III SA/Po 762/10

Dnia 22 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Małgorzata Górecka ( spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ... r., nr ... w przedmiocie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za rok 2010 oddala skargę III SA/Po 762/10 Uzasadnienie. Nakazem płatniczym z dnia 03.02.2010 r. Wójt Gminy ustalił dla R. podatek rolny w kwocie 1247 zł i podatek od nieruchomości w kwocie 1249 zł – za 2010 r. Wysokość zobowiązania podatkowego ustalono na podstawie wypisu z rejestru gruntów. Po rozpatrzeniu odwołania strony SKO uchyliło powyższe orzeczenie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia 30.06.2010 r. Wójt Gminy ponownie ustalił zobowiązanie podatkowe za 2010 r. w łącznej kwocie 2496 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż strona jest właścicielem m. in. gruntu o pow. 1793 m kw. ( część działki nr ... ), sklasyfikowanego jako grunty przemysłowe BA. Są one przedmiotem umowy zawartej przez podatnika z P. i na ich terenie jest prowadzona działalność gospodarcza – zlokalizowano tam odwiert, drogę dojazdową i plac manewrowy. Dla tego gruntu winny być zastosowane stawki typowe dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odwołaniu od tej decyzji podatnik wskazał, iż aktualnie trwa procedura wyjaśniająca odnośnie zmiany klasyfikacji gruntu na BA dokonanej bez wiedzy i zgody strony. SKO decyzją z dnia 28.09.2010 r. utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podano, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostę. Dokumenty te mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy nie może wobec tego pomijać okoliczności wynikających z danych tego rodzaju. Zgodnie z wypisem z ewidencji z dnia 11.05.2010 r. działka objęta jest symbolem "Ba" (tereny przemysłowe), nie stanowi wobec tego użytków rolnych i jest objęta podatkiem od nieruchomości. Z umowy wynika natomiast, iż sporna nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W skardze na decyzję organu II instancji strona podniosła, iż naruszono art. 7 i 77 kpa poprzez wydanie decyzji na niekompletnym materiale dowodowym, wnosząc przy tym o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu podniesiono, iż podatnik nie figuruje w ewidencji przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą, ponadto nie występował on nigdy o zmianę klasyfikacji spornego gruntu na "Ba" (tereny przemysłowe). Nie został on ponadto zawiadomiony o dokonaniu odpowiednich zmian w ewidencji gruntowej ( naruszenie art. 10 kpa ). Organ podatkowy nie wyjaśnił kwestii dokonania zmian w ewidencji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji sprawowana jest w oparciu o kryteria zgodności z prawem, a według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji w powyżej określonych granicach Sąd uznał, że skarga okazała się nieuzasadniona. Wskazać należy na wstępie, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm. ) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według definicji legalnej zawartej w przepisie art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się obiekty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Według poglądu utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy bowiem sam fakt jej posiadania przez danego przedsiębiorcę ( zob. m. in. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008 – komentarz do art. 1 a ustawy; wyrok WSA w Białymstoku z 1 czerwca 2006 r. I SA/Bk 128/06; wyrok WSA w Poznaniu z 16 kwietnia 2008 r., I SA/Po 33/08, M. Podat. 2008/10/40 ). Przejściowe niewykorzystywanie danej nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje przy tym podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą ( zob. m. in. wyrok WSA w Kielcach z 23 lipca 2009 r., I S.A./Ke 206/09, lex nr 524635 ). O uznaniu spornych nieruchomości za obiekty związane z działalnością gospodarczą decyduje wobec tego wyłącznie kryterium ich posiadania przez przedsiębiorcę, a nie ich faktyczne wykorzystywanie dla celów działalności gospodarczej. Przedsiębiorcą wykorzystującym ( posiadającym ) grunt na cele związane z działalnością gospodarczą nie musi być przy tym właściciel nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. Nr 193 z 2010 r., poz. 1287 ze zm. ) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę dokonywania wymiaru podatków. Według utrwalonego poglądu wyrażanego w orzecznictwie sądowym ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego ( w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej ), na którego podstawie należy dokonywać odpowiedniego wymiaru podatkowego – w podatku od nieruchomości. Aktualne dane z ewidencji mają przy tym charakter bezwzględnie wiążący dla organu podatkowego, wobec czego w postępowaniu podatkowym nie ma on uprawnień do dokonywania własnych ustaleń faktycznych co do istnienia, wielkości czy klasyfikacji nieruchomości ujawnionych w ewidencji. Wszelkie zmiany w tym zakresie winny być zatem dokonywane wyłącznie w ramach odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy właściwe w kwestii prowadzenia ewidencji gruntów i budynków ( zob. m. in. wyrok WSA w Gliwicach z 17.11.2010 r., I S.A./GL 700/10, lex nr 653594; wyrok WSA w Krakowie z 27.01.2010 r., I S.A./Kr 955/09, lex nr 554026; wyrok NSA z 13.01.2010 r., II FSK 1243/08, lex nr 558871 ). Ponieważ dane z ewidencji gruntów są wiążące dla organów podatkowych w kwestii wymiaru podatków, zdaniem Sądu organy zasadnie stwierdziły, iż ewidencja stanowi podstawę dla potraktowania strony skarżącej jako podatnika i określenia jego zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. według stawek odpowiednich dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sporne grunty zostały według danych z ewidencji zakwalifikowane do kategorii terenów przemysłowych ( Ba ), a organy podatkowe nie były władne wbrew zarzutom skargi w ramach prowadzonego postępowania podatkowego do dokonywania jakiejkolwiek oceny legalności działania dotyczącego wprowadzania zmian w ewidencji. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu ewidencyjnego – starosty. O konieczności zakwalifikowania gruntu do kategorii gruntów związanych z działalnością gospodarczą przesądzał fakt prowadzenia przez P. na przedmiotowej działce działalności wydobywczej – na podstawie umowy zawartej z podatnikiem jako właścicielem działki. Jak już wskazano powyżej przedsiębiorca posiadający dany grunt i wykorzystujący go do celów działalności gospodarczej nie musi być przy tym właścicielem tego gruntu w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Właściciel nieruchomości jest natomiast podmiotem zobowiązanym do zapłaty zobowiązania w podatku od nieruchomości nawet w sytuacji, gdy znajduje się ona w posiadaniu osoby trzeciej ( jako przedsiębiorcy ). Z tego względu skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). /-/M. Ławniczak /-/Sz. Widłak /-/M. Górecka