III SA/Po 86/18

Dnia 6 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi G. S. na orzeczenie Zarządu Województwa z dnia [...] stycznia 2018r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach W. Regionalnego Programu Operacyjnego I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, II. przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Zarząd Województwa, III. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarząd Województwa jako Instytucja Zarządzająca W. Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2014-2020 (dalej WRPO 2014+) w dniu [...] czerwca 2017 ogłosił nabór wniosków do konkursu nr [...] w ramach Osi Priorytetowej 8 Edukacja, Działania 8.1 Ograniczenie i zapobieganie przedwczesnemu kończeniu nauki szkolnej oraz wyrównanie dostępu do edukacji przedszkolnej i szkolnej, Poddziałania 8.1.1 Edukacja przedszkolna. W ramach powyższego konkursu można było zgłaszać projekty zwiększające dostępność do dobrej jakości edukacji przedszkolnej (w tym dla dzieci z niepełnosprawnościami): 1. tworzenie nowych miejsc wychowania przedszkolnego, w ośrodkach wychowania przedszkolnego, w istniejącej bazie oświatowej, innych budynkach gminnych, nowej bazie lokalowej, polegające na utworzeniu miejsca wychowania przedszkolnego (w tym dostosowanie pomieszczeń na miejsca wychowania przedszkolnego) i dofinansowaniu działalności bieżącej przez 12 miesięcy, 2. rozszerzenie oferty placówek przedszkolnych o zajęcia zwiększające szanse edukacyjne dzieci, tj. realizowane w celu wyrównywania stwierdzonych deficytów (np. zajęcia z logopedą, psychologiem, pedagogiem i terapeutą), a także w celu podnoszenia jakości edukacji przedszkolnej, w tym szkolenia/warsztaty dla rodziców/opiekunów dzieci (wyłącznie jako element projektu wskazanego w pkt. 1), 3. wsparcie w ramach kursów, studiów podyplomowych, podwyższenia kwalifikacji nauczycieli wychowania przedszkolnego w zakresie wykonywanej pracy (wyłącznie jako element projektu wskazanego w pkt. 1). Gmina i Miasto [...] (dalej jako strona, skarżąca lub wnioskodawca) złożyła wniosek o dofinansowanie projektu p.n. Zwiększenie dostępności i jakości edukacji przedszkolnej w Gminie i Mieście [...] w ramach powyższego konkursu. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. poinformowano skarżącą o odrzuceniu jej wniosku z powodu niespełnienia kryterium merytorycznego o charakterze horyzontalnym zero - jedynkowego nr 2. W ramach tego kryterium weryfikowano zgodność doboru grupy docelowej i typów projektów z wymogami określonymi dla właściwego Poddziałania Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych WRPO 2014+. (vide s. 48 regulaminu konkursu). Niespełnienie tego kryterium skutkowało odrzuceniem wniosku. W związku z niespełnieniem powyższego kryterium wniosek został odrzucony i nie skierowano go do dalszego etapu oceny formalno - merytorycznej. Pismo informujące skarżąca otrzymała [...] grudnia 2017r. Nie zgadzając się z negatywną oceną projektu, skarżąca pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. wniosła protest, w którym podała, że Komisja Oceny Projektów (dalej KOP) omyłkowo przeoczyła istotne zapisy zawarte w dokumentacji aplikacyjnej, co skutkowało uchybieniami w procedurze oceny wniosku, które miały wpływ na jego ocenę. Zarzuciła rozstrzygnięciu uchybienia procedury oceny poprzez: - dokonanie niepoprawnej oceny formalno- merytorycznej przez KOP w odniesieniu do informacji przedstawionych w dokumentacji projektowej, przy uwzględnieniu treści poszczególnych kryteriów - naruszenie procedury oceny projektu przez KOP poprzez dokonanie jej w sposób wybiórczy, niepełny, nie zważając na kompleksowość informacji przedstawionej w całej dokumentacji projektowej oraz wyciąganie wniosków na podstawie selektywnych informacji lub domysłów oceniającego nie znajdującego pokrycia w treści aplikacji; - niezgodność uzasadnienia negatywnej oceny formalno-merytorycznej Projektu z zapisami dokumentacji konkursowej. W uzasadnieniu protestu wskazano, że KOP zarzuciła wnioskodawcy niezaplanowanie kosztów związanych z bieżącą działalnością. W ocenie wnioskodawcy, kosztami bieżącej działalności są