wyjaśnieniem podstaw i przesłanek dotyczących umorzenia postępowania, niedostatecznym i wadliwym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcie pod uwagę fałszywych zeznań świadków sprzecznych z nagraniami zarejestrowanymi na płycie DVD, sprzecznych z zeznaniami innych świadków i materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, niewzięcie pod uwagę kluczowych okoliczności związanych z wydaniem zezwolenia na sprzedaż alkoholu w miejscu niezgodnym z Decyzją nr [...], znak [...] z dnia 08.04.2003 r. Starosty [...], - prowadzenie postępowania w sposób przewlekły. Ponadto skarżąca wskazała na brak zaufania obywateli do organu administracji publicznej przez dowolną interpretację ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 września 2018r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) oraz art. 18 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż w toku postępowania przed organem I instancji do organu wpłynęło pismo strony informujące o planowanej likwidacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych przy ul. [...] w P. a przeprowadzona przez organ wizja lokalna potwierdziła trwałe zaprzestanie prowadzenia działalności pod wskazanym adresem. Organ II instancji wskazał, że likwidacja przedmiotowego punktu sprzedaży spowodowała wygaśnięcie zezwoleń na sprzedaż alkoholu, w konsekwencji prowadzone postępowanie w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu stało się bezprzedmiotowe, co uzasadniało jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Strona skorzystała z praw skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W istocie powieliła zarzuty odwołania, a dodatkowo zarzuciła organom - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 7, 8 , 10 11,7 , 77 , 107 par. 2 i 3 k.p.a. polegające w szczególności na: - wadliwym, niezgodnym z prawem wyjaśnieniem podstaw i przesłanek dotyczących umorzenia postępowania, tolerowanie ewidentnego bezprawia, - niedostatecznym i wadliwym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy - niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcie pod całego materiału dowodowego - brak pogłębienia zaufania obywateli do organu administracji publicznej poprzez dowolną interpretację przepisów dotyczących wydania kolejnego zezwolenia dla K. K. (wcześniej K. B.) w sytuacji ujawnienia nieprawidłowości i układów, które powinny skutkować cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych a nie wydawaniem kolejnego zezwolenia, gdyż dotyczy to tej samej osoby pomimo zmiany nazwiska i Pubu R. przeniesionego w inne miejsce, tj. przy ul. [...]. - naruszenie art. 105 §1 Kpa - błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że zeznania świadków nie potwierdziły zakłócenia ciszy i porządku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy nie znalazło podstaw do zmiany swojej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie spraw administracyjnych, tj. z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach na podstawie ustaw szczegółowych. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd rozpoznając daną sprawę uwzględnia wszystkie przepisy prawa które powinny zostać zastosowane a także bierze pod uwagę wszystkie stwierdzone naruszenia prawa, niezależnie od żądań skarżącego i złożonych przez niego wniosków. Kognicja Sądu ograniczona jest przy tym granicami przedmiotu sprawy, wyznaczonymi przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej była zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 10 lipca 2018 r. numer [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, zawierających do 4,5% alkoholu oraz na piwo, powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w barze (pubie R.) w P., przy ulicy [...], wydanych na rzecz K. B.. Analiza zaskarżonej decyzji SKO w P. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P., w świetle zgromadzonego w sprawie materiału, doprowadziła do uznania konieczności uchylenia obu orzeczeń ,a uzasadnienie tego stanowiska w pierwszej kolejności odnieść należy do samego trybu wszczęcia i prowadzenia postępowania przez organ I instancji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 poz. 2096 – dalej jako k.p.a.) postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Dla możliwości przyjęcia, że postępowanie zostało wszczęte na żądanie strony niezbędnym jest więc ustalenia, że osoba która domaga się wszczęcia konkretnego postępowania administracyjnego jest jego stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jak wynika z ugruntowanego w tym zakresie orzecznictwa stroną postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest podmiot gospodarczy posiadający takie zezwolenie, działający osobiście lub przez swojego przedstawiciela. Interesu prawnego we wszczęciu takiego postępowania nie ma natomiast właściciel nieruchomości sąsiedniej, może on posiadać co najwyżej interes faktyczny. Postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w większości przypadków toczy się więc z urzędu, gdyż wskazany podmiot – strona nie ma interesu w domaganiu się cofnięcia przysługującego mu zezwolenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż postępowanie w tym przedmiocie może być zainicjowane, na podstawie art. 182 k.p.a., również przez prokuratora. Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie w dniu 03 stycznia 2018 r. sporządzony został protokół z przyjęcia podania wniesionego ustnie przez Ł. S., która zgodnie z powyższymi rozważaniami, jako osoba niebędąca podmiotem któremu przysługiwało zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest stroną postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia, nie mogła więc skutecznie złożyć wniosku o wszczęcie postępowania na żądanie strony. Należy jednak wskazać, że informacje przekazane przez taką osobę mogą stanowić postawę do wszczęcia takiego postępowania przez organ z urzędu. Kolejno w dniu 26 stycznia 2018 r. Prezydent Miasta P. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwo i powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia na miejscu sprzedaży w P. przy ulicy [...], wydanych na rzecz Pani K. B., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą L.24 K. B. Pub R. . Data wszczęcia postępowania – ponad trzy tygodnie po przyjęciu ustnego podania od Ł. S. wskazuje na wszczęcie postępowania z urzędu. Zgodnie bowiem z treścią art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W odniesieniu zaś do postępowań wszczynanych z urzędu za datę wszczęcia uznaje się datę podjęcia przez organ pierwszej czynności w sprawie. Skoro stronę zawiadomiono, że postępowanie wszczęto dopiero w dniu 26 stycznia 2018 r, to uprawnionym jest twierdzenie, że organ dokonał wszczęcia tego postępowania z urzędu. Jak wynika z akt sprawy – Ł. S. podanie złożyła w wydziale Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, ale tego samego dnia trafiło ono do Kancelarii Głównej Urzędu Miasta P., a strona adresowała je jednoznacznie do Prezydenta [...]. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało doręczone K. B. i Ł. S. jako stronom. Powyższe wskazuje, że przedmiotowe postępowanie obarczone było błędami już na etapie wszczęcia postępowania. Skoro bowiem Prezydent Miasta P. uznał, że przedmiotowe postępowanie wszczyna na wniosek Ł. S., to było to działanie obarczone błędem. Konsekwencją złożenia wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego przez osobę nieuprawnioną powinno być, zgodnie z treścią art. 61a k.p.a. wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, a w sytuacji gdy już doszło do wszczęcia postępowania wskutek takiego wniosku – postanowienia o umorzeniu postępowania. Ponadto samo uznanie, iż podmiot wnoszący podanie o wszczęcie postępowania nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie przesądza jeszcze o niemożności prowadzenia przez organ postępowania w sprawie. Jak już bowiem wyżej podniesiono w sytuacji powzięcia przez organ informacji pozwalających na wszczęcie postępowania z urzędu, a tym bardziej wskazujących na konieczność przeprowadzenia takiego postępowania z uwagi na spełnienie przesłanek materialnoprawnych, niezbędnym jest podjęcie przez organ odpowiednich działań. W tym stanowisku doktryny i orzecznictwa Sąd upatruje interesu prawnego skarżącej do zainicjowania postępowania z urzędu. Gdyby więc przyjąć, że przedmiotowe postępowanie, zgodnie z przepisami, zostało wszczęte z urzędu i w takim trybie było prowadzone, to organ zobligowany był do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i przeprowadzenia postepowania w oparciu o obowiązujące przepisy, w tym również w zakresie istnienia przedmiotu postępowania jak i gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Konieczne było w takim przypadku przeprowadzenie postępowania w sposób wyczerpujący, celem usunięcia występujących w sprawie wątpliwości, czy w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży dochodziło do zakłóceń porządku publicznego. Powyższe miało bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania i jego umorzenie ,w ocenie sądu również nieprawidłowe. Otóż zgodnie z art. 18 ust.1 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 26 października 1982 r –O wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. 