III SA/Po 822/16

Dnia 9 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lutego 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi R. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania R. C. (dalej: "strona") od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] listopada 2014 r. w toku czynności kontrolnych funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w K. ujawnili, że w lokalu o nazwie [...] znajdującym się w [...], należącym do strony prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...], znajduje się włączone i gotowe do gry urządzenie o nazwie Hot Fun nr [...] W drodze eksperymentu funkcjonariusze celni wykazali, że gry oferowane na tym urządzeniu wyczerpują definicję gier na automatach z ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, przez co automat ten powinien być eksploatowany na zasadach określonych w tej ustawie. Naczelnik Urzędu Celnego w K. postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. z urzędu wszczął wobec strony postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie o nazwie Hot Fun nr [...] poza kasynem gry, aby następnie – po przeprowadzeniu postępowania – wymierzyć z tego tytułu w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. karę pieniężną w wysokości [...] zł. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstnacyjnej strona, wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w sprawie, podniosła zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych przez ich błędne zastosowanie. Zdaniem odwołującego organ celny błędnie przyjął, że strona urządzała gry w powyższym lokalu, podczas gdy wynajmowała jedynie powierzchnię tego lokalu innemu podmiotowi, który prowadził tam własną działalność, na swoje ryzyko i odpowiedzialność. Ponadto, organ celny wymierzył tę karę pieniężną mimo braku notyfikacji przepisu zakazującego urządzania gier na automatach poza kasynem, który jest nieskuteczny, co wyklucza jego zastosowanie z tytułu jego naruszenia. Dyrektor Izby Celnej utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał w pierwszej kolejności, że gry urządzane na spornym automacie były grami na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a ich urządzanie odbywało się z naruszeniem przepisów tej ustawy. Przeprowadzony podczas kontroli eksperyment wykazał, że dla uruchomienia gry na urządzeniu o nazwie Hot Fun nr [...] koniecznym było zasilenie tego automatu pieniędzmi, gry na nim miały charakter losowy, a gracz nie miał wpływu na ich finalny wynik (na wyświetlany układ symboli na bębnach). Automat realizował ponadto wygrane pieniężne, które były wypłacane bezpośrednio z automatu. Ustalenia kontrolujących zostały także potwierdzone przez biegłego sądowego [...], który po dokonaniu oględzin przedmiotowego automatu, w ekspertyzie z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], stwierdził, że: - badany automat jest urządzeniem elektronicznym symulującym gry na automatach bębnowych i gry karciane oraz kasynowe, - gry na badanym automacie mają charakter losowy, końcowy układ symboli nie zależy od zręczności gracza, ma charakter wyłącznie losowy, oprogramowanie automatu zawiera generator losowy, automat udostępnia funkcję "Auto", - gry prowadzone na badanym automacie mają charakter komercyjny, rozpoczęcie gry wymaga zasilenia automatu pieniędzmi, a gry prowadzone są za środki pieniężne, którymi zasilamy automat, po wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków automat uniemożliwia dalszą grę, - badany automat umożliwia realizację wypłat wygranych pieniężnych za pośrednictwem wbudowanego hoppera, - ponadto gry na tym automacie oferowały wygrane rzeczowe, czego dowodem są, zdaniem organu Izby Celnej, np. zapisy znajdujące się w ekspertyzie, ze jeżeli końcowy układ symboli na bębnach będzie zgodny z jednym z układów premiowanych to otrzymuje się punkty, które można wykorzystać w kolejnych grach. Organ odwoławczy podniósł w dalszej części uzasadnienia, że strona została także prawidłowo uznana za urządzającego gry na analizowanym automacie. Podkreślił przy tym, że z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych wynika, iż podmiotem podlegającym karze pieniężnej jest urządzający, którego nie należy utożsamiać tylko i wyłącznie z właścicielem automatu. Urządzanie gier na automacie to nie tylko udostępnianie swojego urządzenia ale także umożliwianie grającym korzystanie z niego, nawet jeżeli stanowi ono cudzą własność. O tym, że odwołującego należy uznać za urządzającego gry na przedmiotowym automacie świadczą zdaniem organu Izby Celnej poszczególne postanowienia umowy najmu powierzchni nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. zawartej pomiędzy nim a spółką [...] Sp. z o.o. Przede wszystkim w art. 3 ust 1 tej umowy wyraźnie wskazano, ze celem najmu przez Wynajmującego (strona) 3 m2 powierzchni należącego do niego lokalu jest zainstalowanie przez spółkę [...] urządzeń rozrywkowych, w tym automatów do gier i gier losowych. Również zapisy ust. 3 tego artykułu wskazują, że strona urządzała gry na rzeczonym automacie, miała bowiem otrzymywać czynsz za miesiące w których spółka będzie eksploatować automat. Z kolei art. 5 ust. 1 umowy stanowi, że strona miała otrzymywać czynsz najmu w wysokości [...] zł. Postanowienia tej umowy wskazują zatem, w ocenie organu celnego, że czynsz ten tak naprawdę nie był czynszem za najem powierzchni ale udziałem w zysku czerpanym przez stronę z tytułu gier urządzanych na spornym automacie do gry w należącym do niej lokalu. Rola strony ograniczała się nie tylko do udostępnienia części powierzchni w prowadzonym przez nią lokalu, lecz nadto sprawowało ona bieżący nadzór nad prawidłowością funkcjonowania automatu, zgłaszając na przykład wystąpienie przypadków, o których mowa w art. 7 umowy. Gdyby odwołujący nie udostępnił powierzchni swojego lokalu pod wskazany automat i nie dbał o jego właściwą eksploatację to niemożliwa byłaby jakakolwiek gra na nim. Organ Izby Celnej za niezasadny uznał także zarzut odwołania kwestionujący skuteczność nałożenia na stronę kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na podstawie nienotyfikowanego przepisu. W tym względzie organ ten powołał się przede wszystkim na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, podnosząc zarzut naruszenia: 1) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, przez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier bez dokonywania, zgodnie z materiałem zebrany w sprawie, żadnych innych czynności, a tym samym niezasadne objęcie skarżącego zakresem podmiotowym powyższych regulacji i nałożenie na niego kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry", 2) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, przez jego zastosowanie podczas, gdy powołany przepis – wespół z art. 14 ust. 1 ustawy – stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a w konsekwencji, w braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, nie może być stosowany, zaś postępowanie powinno zostać umorzone. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoczynając rozważania w niniejszej sprawie należy zauważyć, że najdalej idący zarzut, podniesiony w skardze, wskazuje na niedopuszczalność zastosowania w kontrolowanej sprawie art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540, dalej: "u.g.h."), które – jak wskazuje skarżący – jako przepisy techniczne, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE nr 204, poz. 37 ze zm., dalej: "dyrektywa 98/34/WE"), nie zostały notyfikowane. Zgodnie z art. 89 ust. 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega: urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry (pkt 1); urządzający gry na automatach poza kasynem gry (pkt 2); uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia (pkt 3). Stosownie z kolei do postanowień art. 89 ust. 2 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100 % przychodu uzyskanego z urządzanej gry (pkt 1); w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12.000 zł od każdego automatu (pkt 2); w ust. 1 pkt 3 - wynosi 100 % uzyskanej wygranej (pkt 3). Na podstawie przepisu art. 90 u.g.h. kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa (ust. 1). Karę pieniężną uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (ust. 2). W myśl art. 91 powołanej ustawy, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. W świetle zaś art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Odnosząc się do spornego, a zarazem kluczowego z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy zagadnienia, czy art. 89 u.g.h., stanowi przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE należy wskazać na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 (dostępną w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej stwierdzono, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – stanowiący podstawę wydania poddanego sądowej kontroli aktu – nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten może zatem stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Powołana uchwała ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1474/14, CBOSA). W świetle omawianej uchwały dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma również znaczenia techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 wskazanej ustawy oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Na podkreślenie zasługuje zwłaszcza ten fragment rozważań NSA gdzie stwierdza się, iż fakt uznania art. 14 ust. 1 u.g.h. za przepis techniczny nie oznacza, że bezskuteczność tego przepisu – w znaczeniu nadawanym w orzecznictwie europejskim przepisom technicznym, których projekty nie zostały notyfikowane – realizuje się w wymiarze bliskim utracie jego mocy powszechnie obowiązującej, a przez to w swoistego rodzaju generalnym uwolnieniu (poluzowaniu) zasad prowadzenia działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier na automatach z konsekwencją w postaci generalnej niestosowalności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., penalizującego urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem oraz redukowania istotnych funkcji tego przepisu. Zdaniem NSA nie jest więc tak, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., pozostaje w tego rodzaju funkcjonalnym związku z technicznym przepisem art. 14 tej ustawy, który zawsze i bezwarunkowo – a więc bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych – uzasadnia odmowę jego zastosowania jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. NSA w omówionej uchwale podkreślił, że regulacja prawna zawarta w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie służy czystej represji, co mogłoby podważać zasadność stanowiska o braku jej samoistnego charakteru w relacji do art. 14 ust. 1 tej ustawy. W ocenie NSA przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie penalizuje bowiem, jako przepis sankcjonujący, naruszenia określonych w art. 14 ust. 1 tej ustawy zasad urządzania gier na automatach w takim wymiarze i w takim zakresie, który można i należałoby wiązać z funkcją represyjną. W świetle wiążących w niniejszej sprawie rozważań NSA zawartych w uchwale