III SA/Po 766/09

Dnia 25 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 roku przy udziale sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 03 sierpnia 2009r. Nr [...] w przedmiocie dokonania retrospektywnego zaksięgowania pozostającej do pokrycia kwoty cła. oddala skargę /-/M. Górecka /-/M. Ławniczak /-/W. Długaszewska S. S. w dniu 10 września 2007r. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci używanego samochodu osobowego marki F. G. nr [...], sprowadzonego ze Szwajcarii. W zgłoszeniu celnym SAD [...] zadeklarowano preferencyjną stawkę celną 0 % dla towarów przywożonych ze Szwajcarii lub Lichtensteinu i pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej, na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2840/72 z dnia 19 grudnia 1972r. Jako dowód pochodzenia przedstawiono deklarację eksportera sporządzoną na fakturze z dnia 3 września 2007r. w której, jako obszar pochodzenia, wskazano Unię Europejską. Po zwolnieniu towaru, organ celny przeprowadził kontrolę dokumentacji pojazdu objętego zgłoszeniem celnym. W dniu 13 listopada Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, działając na wniosek organu I instancji, wystąpił do władz celnych kraju eksportu o przeprowadzenie weryfikacji w/wym. dowodu pochodzenia. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji, szwajcarski organ celny pismem z dnia 29 stycznia 2009r. powiadomił polskie władze celne, że eksporter wystawił przedmiotową fakturę, jednak deklaracja na fakturze nie została wystawiona przez niego. Zatem należy uznać, że samochód jest nieokreślonego pochodzenia, a dowód pochodzenia nie jest formalnie ważny. Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia 30 marca 2009r. wydaną na podstawie art. 78 ust. 3 w zw. z art. 22 pkt a, art. 201 ust. 1 pkt a, ust. 2 i 3 , art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 pkt a rozporządzenia Rady(EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 ze zm.), art. 65 ust. 1 i ust 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), rozporządzenia Komisji(WE)Nr 1549/2004 z dnia 17 października 2006r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/97 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 301 z 21. 10. 2006r.), art. 16, art. 32 yst. 2 Protokołu nr 3 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej (Dz. Urz. WE L 45 z dnia 15 lutego 2006r.) dokonał retrospektywnego zaksięgowania pozostającej do pokrycia kwoty cła w wysokości [...] zł z tytułu dopuszczenia do obrotu towaru zgłoszonego wg SAD [...] z dnia 10 września 2007r. W oparciu o wskazane wyżej przepisy, organ I instancji uznał, że powstał dług celny w przywozie w związku z dopuszczeniem do obrotu towaru niewspólnotowego i ustalił kwotę należności celnych przywozowych na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Organ wskazał, że unieważnienie dowodu pochodzenia przez władze celne kraju eksportu uniemożliwia stosowanie stawki celnej obniżonej z tytułu preferencji taryfowych dla towarów przywożonych ze Szwajcarii lub Lichtensteinu i pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej. Dla towaru zgłoszonego ww zgłoszeniem celnym należało przyjąć stawkę celną konwencyjną właściwą dla towarów posiadających niepreferencyjne pochodzenie(art. 22 pkr 1 WKC) S. S. wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji. Podniósł, że w dniu zakupu towaru właściciel firmy "H. H." własnoręcznie, w jego obecności, wystawił fakturę, na której wspomniał o preferencyjnym pochodzeniu towaru. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z dnia 3 sierpnia 2009r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu, nie zakwestionowano ważności ani legalności wydania samej faktury zakupu pojazdu. Zakwestionowana została deklaracja o pochodzeniu sporządzona na fakturze jej wystawienia, zatem dowód ten należało formalnie uznać za nieważny. Negatywny wynik weryfikacji uniemożliwił więc zastosowanie preferencyjnej stawki celnej na towar przywieziony ze Szwajcarii, która została uprzednio zastosowana w oparciu o dokument nieprawidłowo określający pochodzenie towaru. S. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 2 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącego możliwości dowodzenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych - art. 33 ust. 5 Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej polegający na uznaniu za wiążące wyniki weryfikacji przeprowadzonej przez władze celne kraju eksportu pomimo faktu, iż nie spełniają one wymogów określonych w tym przepisie. - art. 33 ust. 6 ww Protokołu polegające na jego zastosowaniu, podczas gdy z treści przepisu wynika, iż znajduje on zastosowanie jedynie wówczas, gdy podstawą weryfikacji pochodzenia towaru są uzasadnione wątpliwości, co do autentyczności dokumentów, statusu pochodzenia produktu lub wypełnienia innych wymogów protokołu lub alternatywnie jego niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie , iż w sprawie nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności uzasadniające zastosowanie preferencyjnej stawki celnej. - art. 22 pkt a, art. 201 ust. 1 pkt a, ust. 2 i 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 i art. 222 ust. 1 pkt a rozporządzenia Rady nr 2913/92 polegające na ich zastosowaniu w odniesieniu do towarów o preferencyjnym pochodzeniu - art. 65 ust. 5 Prawa celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pobraniu odsetek pomimo, iż skarżący udowodnił że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania - art. 121 i 123 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 72 ust. 1 Prawa celnego poprzez niezapełnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed wydaniem decyzji - art. 122 i art. 125 Ordynacji w zw. z art. 73 Prawa celnego poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia rzeczywistego pochodzenia towaru. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest to, czy w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki do retrospektywnego zaksięgowania i poboru należności celnych, ustalonych przez organy celne, jako brakującej kwoty cła z tytułu dopuszczenia do obrotu towaru zgłoszonego przez skarżącego. Podstawą decyzji organów celnych jest art. 220 ust 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE Nr l 302 z dnia 19.10.1992r. str. 1 ze zm.), zwanego dalej WKC, zgodnie z którym w przypadku, gdy kwota długu celnego została zaksięgowana pierwotnie w wysokości niższej od prawnie należnej, to organy celne uprawnione są do retrospektywnego zaksięgowania prawidłowej należności (lub brakujących należności). W wydanej decyzji organy celne muszą ustalić retrospektywnie kwotę nie pobranych należności i to w terminie 2 dni, licząc od dnia, w którym stwierdziły zaistnienie takiej okoliczności , jeżeli były w stanie obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje to , że skarżący zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci używanego samochodu osobowego marki F. G. nr [...], sprowadzony ze Szwajcarii. W zgłoszeniu celnym SAD [...] zadeklarowano preferencyjną stawkę celną 0 %. Skarżący dołączył do zgłoszenia celnego fakturę wystawioną przez firmę szwajcarską, w której kontrahent potwierdził wspólnotowe pochodzenie towaru. Po zwolnieniu towaru, organ celny przeprowadził kontrolę dokumentacji pojazdu objętego zgłoszeniem celnym. W tym miejscu należy wskazać, że prawo organów celnych do podejmowania czynności kontrolnych uregulowano w art. 13 WKC. Wskazany przepis uprawnia organy celne do przeprowadzenia wszystkich kontroli, które uznają one za niezbędne dla prawidłowego stosowania przepisów celnych i innych przepisów dotyczących wjazdu, wyjazdu, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty a państwami trzecimi oraz obecności towarów nieposiadających statusu wspólnotowego. Uzupełnieniem art. 13 WKC jest art. 78 ust 2 i 3 WKC dając organom celnym prawo do podejmowania czynności kontrolnych po zwolnieniu towarów. Z treści ust. 2 art. 78 wynika, iż po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Jeżeli zaś z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują, o czym stanowi ust. 3 w/wym. przepisu. W ramach kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 78 WKC organ celny, w oparciu o art. 32 Protokołu 3 do Umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz. Urz. WE Nr L 72.300.191), dotyczącego definicji pojęcia " produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej , w treści nadanej Decyzją nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE - Szwajcaria z dnia 15 grudnia 2005 r. zmieniającą Protokół 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej (Dz. Urz. UE Nr L 45 z 15 lutego 2006 r., str. 1), zwanym dalej Protokołem 3, zwrócił się do szwajcarskich władz celnych o dokonanie weryfikacji dowodu pochodzenia w postaci - deklaracji na fakturze