2018,poz. 2137 , zwaną dalej u.p.e.a) sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Stosownie zaś do treści art. 18 ust. 10 pkt 3 u.p.e.a organ zezwalający cofa zezwolenie w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy ,w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży , gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Przedsiębiorca , któremu cofnięto zezwolenie może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wdania decyzji o jego cofnięciu. Odrębnie natomiast została uregulowana instytucja prawna wygaśnięcia zezwolenia , odmienne są bowiem zarówno przesłanki i okoliczności wygaśnięcia zezwolenia , jak i jego skutki prawne . Zgodnie z art. 18 ust. 12 pkt 1 w/w ustawy wygaśniecie zezwolenia następuje m. in. w przypadku likwidacji punktu sprzedaży. Okoliczność wygaśnięcia zezwolenia winna zostać stwierdzona decyzją organu, który to zezwolenie wcześniej wydał. Podkreślić bowiem trzeba, iż fakt posiadania bądź też wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży powinna być stwierdzona w sposób nie budzący wątpliwości. Podstawę do wydania decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia zezwolenia stanowi art. 162 § 1 k.p.a., zgodnie z treścią którego organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Organy nie poczyniły w tym zakresie wystarczających ustaleń, opierając się jedynie na piśmie K. B. wskazującym datę przewidywanego zamknięcia prowadzonego przez nią lokalu przy ul. [...] w P., oraz na przeprowadzonej przez pracownika organu wizji lokalnej stwierdzającej zamknięcie w/w lokalu. Wydanie decyzji o wygaśnięciu zezwolenia ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która utraciła podstawy funkcjonowania, a której pozostawienie w obrocie może skutkować zakłóceniem porządku prawnego. Ma to znaczenie zarówno dla samego podmiotu któremu takie zezwolenie wydano, jak również leży to w interesie społecznym. Skutkiem wydania stosownej decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia jest bowiem istnienie pewności prawnej co do przysługującego uprawnienia jak również co do ilości podmiotów i punktów które w danym momencie posiadają stosowne zezwolenie, tym bardziej w sytuacji gdy liczba punktów sprzedaży jest ograniczona. W tym miejscu wskazać też należy, iż bezprzedmiotowość decyzji o zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych w rozumieniu art. 162 § 1 k.p.a. nie powoduje automatycznie bezprzedmiotowości postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia, przede wszystkim ze względu na odmienny charakter i skutki tych instytucji prawnych, o czym poniżej. Cofnięcie zezwolenia stanowi w istocie sankcję w postaci pozbawienia prawa do sprzedaży napojów alkoholowych, za naruszenie przepisów ustawy określających wymagania sprzedaży napojów alkoholowych. Taki charakter instytucji cofnięcia zezwolenia wynika również z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów NSA z 30 października 2007r., sygn. II GPS 2/07, w której wskazano, iż "w razie nieprzestrzegania określonych w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) warunków sprzedaży napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 2), objętych zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo (art. 18 ust. 3 pkt 1), organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu". Podzielając rozważania zawarte w uzasadnieniu wskazanej uchwały NSA 7 sędziów NSA wskazać należy, że cofnięcie zezwolenia nie jest, co do zasady, środkiem porządkowym, stosowanym wtedy, gdy sprzedaż napojów alkoholowych nie może być kontynuowana, ponieważ nie są dalej spełniane przedmiotowe warunki jej prowadzenia, stanowi natomiast w gruncie rzeczy pozbawienie prawa do sprzedaży napojów alkoholowych, czyli sankcję za naruszenie przepisów ustawy określających warunki sprzedaży napojów alkoholowych. Cofnięcie zezwolenia rozumiane jako sankcja za naruszenie przepisów ma na celu nie tylko spowodowanie dolegliwości dla naruszającego prawo, ale również ochronę wartości i dóbr, w które godziło naruszanie warunków i zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 18 ust. 11 ustawy przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o jego cofnięciu. Cofnięcie zezwolenia przesądza więc o tym, że dany podmiot nie będzie mógł w konkretnym miejscu prowadzić sprzedaży napojów alkoholowych co najmniej przez okres 3 lat. Poczynione dotychczas rozważania prowadzą do wniosku, iż ze względu na odmienność charakteru i skutków prawnych wygaśnięcia zezwolenia i cofnięcia zezwolenia niezasadnym jest twierdzenie, że w wyniku wygaśnięcia zezwolenia z powodu likwidacji punktu sprzedaży bezprzedmiotowym jest postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia. W