III SA/Po 773/11

Dnia 14 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 08 sierpnia 2011 roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę Decyzją z dnia 20 października 2009 r. Burmistrz Gminy określił dla A. Spółka z o.o. w P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności organ powołał, jako podstawę prawną niniejszego orzeczenia, art. 21 § 1 pkt 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że w dniu 19 stycznia 2009 r. spółka złożyła deklarację DR – 1 w sprawie podatku rolnego oraz deklarację DN- 1 w sprawie podatku od nieruchomości. Te deklaracje organ podatkowy poddał w wątpliwość i w związku z tym wszczął z urzędu postępowanie mające na celu ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. W dniu 22 września 2009 r. pracownicy Urzędu Miejskiego przeprowadzili oględziny działek o nr: 1069/78 – 83, 1069/104-107, 1069/142, 1070/1-9, 1070/15-16, 1070/19, 1070/26-27, 1070/30-35, 1070/38-41, 1070/48, 1070/54, 1070/58-59, 1070/106, 1070/157, 437/4-7, 437/9-10, 437/15 położonych w gminie K., obręb K. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ powołał art. 2 ust. 2 i art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz przytoczył orzecznictwo dotyczące tych przepisów. Zaznaczył, że w jego ocenie opodatkowanie gruntów sklasyfikowanych jako grunty rolne podatkiem rolnym istnieje do momentu rozpoczęcia czynności związanych z faktycznym zajęciem gruntów na działalność gospodarczą, czyli do momentu otrzymania przez spółkę pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, iż pozwolenie na budowę jest dla niego istotnym dokumentem wskazującym datę, kiedy grunt rolny zdecydowanie zmienia swoje przeznaczenie i zostaje wyłączony z kultury agrarnej. Stwierdził, że po przeanalizowaniu materiałów zebranych w sprawie należy przyjąć, że spółka posiadane grunty wykorzystuje i przekształca na cele swojej działalności, dlatego od momentu otrzymania pozwolenia na budowę powinny być one opodatkowane podatkiem od nieruchomości ze stawką odpowiednią dla prowadzenia działalności gospodarczej. Od tego bowiem momentu spółka mogła rozpocząć wytyczać fundamenty, zwozić materiały budowlane, przygotowywać teren pod budowę, co sądząc z zapisów dziennika budów miało miejsce. Burmistrz zaznaczył, że również oględziny przedmiotowych działek wykazały, iż na gruncie prowadzona jest działalność gospodarcza. Jak ustalił organ, spółka prowadzi działalność z zakresu obrotu nieruchomościami, zatem grunty będące w posiadaniu spółki są zarówno zajęte jak i związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku z czym posiadane przez spółkę grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne powinny być opodatkowane podatkiem rolnym do momentu, kiedy zostaną zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Od tego momentu zaś podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ I instancji przyjął, że grunty zaklasyfikowane w ewidencji jako grunty rolne do momentu otrzymania przez spółkę pozwolenia na budowę podlegają opodatkowaniu stawką podatku rolnego. Od momentu zaś otrzymania pozwolenia na budowę do momentu sprzedaży, grunty te podlegają opodatkowaniu stawką, jak za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W oparciu o powyższe, w końcowej części uzasadnienia decyzji organ podatkowy wskazał sposób obliczenia podatku od przedmiotowych gruntów. Po rozpoznaniu odwołania spółki, decyzją z dnia 8 sierpnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, iż organ podatkowy I instancji działając w oparciu o przepis art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prawidłowo zakwalifikował grunty posiadane przez podatnika jako przedmiot podatku od nieruchomości. Organ zauważył, że spółka jest przedsiębiorcą działającym w formie spółki prawa handlowego, trudniącym się budową domów jednorodzinnych i ich sprzedażą. W tym właśnie celu nabyła ona przedmiotowe grunty. Kolegium zwróciło uwagę, że organ podatkowy I instancji w uzasadnieniu decyzji przedstawił zestawienie gruntów należących do podatnika z wyszczególnieniem dat wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla każdej z działek oraz zgromadził w aktach sprawy kopie wszystkich pozwoleń na budowę dotyczących działek stanowiących użytki rolne. Z ww. zestawienia wynika, iż jedynie w stosunku do czterech działek stanowiących użytki rolne (nr 1069/107, 1070/38, 1070/39, 1070/40) podatnik nie uzyskał pozwolenia na budowę. Z wyjątkiem jednej działki (nr 1070/41) wszystkie pozostałe uzyskały przedmiotowe pozwolenie przed rokiem 2009. