III SA/Po 804/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu 24 stycznia 2019 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] października 2018 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] października 2018 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej ([...] zł) z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania. Skarżąca zwróciła uwagę na znaczną wysokość wymierzonej kary pieniężnej. Konieczność jej uiszczenia wiązałaby się dla skarżącej z potrzebą znacznego ograniczenia bieżących wydatków na utrzymanie rodziny. Byłoby to bardzo krzywdzące dla skarżącej w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja jest w ocenie skarżącej całkowicie niesłuszna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd może – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w tym przepisie ochrona tymczasowa stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedną z przesłanek będących podstawą dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co oznacza możliwość wystąpienia takiej szkody, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei o drugiej z przesłanek, a więc o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności, mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy jednak zauważyć, że o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności sąd orzeka na wniosek skarżącego, przez co to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia tego wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie tej ochrony należy do strony, która winna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, CBOSA). Dla wykazania, że zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są wystarczające same twierdzenia strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w odniesieniu do wnioskodawcy. Brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, CBOSA). Złożony wraz ze skargą wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nie został uzasadniony w sposób pozwalający na ocenę, czy zaistniały wobec skarżącej przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania tej decyzji. Sama znaczna kwota pieniężna, która tytułem kary została wymierzona na skarżącą w zaskarżonej decyzji, nie świadczy jeszcze o wystąpieniu którejś z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Także podana "konieczność znacznego ograniczenia bieżących wydatków na utrzymanie rodziny" nie pozwala przyjąć, że taka przesłanka zaistniała. Skarżąca na poparcie wniosku nie wykazuje żadnych konkretnych okoliczności faktycznych, które pozwoliłyby na ocenę konsekwencji, w tym zwłaszcza w sytuacji majątkowej jej oraz rodziny, jakie rzeczywiście spowoduje uiszczenie kwoty ujętej w kwestionowanej decyzji. W konsekwencji nie sposób uznać możliwości wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego tut. Sąd nie jest w stanie dokonać oceny aktualnej sytuacji skarżącej i zweryfikować – na potrzeby art. 61 § 3 P.p.s.a. – niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba przy tym podkreślić, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie powoduje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności na rzecz skarżącej. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.