przedstawionej do zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 16 Protokołu 3 warunkiem korzystania z preferencji taryfowych jest przedstawienie dowodu pochodzenia towaru w postaci świadectwa przewozowego EUR.1, świadectwa przewozowego EUR-MED, deklaracji na fakturze lub deklaracji EURMED na fakturze, sporządzonej przez eksportera. Jednocześnie, art. 28 Protokołu 3 wskazuje na dokumenty uzupełniające, służące potwierdzeniu, że produkty objęte deklaracją na fakturze mogą być uznane za produkty pochodzące ze Wspólnoty, ze Szwajcarii lub z jednego z innych krajów wymienionych w art. 3 i 4 oraz że spełniają pozostałe wymogi niniejszego protokołu. Eksporter sporządzający deklarację na fakturze jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych kraju wywozu, wszelkich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów oraz spełnienie pozostałych wymogów protokołu. W świetle powyższego zasadnym jest przyjęcie, iż deklarując preferencyjne pochodzenie, zgłaszający winien być przekonany, iż towar spełnia kryteria uznania go za "pochodzący". Natomiast sam fakt zakupu towaru na terenie państwa należącego do Wspólnoty, czy Szwajcarii, czy też jednego z krajów wymienionych w art. 3 i 4 Protokołu 3, bądź nawet wyprodukowanie go na tym terenie nie przesądza jeszcze o jego preferencyjnym pochodzeniu W niniejszej sprawie, jak wskazano wyżej, na załączonej do zgłoszenia celnego fakturze z dnia 3 września 2007r widnieje deklaracja eksportera o preferencyjnym pochodzeniu samochodu, ale zgodnie z wynikiem weryfikacji, eksporter zaprzeczył, iż deklaracja na fakturze została wystawiona przez niego. Zaś władze celne kraju eksportu wskazały, iż należy uznać, że samochód jest nieokreślonego pochodzenia, a dowód pochodzenia nie jest formalnie ważny. W tym stanie faktycznym, dowód pochodzenia, jak ustaliły organy celne, musi być, uznany za nieważny, a tym samym nie może stanowić podstawy zastosowania stawki celnej preferencyjnej dla przedmiotowego pojazdu. Jednocześnie, prawidłowo organy przyjęły, że pismo szwajcarskich władz celnych, zawierające wynik weryfikacji dowodu pochodzenia (deklaracja na fakturze), przeprowadzonej w trybie Protokołu 3 są wiążące dla władz celnych kraju importu i tym samym stanowią podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Jak wskazano bowiem w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego I GSK 765/08 z dnia 8 października 2008r, I GSK 762/08 z dnia 3 września 2009r.oraz I GSK 615/08 z dnia 27 maja 2009r. " Stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 180 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), organ może dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wynika, że dokumenty urzędowe to dokumenty sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Jeżeli więc dany dokument spełnia łącznie owe trzy przesłanki, a nadto sporządzony został w zakresie działania organu, od którego pochodzi, to taki dokument należy uznać za urzędowy i wówczas stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Przepis art. 194 Ordynacji podatkowej nie ogranicza przy tym pojęcia dokumentów urzędowych do dokumentów krajowych. Na ogół przyjmuje się, że uznanie dokumentu zagranicznego za dokument urzędowy w rozumieniu tego przepisu jest uzależnione od uregulowań zawartych w wiążących Polskę umowach międzynarodowych. Taką umową międzynarodową, którą Polska jest związana od czasu uzyskania członkostwa UE (m.in. art. 91 i art. 9 Konstytucji RP), jest również Porozumienie z dnia 9 czerwca 1997 r. w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady z dnia 2 czerwca 1997 r. (Dz. Urz. WE Nr L 169 z 27 czerwca 1997 r., str. 77, polska wersja językowa Dz. Urz. UE Wydanie Specjalne - Rozdział 2, Tom 8, str. 305). Przepisy cyt. Protokołu określają m.in. organy powołane do realizacji wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, tj. "właściwe organy administracji", które "w tym celu zostały powołane" przez Umawiające się Strony (art.1 lit. c/ i d/), ich "kompetencje" i formy działania (art. 2 - 5), formy przekazu informacji (art. 8), a także kwestie poufności (art. 10), sposób wykorzystywania uzyskanych informacji (art. 11 ust. 1-3) itd. W świetle powyższych rozważań należało dojść do wniosku, że pisma szwajcarskiej administracji celnej stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej, albowiem zostały sporządzone w formie określonej przepisami prawa (tj. w