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Burmistrza, że fakt uzyskania przez podatnika pozwolenia na budowę dla danego gruntu należy traktować jako "zajęcie go na prowadzenie działalności gospodarczej". Od momentu uzyskania pozwolenia na budowę podatnik mógł już bowiem realizować swoje zamierzenie zarobkowe polegające na zabudowaniu działki a następnie jej sprzedaży wraz z wzniesionym budynkiem mieszkalnym. Ponadto oględziny działek przeprowadzone w dniu 22.9.2009 r. potwierdziły, iż przedmiotowe grunty nie są użytkowane rolniczo, a znajdują się na nich pobudowane domy bądź domy w trakcie budowy. Kolegium wyjaśniło, że podatek od nieruchomości został naliczony stosownie do okresu w którym podatnik był właścicielem gruntów oraz zgodnie ze stawką wynikającą z uchwały nr XXX/321/2008 Rady Miejskiej z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 250, poz.4498). Za niezasadne organ odwoławczy uznał zarzuty odwołania, m.in. zarzut dotyczący nie zapewnienia stronie przez organ I instancji czynnego udziału w toku postępowania. Zaznaczył, że z akt sprawy wynika, iż podatnik był konsekwentnie zawiadamiany przez organ podatkowy o poszczególnych czynnościach postępowania i miała możliwość aktywnego działania w toku sprawy. Kolegium nie dopatrzyło się także pominięcia przez organ I instancji istotnych materiałów dowodowych mających wpływ na istnienie i zakres obowiązku podatkowego obciążającego podatnika. Organ stwierdził, że spółka w odwołaniu nie skonkretyzowała ani jednego dowodu, który został, jej zdaniem, pominięty przez organ podatkowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. z o.o. w P., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 187 § 1, art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wydanie błędnej decyzji, a w konsekwencji naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 §1, art. 125 Ordynacji podatkowej; 2) art. 2-7 Konstytucji; 3) art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613); W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że przeprowadzone "postępowanie kontrolne" nie odpowiada standardom przewidzianym w Ordynacji podatkowej. Jej zdaniem organ odwoławczy rozpoznając sprawę nie zapoznał się dokoładnie z aktami sprawy oraz decyzją. Spółka podniosła, że Kolegium winno było zauważyć, iż organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, które odpowiadałoby wymogom stawianym przez art. 187 O.p. oraz naruszył obowiązek rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zarzuciła, że Burmistrz Gminy winien w pierwszej kolejności, mając na uwadze art. 121 § 2 w związku z art. 127 Ordynacji podatkowej, ustalić jaka powierzchnia na poszczególnych działkach była zajęta pod działalność gospodarczą skarżącej spółki. Jej zdaniem organ I instancji nie dokonał ustaleń, czy działki te były zajęte w całości pod budowę domów. Spółka podkreśliła ponadto, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 10.01.2007 r. oraz doktryną o zajęciu gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej decyduje jego faktyczne fizyczne wykorzystanie, tj. rozpoczęcie prac budowlanych, których moment można było ustalić na podstawie m.in. wpisów w dziennikach budowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy na poparcie swojej argumentacji powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 322/10 dotyczący ustalenia wobec skarżącej spółki podatku od nieruchomości za 2008 r., w którym Sąd oddalił skargę. Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał stanowisko i wnioski zawarte w skardze, a ponadto złożył pismo procesowe z dnia 12 czerwca 2012 r. We wskazanym piśmie strona podniosła zarzuty tożsame z zawartymi w skardze. Ponownie zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz dodatkowo art. 1 ustawy o podatku rolnym przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż grunty objęte decyzjami organów obu instancji winny podlegać w całości opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podniosła ponownie, że organy nie zbadały jaka część działek jest faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, czym naruszyły zasady postępowania podatkowego wyrażone w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Spółka wskazała przy tym, że w procesach budowlanych prowadzonych na nieruchomościach