m. in. wynagrodzenia opiekunów/ nauczycieli sprawujących opiekę nad dziećmi. We wniosku wskazano zaś, że w przedszkolu odbywać się mają dodatkowe zajęcia z rytmiki i logopedii, na co potrzebnym będzie zatrudnienie wykwalifikowanej kadry pedagogicznej, której to wynagrodzenie zostało ujęte w składanym wniosku. W budżecie uwzględniono również koszty pośrednie tj. inne wydatki ponoszone na cele działalności placówki. Podniesiono również, że stanowisko KOP dotyczące obligatoryjnego ujęcia w zakresie projektu kosztów bieżącego funkcjonowania przez okres 12 miesięcy nie znajduje potwierdzenia w zapisie pkt 7.1.3 lit g Regulaminu konkursu. Orzeczeniem Komisji Odwoławczej (dalej KO) z [...] stycznia 2018 r. nr [...] orzeczono o nieuwzględnieniu protestu. W uzasadnieniu wskazano, że w ramach konkursu można realizować 3 typy projektów, z czego wymienione w pkt 2 i 3 mogą występować wyłącznie jako element projektu wymienionego w pkt 1. Komisja stwierdziła, że wnioskodawca w ramach projektu zaplanował przeprowadzenie studiów podyplomowych i szkoleń dla nauczycieli oraz zajęć dodatkowych dla dzieci, które wpisują się jedynie w 3 typ projektu, a zgodnie z Regulaminem konkursu typ ten nie występuje samodzielnie, ale wyłącznie jako element pierwszego typu projektu. Zajęcia dodatkowe to zaś 2 typ projektu, który podobnie jak typ 3 może być realizowany wyłącznie z rodzajem projektu opisanym w pkt 1. KO zważyła, że wnioskodawca w ramach projektu zaplanował również utworzenie nowych miejsc wychowania przedszkolnego, polegające na utworzeniu i dostosowaniu pomieszczeń do takiego miejsca jednak nie przewidział w projekcie dofinansowania działalności bieżącej ośrodka wychowania przedszkolnego przez 12 miesięcy. Zgodnie z Regulaminem konkursu było to niezbędne, aby stwierdzić wymóg spełnienia realizacji pierwszego typu projektu. W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono również, że Regulamin konkursu wyraźnie i jednoznacznie rozróżnia bieżące funkcjonowanie przedszkola oraz zajęcia dodatkowe dla dzieci, choćby poprzez wprowadzenie różnych typów projektów. Ponadto w pkt. 7.1.3 lit. e Regulaminu konkursu wyszczególniono kategorie wydatków, w tym m.in. zapewnienie przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy działalności bieżącej nowo utworzonego miejsca wychowania przedszkolnego, w tym: koszty wynagrodzenia nauczycieli i personelu zatrudnionego w OWP, koszty żywienia dzieci. Są to zatem koszty wynagrodzenia nauczycieli realizujących podstawę programową i innego personelu, a nie wyłącznie koszty wynagrodzenia nauczycieli prowadzących zajęcia dodatkowe. W związku z tym Komisja nie zgodziła się z wnioskodawcą, że kosztami bieżącego funkcjonowania przedszkola są koszty wynagrodzenia nauczycieli prowadzących zajęcia logopedyczne, z rytmiki i socjoterapeutyczne. W ocenie KO są to zajęcia dodatkowe, zwiększające szanse edukacyjne dzieci, tj. realizowane w celu wyrównywania stwierdzonych deficytów (np. zajęcia z logopedą, psychologiem, pedagogiem i terapeutą), a także w celu podnoszenia jakości edukacji przedszkolnej, w tym szkolenia/warsztaty dla rodziców/opiekunów dzieci. Zatem udział dzieci w zajęciach logopedycznych i socjoterapeutycznych winien być poprzedzony odpowiednią diagnozą stwierdzającą potrzebę udziału dziecka w takowych, a co za tym idzie nie każde dziecko będzie w nich uczestniczyło, z powodu braku takiej potrzeby. Zajęcia z rytmiki mają na celu podniesienie jakości edukacji przedszkolnej, nie jest to jednak niezbędny element w edukacji przedszkolnej. Przyjęcie toku rozumowania Wnioskodawcy spowodowałoby uznanie, iż edukacja przedszkolna polega tylko i wyłącznie na przeprowadzeniu zajęć dodatkowych, pomijając w zupełności konieczność realizacji podstawy programowej wychowania przedszkolnego. Koszty działalności bieżącej obejmują zaś koszty działań skierowanych do wszystkich dzieci uczęszczających do ośrodka wychowania przedszkolnego, a nie tylko niektórych dzieci uczestniczących w zajęciach dodatkowych. Komisja odnosząc się do uwagi wnioskodawcy, dotyczącej długości dofinansowania stwierdziła, że wobec Wnioskodawcy nie sformułowano takiego zarzutu. KO potwierdza stanowisko KOP, iż zaplanowanie wydatków w budżecie na 11 miesięcy jest prawidłowe w sytuacji, gdy ośrodek wychowania przedszkolnego prowadzi działalność przez 11 miesięcy w roku, a w okresie wakacyjnym przez 1 miesiąc jest nieczynny. Zdaniem KO projekt nie spełnia wymogów Kryterium nr 2, ponieważ Wnioskodawca nie zaplanował w projekcie kosztów związanych z bieżącą działalnością ośrodka wychowania przedszkolnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na orzeczenie o nieuwzględnieniu protestu zarzucono: I. Naruszenie przepisów ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, tj.: art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt. 7 ww. ustawy, poprzez niezastosowanie przy ocenie projektu Skarżącej własnych kryteriów wyboru projektów polegające na nieuzasadnionym uznaniu, że Skarżąca nie spełnia kryterium merytorycznego o charakterze horyzontalnym nr 2 "Zgodność z zapisami Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych WRPO 2014+", podczas gdy z przedłożonej dokumentacji wynika jednoznacznie spełnienie przez Skarżącą wszelkich wymogów stawianych przez to kryterium; II. Naruszenie punktu pkt 7.1.3 lit. g Regulaminu konkursu nr [...] dla Osi Priorytetowej 8 Edukacja, Działanie 8.1. Ograniczenie i zapobieganie przedwczesnemu kończeniu nauki szkolnej oraz wyrównanie dostępu do edukacji przedszkolnej i szkolnej, Poddziałanie 8.1.1. Edukacja przedszkolna (w dalszej części skargi jako Regulamin), stanowiącego przeniesienie zapisów Wytycznych w zakresie realizacji przedsięwzięć z udziałem Europejskiego Funduszu Społecznego w obszarze edukacji na lata 2014-2020 z dnia 6 września 2016 r., podrozdział 3.1 pkt 11 lit. g i tym samym naruszenie także zapisów Wytycznych poprzez ich błędną interpretację skutkującą zastosowaniem w trakcie oceny wobec Skarżącej pozaregulaminowego wymogu przedstawienia kosztów bieżącego funkcjonowania przedszkola przez okres 12 miesięcy; III. Dokonanie oceny protestu, a także złożonego przez Skarżącą wniosku o dofinansowanie w oderwaniu od celu tematycznego Poddziałania 8.1.1., a w przypadku rozpoznania Protestu także dokonanie oceny w oderwaniu od treści wniosku, na podstawie tylko nieprecyzyjnego zapisu Regulaminu Konkursu wskazanego w pkt. III niniejszej skargi, co stanowi rażące naruszenie procedury oceny; IV. Nieuzasadnione ograniczenie rozpoznania Protestu wyłącznie tylko, co do jednego zarzutu i milczące pominięcie pozostałych zarzutów przez Komisję Odwoławczą, co czyni procedurę odwoławczą niepełną, niedokładną i stanowi jej rażące naruszenie; W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Komisji Odwoławczej w całości i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone przez Komisję Odwoławczą i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Pełnomocnik organu podał, że uznaje skargę w całości, w związku z czym sprawa powinna jeszcze raz wrócić do ponownej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich ustaw szczególnych zalicza się ustawę z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. 2017. Poz. 1460, zwana dalej ustawą wdrożeniową). Należy podkreślić, że ustawa wdrożeniowa (art. 61 – 67) reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w P.p.s.a. bowiem znajduje bowiem odpowiednie zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym przez ustawę wdrożeniową, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 P.p.s.a. (art. 64 ustawy wdrożeniowej). Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W myśl postanowień art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1 (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo w art. 39 ust. 1 (pkt 1b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Powyższa regulacja oznacza, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi (pośredniczącą lub wdrażającą) w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. W praktyce sądów administracyjnych zasadnie uznano, że prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego, i ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Wskazując w art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej katalog rozstrzygnięć, przy uwzględnieniu treści art. 64 ustawy wdrożeniowej wyłączające zastosowanie art. 115 – 122, art. 145, 150 P.p.s.a) wyłączono również możliwość rozpoznania spraw w postępowaniu mediacyjnym, czy uproszczonym oraz wydawania rozstrzygnięć uchylających zaskarżony akt (art. 64 ustawy wdrożeniowej. Nie regulując kwestii autokontroli w ustawie wdrożeniowej i wyłączając możliwość zastosowania art. 52-55 P.p.s.a, w tym art. 54 § 3 P.p.s.a. (art. 64 ustawy wdrożeniowej) nie umożliwiono dokonania takiej autokontroli przez organ po wpłynięciu skargi. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w terminie, z kompletną dokumentacją i z uiszczeniem wpisu stałego. Procedura odwoławcza została przez skarżącą wyczerpana. Skarżąca po otrzymaniu negatywnej oceny swojego projektu (informacja z dnia [...] grudnia 2017r. o niespełnieniu przez projekt kryterium merytorycznego o charakterze horyzontalnym) wniosła protest w terminie przewidzianym ustawą, który został rozpatrzony orzeczeniem Komisji Odwoławczej Instytucji Zarządzającej z dnia [...] stycznia 2018 r. o nieuwzględnieniu protestu i w ustawowym terminie 14 dni złożyła skargę do WSA w Poznaniu. W przedmiotowej sprawie po wniesienie skargi, pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. uznał skargę strony za uzasadnioną w całości i podał, że sprawa powinna wrócić jeszcze raz do ponownej oceny. Wskazał, że skarżąca nie przeznaczyła środków na cały rok, a w innych wnioskach przeznaczono je na kilka miesięcy i wnioski te zostały uwzględnione. Jak już wyżej wskazano, w sytuacji, gdy organ uznaje skargę za uzasadnioną w całości, wskazując na konieczność jej ponownego rozpoznania z uwagi na inne potraktowanie tych samych wnioskodawców w jednym konkursie, ustawa nie wskazuje na możliwość odmiennego orzeczenia niż wskazano w art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej czy dokonanie autokontroli przez. Z uwagi na fakt, że skarga została uznana za zasadną przez sam organ w całości z pewnością w takiej sytuacji nie ma podstaw do jej oddalenia (art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej), nie można również uznać, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i umorzyć postępowania (art. 61 ust. 8 pkt 3 ustawy wdrożeniowej) – pełnomocnik organu wnioskował konieczność ponownego rozpoznania wniosku. Nie miało miejsce nierozpatrzenie protestu, tym samym nie ma podstaw do uznania, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione (art.61 ust. 8 pkt 1b ustawy wdrożeniowej). W takiej sytuacji pozostało rozstrzygnięcie wskazane w art. 61 ust. 8 pkt 1a ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Jak już wyżej wskazano prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego i ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Zakres kontroli sądów administracyjnych w sprawach dotyczących wniosków o dofinansowanie projektów w ramach określonych tą ustawą, ogranicza się do zbadania zgodności z prawem zaskarżonych aktów wydanych w postępowaniu toczącym się przed właściwą instytucją. Tylko zaś stwierdzenie naruszenia prawa procesowego lub materialnego, w sposób mogący mieć wpływ na wynik oceny, może skutkować uchyleniem kontrolowanego przez sąd aktu. Możliwości sądu administracyjnego w sprawach ze skarg na negatywny wynik procedury odwoławczej, unormowanej w systemie realizacji programu operacyjnego są ograniczone. Jego rolą jest w szczególności zbadanie, czy zaskarżona ocena organu została sformułowana w postępowaniu wolnym od naruszeń prawa i odpowiadającym zasadom wynikającym z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 1460). Sąd administracyjny nie został natomiast wyposażony w kompetencje, aby ocenić i podważyć wiedzę fachową ekspertów dokonujących merytorycznej oceny projektu. Nie ma bowiem wiedzy specjalistycznej, przy czym w postępowaniu przed sądem administracyjnym wyłączono możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Nie ma też możliwości dokonywania oceny innych wniosków celem porównania zastosowanych przez organ zasad ich oceny. W niniejszej sprawie negatywna ocena wniosku i brak skierowania go do kolejnego etapu oceny formalno – merytorycznej