ocenie Sądu wygaśnięcie zezwolenia w trakcie postępowania nie ma wpływu na postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia. Przede wszystkim podkreślić należy, że zupełnie inne są skutki prawne wygaśnięcia zezwolenia a inne cofnięcia uprawnień. Chociaż obie ten instytucje prawne oznaczają brak uprawnienia do dalszego prowadzenia działalności w przedmiocie sprzedaży napojów alkoholowych pomimo wydania zezwolenia na dłuższy okres, to jednak zarówno przesłanki jak i konsekwencje każdej z nich są zupełnie różne. Do wygaśnięcia zezwolenia dochodzi co do zasady wskutek zdarzenia prawnie dopuszczalnego takiego jak właśnie likwidacja punktu sprzedaży czy też zmiana rodzaju działalności punktu sprzedaży, nie zaś w wyniku działania karygodnego, podważającego pewność co do tego czy dany podmiot daje gwarancje prowadzenia punktu sprzedaży napojów alkoholowych w sposób przez prawo unormowany. Wygaśniecie zezwolenia oznacza jedynie, że dany podmiot nie może już prowadzić w danym miejscu działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych. Nie przesądza natomiast o tym, że konkretny przedsiębiorca nie będzie mógł złożyć już następnego dnia kolejnego wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenia takiej samej działalności gospodarczej w tym samym miejscu. Cofnięcie zezwolenia następuje natomiast w przypadku nieprzestrzegania przez dany podmiot zasad i warunków sprzedaży napojów alkoholowych, naruszenia prawa i to zarówno przez osoby reprezentujące ten podmiot jak i poprzez dopuszczenie do naruszania prawa przez inne osoby w związku z prowadzonym przez ten podmiot punktu sprzedaży napojów alkoholowych. Skutkiem cofnięcia zezwolenia, jak już powyżej wskazano jest brak możliwości skutecznego ubiegania się o ponowne wydanie zezwolenia przez okres 3 lat od wydania decyzji. W związku z powyższym w ocenie Sądu nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania, skutkującej koniecznością jego umorzenia, w sytuacji gdy w toku postępowania o cofnięcie zezwolenia dojdzie do jego wygaśnięcia. Taka konstrukcja prawna prowadziłaby bowiem do nieuprawnionego obejścia skutków prawnych związanych z nieprzestrzeganiem zasad prowadzenia działalności w przedmiocie sprzedaży napojów alkoholowych. Podkreślić bowiem należy, że w takiej sytuacji każdy podmiot wobec którego wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia zezwolenia likwidując dany punkt sprzedaży, nawet na bardzo krótki czas, uwolniłby się od cofnięcia mu uprawnień a tym samym doprowadziłby do niemożności zastosowania wobec niego zakazu ubiegania się o ponowne zezwolenie przez okres 3 lat. W konsekwencji uznania, że niniejsze postępowanie prowadzone w sprawie cofnięcia zezwolenia nie mogło zostać uznane za bezprzedmiotowe jedynie z uwagi na likwidację w jego toku punktu sprzedaży, wskazać należy, że zarówno organ I jak i II instancji winny były przeprowadzić pełne postępowania dowodowe w celu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Treść art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje natomiast, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powyższe obliguje zatem organ do wyjaśnienia wszystkich kwestii istotnych ze względu na przedmiot postępowania. Przedmiot postępowania jest z kolei zakreślony normą prawa materialnego stanowiącą podstawę wszczęcia postępowania .Lakoniczne stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji SKO w P., że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza zarzutów dotyczących uciążliwości związanych ze sprzedażą napojów alkoholowych nie spełnia wymogów prawidłowo prowadzonego postępowania i rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit.a) i c) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję SKO w P. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P., uznając, że decyzje te naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, bowiem pomijają interes prawny strony do zainicjowania postępowania z urzędu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy koniecznym będzie uwzględnienie powyższych rozważań oraz wyjaśnienie charakteru wszczęcia i trybu prowadzenia postępowania. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w wyroku z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. I OSK 554/08, iż niedopuszczalne jest mieszanie trybów postępowania, tj. traktowanie postępowania wszczętego na wniosek tak, jak postępowania wszczętego z urzędu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 i § 3 p.p.s.a. zasądzając od SKO w P. na rzecz skarżącej Ł. S. kwotę [...]zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania .