III SA/Po 759/14

Dnia 29 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 roku, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi X Sp. j. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym i określenia jego wysokości za miesiąc październik 2009 roku, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. tutejszy Sąd odmówił skarżącej spółce wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym i określenia jego wysokości za miesiąc [...] 2009 roku. Od postanowienia tego nie zostało złożone zażalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2015 r. skarżąca ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. tutejszy Sąd ponownie odmówił skarżącej spółce wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2014 r. Także to postanowienie nie zostało przez stronę zaskarżone. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2016 r. strona wniosła po raz kolejny o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, jednakże i ten wniosek spotkał się z odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym tut. Sąd orzekł w postanowieniu z dnia [...] maja 2016 r. Również to postanowienie nie zostało przez skarżącą spółkę zaskarżone. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2016 r. skarżąca ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek powołała się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt C-418/14, uznając, iż mając na względzie okoliczności faktyczne sprawy dalsze regulowanie należności powstałych wskutek wydanych przez Dyrektora Izby Celnej w P. decyzji jest bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Ze względu na to, że strona skarżąca w toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego zwracała się już trzykrotnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku w tym przedmiocie należy mieć na uwadze dyspozycję art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym, postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i § 3 rzeczonego art. 61, Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wobec tego wskazać trzeba, że występując z obecnym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca spółka nie wskazała żadnych okoliczności faktycznych, które nie byłyby znane tut. Sądowi przy rozstrzyganiu w przedmiocie dotychczasowych wniosków, a które na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. – jako istotne dla rozstrzygnięcia omawianej kwestii wpadkowej – mogłyby doprowadzić do zmiany lub uchylenie uprzednio podjętego postanowienia. Przypomnieć zwłaszcza trzeba, że stosownie do art. 61 § 3 ab initio P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi najmniejszych wątpliwości to, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można w żadnej mierze utożsamiać z oceną legalności – zgodności z prawem – wydanego aktu. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest bowiem jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd, a dopiero w ramach ów merytorycznego jej rozpoznania przedmiotem rozważań Sądu może być zgodność z prawem skarżonego aktu. Z powyższego wynika, że w ramach postępowania wpadkowego w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu, Sąd bada jedynie zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II GZ 454/16, z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt II GZ 393/16, z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II OZ 1201/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca spółka wystosowany obecnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oparła na wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt C-418/14, przez co argumentacja przedstawiona na jego poparcie odnosi się w istocie nie do przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., lecz do kwestii zasadności skargi. Jak zostało już natomiast podane powyżej rozpoznając ten wniosek tut. Sąd nie może oceniać zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a jakiekolwiek rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie prowadziłoby do swoistego "przedsądu" - przed właściwym, merytorycznym rozpoznaniem sprawy. Zatem argumentacja strony skarżącej, nawet jeśli okaże się zasadna w toku merytorycznego rozpoznawania skargi, nie może stanowić samodzielnej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego też rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można brać pod uwagę przekonania skarżącej o skutkach wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 2 czerwca 2016 r. dla zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że skutki wykonania zobowiązania pieniężnego, a bez wątpienia zobowiązanie o takim właśnie charakterze zostało stwierdzone wobec skarżącej w zaskarżonej decyzji, są z natury rzeczy odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy co do zasady takiego stanu, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot. Reasumując, strona skarżąca nie wykazała, aby zaistniały nowe okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie ochrony tymczasowej. Na marginesie powyższych rozważań zauważyć jeszcze wypada, że skarżąca pozostaje w błędnym przeświadczeniu o tym, iż postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane złożoną przez nią skargą zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia pytań prejudycjalnych skierowanych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 562/14, to jest na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. Postępowanie to zostało zawieszone na zgodny wniosek stron, a więc na podstawie art. 126 P.p.s.a. (vide postanowienie tut. Sądu z dnia [...] grudnia 2014 r. o zwieszeniu postępowania sądowego). Zgodnie natomiast z art. 129 P.p.s.a. w razie zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron sąd postanowi podjąć postępowanie na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania. Sąd umarza zawieszone postępowanie, stosownie do art. 130 § 1 pkt. 1 P.p.s.a., jeżeli wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 4 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.