III SA/Po 760/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Marzenna Kosewska Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu w na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009r. przy udziale sprawy ze skargi Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ...r. nr ... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od nieruchomości za 2007 rok. oddala skargę /-/ M. Kosewska /-/ M. Górecka /-/ B. Koś Decyzją z dnia 22 stycznia 2008r. Prezydent Miasta określił dla sp. z o. o. z siedzibą we W. podatek od nieruchomości na rok 2007 w kwocie 40620 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż deklaracja podatkowa strony za 2007r. dotyczyła nieruchomości położonej w P. (działki nr ... zapisane w KW ....), zakupionej w dniu 08.03.2007 r. W deklaracji zastosowano stawki dla budynków mieszkalnych i gruntu pozostałego ( nabyto budynki dawnego szpitala ). Wnioskiem z dnia 30.05.2007 r. strona zwróciła się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego o wszczęcie postępowania w kwestii wyłączenia z użytkowania budynku znajdującego się na spornej nieruchomości. W dniu 10.08.2007r. strona wysłała do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. wniosek o zmianę sposobu użytkowania tego budynku na funkcję mieszkaniową z usługami na parterze. Ponieważ do dnia wydania decyzji organu I instancji nie dokonano przekwalifikowania budynku zastosowano stawkę dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą ( budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej pow. 2,2 m – 2881,40 m kw., grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – 840 m kw. ). W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie, zarzucając organowi naruszenie art. 121 §1 i art. 187 Ordynacji podatkowej i nieustalenie stanu faktycznego sprawy. Strona dokonała pomiaru nieruchomości i w jej ocenie powierzchnia do opodatkowania wynosi 2590,55 m kw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 czerwca 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że już sam fakt posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądza o konieczności zakwalifikowania go do podwyższonej stawki podatkowej, nawet jeżeli dany obiekt nie jest faktycznie użytkowany. Sporna nieruchomość została nabyta przez podatnika na podstawie aktu notarialnego z 8.03.2007 r., wskazującego na zakwalifikowanie spornej działki do kategorii Bi – innych terenów zabudowanych. Zgodnie z wypisem z kartoteki budynku jest to budynek szpitala i zakładów opieki medycznej, a jego powierzchnia użytkowa wynosi 2881,40 m kw. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. Nr 240 z 2005 r., poz. 2027 ze zm. ) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę rozstrzygnięć podatkowych. Mają one przy tym walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej, wobec czego ich zmiana może nastąpić wyłącznie w trybie odrębnego postępowania administracyjnego, nie prowadzonego przy tym przez organy podatkowe. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych w ewidencji winien wobec tego wnioskować o wszczęcie odpowiedniej procedury w organie ewidencyjnym ( starosta ). Organ wskazał ponadto, iż Prezydent Miasta wydał w dniu 30.09.2008 r. podatnikowi decyzję zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na przebudowę budynku na obiekt mieszkalny z usługami. Dane dotyczące powierzchni do opodatkowania ( 2881,40 m kw. ) są zgodne z danymi z wypisu z kartoteki budynku oraz z aktu notarialnego. W skardze na decyzję zarzucono niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego – art. 4 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 1 a pkt. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t. j. – Dz. U. z 2006, nr 121, poz. 844 ze zm. ) oraz prawa procesowego – art. 120, 121 § 1, 122 i 124 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż podstawą do opodatkowania jest powierzchnia budynku, która winna być ustalona indywidualnie w drodze fizycznego pomiaru danego obiektu, a wątpliwości dotyczące powierzchni zabudowy należy zgodnie z art. 197 Ordynacji podatkowej wyjaśniać za pomocą opinii biegłego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji sprawowana jest w oparciu o kryteria zgodności z prawem, a według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji w powyżej określonych granicach Sąd uznał, że skarga okazała się nieuzasadniona. Wskazać należy na wstępie, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm. ) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według definicji legalnej zawartej w przepisie art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się obiekty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Według poglądu utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy bowiem sam fakt jej posiadania przez danego przedsiębiorcę (zob. m. in. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008 – komentarz do art. 1 a ustawy; wyrok WSA w Białymstoku z 1 czerwca 2006 r. I SA/Bk 128/06; wyrok WSA w Poznaniu z 16 kwietnia 2008 r., I SA/Po 33/08, M. Podat. 2008/10/40 ). Przejściowe niewykorzystywanie danej nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje przy tym podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą ( zob. m. in. wyrok WSA w Kielcach z 23 lipca 2009 r., I S.A./Ke 206/09, lex nr 524635 ). O uznaniu spornych nieruchomości za obiekty związane z działalnością gospodarczą decyduje wobec tego wyłącznie kryterium ich posiadania przez przedsiębiorcę, a nie ich faktyczne wykorzystywanie dla celów działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. Nr 193 z 2010 r., poz. 1287 ze zm. ) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę dokonywania wymiaru podatków. Według utrwalonego poglądu wyrażanego w orzecznictwie sądowym ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego (w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej), na którego podstawie należy dokonywać odpowiedniego wymiaru podatkowego – w podatku od nieruchomości. Aktualne dane z ewidencji mają przy tym charakter bezwzględnie wiążący dla organu podatkowego, wobec czego w postępowaniu podatkowym nie ma on uprawnień do dokonywania własnych ustaleń faktycznych co do istnienia, wielkości czy klasyfikacji nieruchomości ujawnionych w ewidencji. Wszelkie zmiany w tym zakresie winny być zatem dokonywane wyłącznie w ramach odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy właściwe w kwestii prowadzenia ewidencji gruntów i budynków ( zob. m. in. wyrok WSA w Gliwicach z 17.11.2010 r., I S.A./GL 700/10, lex nr 653594; wyrok WSA w Krakowie z 27.01.2010 r., I S.A./Kr 955/09, lex nr 554026; wyrok NSA z 13.01.2010 r., II FSK 1243/08, lex nr 558871 ). Strona nabyła przedmiotową nieruchomość na mocy aktu notarialnego z dnia 8 marca 2007 r. o łącznym obszarze 840 m kw. z budynkiem wielokondygnacyjnym o powierzchni użytkowej 2881,40 m kw. Zgodnie z rejestrem gruntów działki ... znajdują się na gruncie oznaczonym symbolem Bi – oznaczającym "inne tereny zabudowane". Wypis z kartoteki przedmiotowego budynku podaje natomiast, iż jest to budynek szpitala i zakładów opieki medycznej. Jak już wskazano powyżej dane z ewidencji ( kartoteki budynku ) są wiążące dla organów podatkowych w kwestii wymiaru podatków, wobec czego zdaniem Sądu zasadnie stwierdziły one, iż ewidencja stanowi podstawę dla potraktowania strony skarżącej jako podatnika i określenia jego zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. według stawek odpowiednich dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd podzielił przy tym pogląd organów, iż dokonana przez stronę w 2007 r. klasyfikacja budynku jako mieszkalnego była nieprawidłowa, biorąc pod uwagę, iż przebudowa obiektu na cele mieszkalno – usługowe miała być dokonana dopiero w przyszłości. Dopiero bowiem w dniu 30.09.2008 r. organ I instancji wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą stronie pozwolenia na przebudowę budynku na mieszkalny z usługami, a niniejsza sprawa dotyczy określenia zobowiązania podatkowego za 2007 rok. Strona nie podważyła przy tym skutecznie w ocenie Sądu, iż powierzchnia budynku winna wynosić 2590,55 m kw., a nie jak wynika z kartoteki budynku – 2881,40 m kw., gdyż nie przedłożyła w toku postępowania żadnych dowodów w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja organu II instancji została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i prawa procesowego, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.