do niej należących zajmuje nie więcej niż 50 % powierzchni nieruchomości. Jako nowy zarzut strona podniosła naruszenie przez organy podatkowe art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż sporne grunty po zakończeniu na nich budowy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz § 1 uchwały poprzez jego niezastosowanie pomimo, że zachodziły ku temu podstawy, polegające na opodatkowaniu gruntów stanowiących działki o nr np.: 1070/9, 1070/19, 1070/16, 1070/15, 1070/48, 1070/54, 1070/58 podatkiem od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast podatkiem według stawki właściwej dla gruntów pozostałych. Strona przyznała, że przez cały czas trwania budowy podatnikiem podatku od nieruchomości liczonego według stawek właściwych dla gruntów związanych z działalności gospodarczą niewątpliwie jest spółka. Jednak w momencie zakończenia budowy grunty te powinny zostać opodatkowane według stawek właściwych dla tzw. gruntów pozostałych. Wynika to wprost z brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tym samym, zdaniem strony, Kolegium naruszyło również § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały XXX/321/2008 Rady Miejskiej z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 250, poz. 4498). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości za 2009 r. należących do A. Sp. z o.o. w P. gruntów (działek oznaczonych w decyzji), położonych w K. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organy podatkowe spółka w 2009 r. była właścicielem działek położonych w gminie K., obręb K., o numerach ewidencyjnych: 1069/78 –83, 1069/104-107, 1069/142, 1070/1-9, 1070/15-20, 1070/23-24, 1070/26-27, 1070/29-41, 1070/48, 1070/52, 1070/54, 1070/58-59, 1070/106, 1070/157, 437/4-7, 437/9-10, 437/15. Organy obu instancji ustaliły, że strona prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Jak wynika z ewidencji gruntów i budynków na dzień 7 stycznia 2009 r. (k. 30-31 akt adm.) działki o numerach: 1070/8-9, 1070/30-35 zakwalifikowane były jako zurbanizowane tereny niezabudowane – Bp, natomiast działki o numerach: 1070/15-20, 1070/23-24, 1070/26-27, 1070/29, 1070/36-37 posiadały symbol B, czyli były zakwalifikowane jako tereny mieszkaniowe. Z kolei z wypisu z rejestru gruntów z dnia 7 stycznia 2009 r. (k. 32-34 akt adm.) działki o numerach: 437/4-7, 437/9-10, 437/12-13, 437/15, 1069/78-83, 1069/104-107, 1069/141-142, 1070/1-6, 1070/38-41, 1070/104-106 były zakwalifikowane jako grunty orne, natomiast działka o nr 1070/7 była oznaczona symbolem Bp, czyli stanowiła zurbanizowane tereny niezabudowane. Mając na uwadze załączone do sprawy akty notarialne organy ustaliły, że w 2009 r. spółka zbyła działki: 1070/18 (akt notarialny z dnia 15.01.2009 r.), 1070/24 (akt notarialny z dnia 26.01.2009 r.), 1070/23 (akt notarialny z dnia 02.02.2009 r.), 1070/37 (akt notarialny z dnia 13.02.2009 r.), 1070/20 (akt notarialny z dnia 15.05.2009 r.), 1070/52 (akt notarialny z dnia 15.06.2009 r.), 1070/29 akt notarialny z dnia 23.06.2009 r.), 1070/17 (akt notarialny z dnia 07.07.2009 r.). Na podstawie znajdujących się w aktach sprawy decyzji Starosty organy ustaliły, że skarżąca już w 2007 i 2008 r. otrzymała pozwolenia na budowę odnośnie przedmiotowych działek, z wyjątkiem działek o nr 1069/107, 1070/38, 1070/39, 1070/40 oraz działki o nr 1070/41, co do której pozwolenie zostało wydane w dniu 9 lipca 2007 r. Podczas oględzin przedmiotowych działek przeprowadzonych w dniu 22 września 2009 r. ustalono, że na działkach o numerach: 1070/15, 1070/19, 1070/54, 1070/58 znajdują się budynki mieszkalne, z kolei na większości pozostałych działek znajdują się budynki mieszkalne w trakcie budowy. Natomiast - działka nr 1070/41 jest zaopatrzona w media, nie jest ogrodzono; - działka nr 1070/40 jest zaopatrzona w media, jest częściowo ogrodzona od strony działki 1070/39; - działka nr 1070/39 jest zaopatrzona w media, stanowi zaplecze budowlane, znajdują się materiały budowlane, barak, działka jest częściowo ogrodzona; - działka nr 1070/38 jest uzbrojona, jest częściowo ogrodzona, działka stanowi zaplecze budowlane, na którym znajduje się blaszany garaż, wiata, kontener, materiały budowlane; - działki nr 1070/3, 1070/4, 1069/80, 1069/81, 437/6, 437/7 są uzbrojone, nie są ogrodzone; Jak wskazano w protokole oględzin wszystkie sporne działki nie są i nie były w 2009 r. użytkowane rolniczo. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z ust. 2 tego artykułu, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, przy czym w myśl ustawowej definicji, zawartej w art. 1 ust. 3 pkt 1 wymienionej ustawy, przez użyte w ustawie określenie użytki rolne, rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Powyższe oznacza, że klasyfikacja gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego powoduje jego opodatkowanie podatkiem rolnym oraz wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości - z wyjątkiem sytuacji gdy grunt taki jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Zatem jeżeli podatnik posiada użytki rolne to należy stwierdzić, czy są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak zauważa L. Etel w komentarzu: Podatki i opłaty samorządowe (Dom Wydawniczy ABC 2003, s. 48) grunty "zajęte" to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż jednoznaczną podstawą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne będzie fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej, na przykład zmiana przeznaczenia gruntów w planie przestrzennym, rozpoczęcie prac melioracyjnych, wytyczanie dróg, przebudowa linii energetycznych, wykonanie sieci wodno-kanalizacyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie pojęcia "zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej" zawartego w art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mieszczą się nie tylko faktyczne działania przedsiębiorcy, ale też działania prawne, ponieważ działalność gospodarcza może być prowadzona w sferze produkcyjnej, usługowej, dóbr materialnych i niematerialnych, działań mających fizyczny desygnat, jak też w sferze działań organizacyjnych – por. wyroki NSA z dnia 12.04.2012 r., sygn. akt II FSK 1771/10 i 1772/10 wydane w sprawach o analogicznym stanie faktycznym, w których organem I instancji był również Burmistrz Gminy K. W powołanych orzeczeniach NSA za trafny uznał pogląd Sądu I instancji, zgodnie z którym okolicznością skutkującą przyjęciem w sprawie, że dany grunt wyłączony został z działalności rolniczej było uzyskanie przez skarżącą spółkę pozwoleń na budowę. W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, iż nabyte przez skarżącą grunty są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a zatem podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na podstawie ustaleń dokonanych w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organy podatkowe przyjęły, iż będące w posiadaniu skarżącej ww. grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym do momentu, w którym nastąpiło zajęcie ich na prowadzenie działalności gospodarczej. W rozpatrywanej sprawie organy uznały, że okolicznością skutkującą przyjęciem, iż dany grunt wyłączony został z działalności rolniczej było uzyskanie przez Spółkę pozwoleń na budowę. Jak wynika z zaskarżonych decyzji od tego momentu organy ustaliły skarżącej, w odniesieniu do działek wskazanych w decyzji, podatek od nieruchomości. W ocenie Sądu, stanowisko organów podatkowych znajduje uzasadnienie w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. Skarżąca prowadząc działalność w zakresie obrotu nieruchomościami nabyła ww. grunty, uzyskując co do części działek już w 2007r., co do pozostałych od kwietnia do czerwca 2008r., a co do działki nr 1070/41 w dniu 9 lipca 2009 r. decyzje Starosty o zatwierdzeniu projektów budowlanych i pozwoleń na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych na wskazanych w decyzji podatkowej działkach. Zauważyć przy tym należy, że określenia podatku od nieruchomości organ podatkowy dokonał przede wszystkim w odniesieniu do działek objętych pozwoleniami na budowę. Jak wynika z zaprezentowanego w decyzji organu I instancji sposobu obliczenia podatku, organ podatkowy nie naliczył podatku od nieruchomości co do działek o nr 1069/107 i 1070/40, nie były one bowiem objęte decyzjami o pozwoleniu na budowę. Zasadnie z kolei, w ocenie Sądu, ustalono podatek od nieruchomości co do działek o nr 1070/38 i 1070/39, które choć nie posiadały pozwoleń na budowę, stanowiły jednak zaplecze budowy. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 22 września 2009 r. stwierdzono bowiem, że działka nr 1070/38 jest uzbrojona, częściowo ogrodzona, stanowi zaplecze budowlane, na którym znajduje się blaszany garaż, wiata, kontener, materiały budowlane, natomiast działka nr 1070/39 jest zaopatrzona w media, częściowo ogrodzona, stanowi zaplecze budowlane, znajdują się na niej materiały budowlane, barak. Z powyższego wynika zatem, że wskazane działki pełniąc funkcję zaplecza budowy uczestniczyły w procesie budowlanym, a więc były faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżąca kwestionując przyjęcie momentu uzyskania pozwoleń na budowę za przesądzający o zajęciu gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej, zarzuciła organom podatkowym, iż nie dokonały w postępowaniu podatkowym sprawdzenia w jakiej dokładnie części grunt jest wykorzystywany/ zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak podnosi skarżąca, gdyby organy przeprowadziły postępowanie dowodowe okazałoby się, że nie na całym gruncie zostały podjęte działania faktyczne. W ocenie Sądu, w świetle dokonanych przez organy podatkowe w oparciu o zebrany materiał dowodowy ustaleń, wskazany zarzut nie znajduje żadnego uzasadnienia. Nie tylko bowiem uzyskane już w przeważającej części w 2007r. i 2008 r. pozwoleń na budowę, ale również wynikający z protokołu oględzin oraz znajdujących się w aktach administracyjnych dzienników budowy stan zaawansowania robót budowlanych na ww. działkach, które są uzbrojone, wyposażone w media, niektóre ogrodzone, na części działek stoją wybudowane, bądź są w trakcie budowy budynki mieszkalne, jak również fakt, iż od stycznia 2009 r. nastąpiło zbycie zabudowanych budynkami mieszkalnymi działek (1070/17, 1070/18, 1070/20, 1070/23, 1070/24, 1070/29, 1070/37, 1070/52), co wynika z załączonych aktów notarialnych, pozwala na przyjęcie, iż spełniona została przesłanka zajęcia ww. gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej, tak, jak ustalił organ, tj. z chwilą uzyskania przez Spółkę pozwoleń na budowę. Wobec powyższego trudno uznać za słuszny zarzut skargi, aby działki rolne, zakwalifikowane w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne, uzbrojone, częściowo ogrodzone, na których znajdują się budynki mieszkalne w budowie, nie zostały w całości zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a jedynie częściowo wyłączone z produkcji rolnej. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały XXX/321/2008 Rady Miejskiej w Kórniku z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości poprzez zastosowanie do gruntów, na których zakończono budowę budynków mieszkalnych, stawki podatku właściwego dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast stawki właściwej dla gruntów pozostałych. Zgodnie z powołanym przepisem grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, (...). W rozpatrywanej sprawie w 2009 r. nie ustalono, aby budynki znajdujące się na spornych działkach zaspakajały potrzeby mieszkaniowe, były użytkowane, a i sama skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających ten fakt (pozwoleń na użytkowanie). Z okoliczności sprawy wynika natomiast, że zakup przez spółkę przedmiotowych działek, uzyskiwanie pozwoleń na budowę oraz sprzedaż przez nią działek, na których znajdują się wybudowane budynki mieszkalne przesądza, że sporne działki z wybudowanymi na nich budynkami mieszkalnymi są niewątpliwie wykorzystywane w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami. Nie było zatem podstaw, wbrew twierdzeniom strony, aby grunty, na których zakończono budowy domów mieszkalnych, opodatkować według stawki właściwej dla gruntów pozostałych. W świetle wskazanych wyżej rozważań za nieznajdujący uzasadnienia w rozpatrywanej sprawie Sąd uznał zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 2 ust. 2 oraz pozostałych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem Sądu niesłuszny jest również zarzut naruszenia art. 120, art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 2 i 7 Konstytucji. Należy stwierdzić, że postępowania przed organami obu instancji zostały przeprowadzone w sposób zgodny z prawem. Burmistrz zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, dając tym zadość przepisom Ordynacji podatkowej regulującym postępowanie dowodowe. Organ podatkowy przeprowadził dowody z dokumentów w postaci: dzienników budowy, decyzji Starosty w przedmiocie pozwoleń na budowę oraz dowód z oględzin opodatkowanych działek. Należy zauważyć, że w skardze nie wskazano, na czym miałoby polegać naruszenie art. 123 § 1 art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, a i Sąd nie dopatrzył się uchybienia tym przepisom, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.) oddalił skargę.