wynikała z uznania, że skarżąca nie spełniła kryterium merytorycznego o charakterze horyzontalnym nr [...], którego nie spełnienie powodowało odrzucenie wniosku. Zdaniem organu skarżąca nie przewidziała w projekcie dofinansowania działalności bieżącej ośrodka wychowania przedszkolnego przez 12 miesięcy, co zgodnie z Regulaminem konkursu jest niezbędne, aby stwierdzić wymóg spełnienia realizacji 1 typu projektu. Bez realizacji typu 1 nie jest możliwa realizacja typu 2 i 3. Przy czym zarzut stawiany skarżącej nie dotyczył samego okresu środków na bieżącą działalność a braku przeznaczenia tych środków. Jak wynikało jednak z oświadczenia pełnomocnika organu złożonego na rozprawie organ po analizie innych wniosków uznał, że one mimo braku przeznaczenia tych środków na cały rok zostały jednak uwzględnione. Tym samym wniosek skarżącej winien być poddany jeszcze raz ponownej ocenie. Stanowisko to wskazuje, że wniosek skarżącej został na gruncie tych samych kryteriów oceniony inaczej niż wnioski innych wnioskodawców biorących udział w tym konkursie. Skarżąca w skardze zarzutu takiego wprost nie formułowała, zgodnie jednak z art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowe sąd przy rozpoznaniu skargi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Do zadań instytucji zarządzającej należy przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania, przy czym wybór ten musi być przeprowadzony w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny zapewniając jednocześnie równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej) . Wynikająca z art. 37 ww. ustawy zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów w pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy wywodzącej się z traktatowej zasady równości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 641/17, baza orzeczeń nsa.gov.pl). Zarzut naruszenia zasad z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 uznać należy za uzasadniony w przypadku nieprecyzyjnego i niejednoznacznego ustalenia kryteriów wyboru, dowolności przy dokonywaniu oceny, tak w kontekście ustalonych kryteriów wyboru jak i okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę oraz braku dokonania wyczerpującej oceny i przedstawienia jej uzasadniania. Wadliwość prawna lub faktyczna przyjętych reguł wyboru, która pozwala na dowolność i nieweryfikowalność oceny projektów, może być natomiast utożsamiana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 8 pkt 1a ustawy. Każdorazowo jednak należy tę kwestie rozpatrywać indywidualnie, badając nie tylko sam fakt wystąpienia uchybień w szeroko rozumianej procedurze konkursowej, ale także potencjalny wpływ ich wystąpienia na ocenę projektu składanego przez wnioskodawcę (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 3.08.2017r., II SA/Op 273/17, LEX nr 2338265). Z uwagi na fakt, że jak wynikało ze stanowiska pełnomocnika organu skarżąca nie została potraktowana w ten sam sposób jak inni wnioskodawcy doszło tym samym do naruszenia zasady równości, a w konsekwencji ocena projektu skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Uznanie skargi przez organ z uwagi na naruszenie prawa w zakresie równego traktowania wszystkich wnioskodawców skutkować mogła jedynie wydaniem rozstrzygnięcia zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy wdrożeniowej, tj. uwzględnienia skargi i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz jednoczesnego przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. W związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu konkursowym przez organ i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, dojdzie do ponownego rozpoznania wniosku konkursowego, zgodnie z prawem, które obejmuje nie tylko przepisy prawa wspólnotowego i ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego a sytuacja ta będzie zgodna z żądaniem stron postępowania. Mając powyższe Sąd działając na podstawie art. 61. ust. 8 pkt. 1 a) ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217) orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 poz. 507 ze zm.), na które składały się wpis od skargi i wynagrodzenie pełnomocnika.