składu siedmiu sędziów tego Sądu z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, za bezzasadny należy uznać podniesiony w skardze zarzut bezpodstawnego wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej pomimo braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych. We wskazanej uchwale NSA stwierdził jednocześnie, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r. także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Jak wskazał NSA w świetle jednoznacznej treści przywołanego przepisu, za prawnie relewantne fakty podlegające ustaleniu w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach niezgodnie z ustawą, uznać należy po pierwsze, fakt urządzania gier na automatach do gry, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h., a po drugie, ten zasadniczy dla bytu omawianego deliktu administracyjnego fakt, że gra na automatach jest urządzana poza kasynem gry. Nie ma więc żadnego prawnego znaczenia to, czy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry legitymował się posiadaniem koncesji lub zezwolenia, czy też nie. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Mając powyższe na względzie, w dalszej kolejności, stwierdzić trzeba, że organ Izby Celnej, w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ustalił, iż gry na urządzeniu Hot Fun nr [...] stanowią gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., według którego grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W oparciu o zgromadzony w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy organ celny jednoznacznie wykazał, czego skarżący zresztą nie kwestionuje, że przedmiotowy automat stanowi urządzenie elektroniczne, umożliwiające wygrane pieniężne, a przebieg gier na nim ma charakter losowy w tym znaczeniu, że uzyskiwane wyniki są dla grającego nieprzewidywalne i niezależne od jego zręczności. Ustosunkowując się zatem do kolejnego zarzutu – dotyczącego ustalenia podmiotu, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność administracyjna za popełnienie deliktu polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry – podzielić trzeba wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, według którego wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko. Sięgając do wykładni językowej wskazać trzeba, że pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie ale także inne zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2016 r., I SA/Po 402/15; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 31 maja 2015 r., II SA/Rz 1094/15; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 3 września 2015 r., II SA/Sz 439/15; CBOSA). W związku z powyższym za nietrafny uznać trzeba zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu tego przepisu. W realiach zawisłej sprawy organ Izby Celnej prawidłowo bowiem uznał skarżącego za podmiot urządzający gry na automacie poza kasynem gry, o czym świadczy m.in. treść ujawnionej umowy najmu części powierzchni użytkowej zawartej pomiędzy skarżącym (wynajmujący) a spółką [...] Sp. z o.o. W oparciu o tę umowę skarżący wynajął część powierzchni lokalu użytkowego, znajdującego się przy [...], w celu prowadzenia przez spółkę [...] gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. W umowie zawarto zapisy o ustaleniu czynszu najmu na rzecz skarżącego (art. 5 ust. 1 umowy), przy czym czynsz ten miał być płatny wyłącznie w miesiącach, w których spółka będzie eksploatować automaty losowe (art. 3 ust. 3 umowy). Trafnie wobec tego organ celny zauważył, że czynsz ten nie stanowił w istocie wynagrodzenia za wynajmowaną powierzchnię, lecz wynagrodzenie uzależnione od eksploatacji automatu. Zgodnie z powyższą umową na skarżącym spoczywał również obowiązek zapewnienia poboru energii elektrycznej na potrzeby eksploatacji automatu, bez dodatkowych opłat (art. 4 ust. 3 umowy), a także obowiązek powiadomienia spółki [...] o włamaniu lub istotnym uszkodzeniu automatu (art. 7 umowy). Zezwalając na wstawienie automatu do lokalu skarżący udostępnił to urządzenie osobom trzecim i umożliwił prowadzenie gier na tym automacie. Działalność skarżącego w żadnej mierze nie ograniczała się zatem jedynie do udostępnienia spółce [...] powierzchni rzeczonego lokalu. Wskazane okoliczności, wynikające z ustaleń zawartej przez skarżącego umowy oraz jego zeznań, wykraczają poza regulacje dotyczące najmu i stanowią o aktywności skarżącego ukierunkowanej na urządzanie gier z wykorzystaniem zasobów w postaci lokalu i zapewnionej w nim energii elektrycznej, a także ze sprawowaniem pieczy nad automatem, który do lokalu wstawiła spółka [...]. Z uwagi na powyższe nie można uznać za trafny zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., opierający się na założeniu, że czynności skarżącego, jako osoby wynajmującej powierzchnię części lokalu, nie mogą zostać zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Jako że skarżący nie legitymował się, co pozostaje w sprawie bezsporne, którymkolwiek z dokumentów legalizujących jego działania (art. 6 i 7 u.g.h.), a jednocześnie nie wykazał, że przed udostępnieniem urządzenia grającym zadośćuczynił obowiązkowi jego rejestracji stosownie do art. 23a u.g.h., wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w przedstawionych okolicznościach sprawy uznać trzeba za zasadne. Zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały w toku postępowania przeprowadzonego w sposób zgodny z przepisami Ordynacji podatkowej. Organ celny nie dopuścił się również naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić w oparciu o art. 151 P.p.s.a.