formie przewidzianej w ww. Protokole), przez powołane do tego organy władzy publicznej (tj. szwajcarskie organy administracyjne, do których wpłynął wniosek polskich organów o udzielenie pomocy), uprawnione na podstawie odrębnych przepisów (tj. przepisów Protokołu, w tym art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 8) do ich wydania. Stosownie do treści art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej pisma te są zatem zagranicznymi dokumentami urzędowymi i stanowią dowód tego, co zostało w nich "urzędowo stwierdzone". Istota oraz szczególna moc dowodowa dokumentu urzędowego odnosi się przede wszystkim do tego, co zostało w takim dokumencie "urzędowo stwierdzone". W doktrynie podnosi się, że zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, tj. prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Dzięki domniemaniu zgodności z prawdą twierdzeń zawartych w dokumencie urzędowym (wiarygodności), które nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością, nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego. Co więcej, organ nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie, jak również nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 Ordynacji (tak m.in. P. Pietrasz, Komentarz do art. 194 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007, wyd. II, teza 2). Wiążące Rzeczpospolitą, jako członka UE, z Konfederacją Szwajcarską umowy międzynarodowe ani też regulacje prawa krajowego nie zawierają postanowień, które zezwalałyby na przeprowadzenie przeciwdowodu co do treści otrzymanego wyniku weryfikacji. Wobec powyższego pisma szwajcarskich władz celnych należy uznać za wiarygodny i autentyczny dowód w sprawie". W związku z powyższym dla towaru zgłoszonego wg SAD [...] organ I instancji przyjął stawkę konwencyjną właściwą dla towarów posiadających niepreferencyjne pochodzenia. Jak ponadto wskazał, dla towarów klasyfikowanych do zadeklarowanego kodu CN 87032390 w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L Nr 301 z 31.10.2006r.) określono stawkę konwencyjną w wysokości 10 %. W oparciu o ustaloną w ten sposób stawkę celną i pozostałe elementy kalkulacyjne zadeklarowane przez Zgłaszającego, dokonano wyliczenia cła i porównano z cłem pierwotnie zarejestrowanym, ustalając różnicę w wysokości [...] zł. W świetle powyższego, za niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącego, dotyczące naruszenia art. 33 ust. 5 i ust. 6 Protokołu 3, art. 22 pkt a, art. 201 ust. 1 pkt a, ust. 2 i 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 i art. 222 ust. 1 WKC oraz art. 122 i art. 125 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 Prawa celnego. Podobnie, Sąd nie znalazł podstaw do uznania zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP, poprzez, jak wskazał skarżący, pozbawienie go możliwości dowodzenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. W istocie, skarżący zarzutu tego nawet nie uzasadnił. Za nieuzasadniony uznać należy również zarzut naruszenia art. 121 i 123 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 72 ust. 1 Prawa celnego poprzez niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów przed wydaniem decyzji. Z akt administracyjnych wynika, że organ I instancji wszczynając postępowanie, postanowieniem z dnia 27 lutego 2009r. poinformował skarżącego o prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i składania żądań dowodowych oraz wypowiadania się w sprawie. Postanowieniem z dnia 12 marca 2009 r. wyznaczono skarżącemu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. Podobnie organ II instancji pismem z dnia 17 lipca 2009r. wyznaczył skarżącemu termin do wypowiedzenia się w sprawie. Z uprawnienia tego skarżący skorzystał kierując do organu pismo z dnia 22 lipca 2009r. zawierające wyjaśnienia i dodatkowy dowód w sprawie. Organy nie naruszyły także przepisów dotyczących naliczania odsetek. Art. 65 ust. 5 Prawa celnego stanowi, że organ pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. W przedmiotowej sprawie kwotę wynikającą z długu celnego zaksięgowano na podstawie nieprawidłowych danych podanych przez zgłaszającego, zaś skarżący, jak uznały organy, nie udowodnił, że błędne dane podane w zgłoszeniu celnym spowodowane były okolicznościami , o których mowa w ww przepisie. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi oddalił skargę. /-/ M. Górecka /-/ M. Ławniczak /-/ W. Długaszewska D.W.d