III SA/Po 873/12

Dnia 21 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółka komandytowa z siedzibą w P w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia ... r. nr w przedmiocie określenia należnej kwoty wynikającej z długu celnego oddala skargę Na podstawie wpisu do rejestru procedury uproszczonej nr ... z dnia 27 lutego 2008 r. procedurą celną dopuszczenia do wolnego obrotu objęte zostały towary opisane przez Spółkę Komandytową "M jako: sportowe obuwie męskie o cholewkach ze skóry i podeszwach z gumy o specjalnej technologii A oraz jako sportowe obuwie męskie o cholewkach z tworzywa sztucznego i podeszwach z gumy, technologia A. Dnia 3 marca 2008 r. strona złożyła zgłoszenie celne uzupełniające SAD nr OGL ... . Określony w poz. 1 ww. zgłoszenia celnego towar jako sportowe obuwie męskie o cholewkach ze skóry i podeszwach z gumy o specjalnej technologii A zaklasyfikowano do pozycji 6403, a w jej obrębie do kodu TARIC 6403 99 96 11, natomiast określony w poz. 2 ww. zgłoszenia celnego towar jako sportowe obuwie męskie o cholewkach z tworzywa sztucznego i o podeszwach z gumy, technologia A zaklasyfikowano do pozycji 6402, a w jej obrębie do kodu TARIC 6402 19 00 00. Naczelnik Urzędu Celnego w P decyzją z dnia 30 kwietnia 2008 r. w zgłoszeniu celnym uzupełniającym określił kwotę cła i podatku od towarów i usług w wysokości 97.776,00 zł, a Dyrektor Izby Celnej w P decyzją z dnia 2 lipca 2008 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia 20 maja 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P określił Spółce kwotę długu celnego w wysokości 54.156,00 zł, powiadomił dłużnika o retrospektywnym zaksięgowaniu pozostającej do pokrycia należnej kwoty długu celnego w wysokości 10.265,00 zł oraz określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 71.279,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w oparciu o katalog A na sezon Wiosna 2008 oraz instrukcję do katalogu A stwierdzono, że modele obuwia ujęte w poz. 1 zgłoszenia celnego to buty typu sportowego, na podeszwie z gumy, z cholewką wykonaną ze skóry, których fason nie pozwalał na jednoznaczne określenie czy buty są damskie czy męskie. Modele o nazwie handlowej T, to buty sznurowane, zakrywające kostkę, ale nie zakrywające łydki. Pozostałe z ww. modeli, to obuwie z cholewką niezakrywającą kostki. Posługując się tabelą do konwersji rozmiarów wg płci i wieku stwierdzono, że za wyjątkiem kilku par modeli obuwia, których długość podeszwy wewnętrznej wynosi poniżej 24 cm, jest to obuwie o długości podeszwy wewnętrznej 24 cm lub większej. W odniesieniu do obuwia ujętego w poz. 2 zgłoszenia celnego, w oparciu o wspomniany katalog i instrukcję, stwierdzono, że są to buty typu sportowego, na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrywającą kostki, wykonaną z tworzywa sztucznego, których fason nie pozwalał na jednoznaczne określenie czy buty są damskie czy męskie. Posługując się ww. tabelą do konwersji rozmiarów wg płci i wieku ustalono, że 1 para modelu obuwia oznaczonego symbolem 62270 posiada podeszwę poniżej 24 cm. Pozostałe modele obuwia posiadają podeszwę wewnętrzną 24 cm lub większą. W oparciu o ulotkę informacyjną, zgodnie z którą obuwie A jest jedną z wiodących marek butów do jazdy na deskorolce, Naczelnik Urzędu Celnego w P uznał, że przedmiotowe obuwie jest obuwiem typu sportowego, które może pełnić rolę zarówno obuwia rekreacyjnego, przeznaczonego do pewnej formy aktywności fizycznej, jak również zwykłego obuwia do chodzenia. Organ podniósł, że badanie laboratoryjne nr ... Centralnego Laboratorium Celnego Izby Celnej przeprowadzone dla modelu o nazwie handlowej K wykazało, że jest to obuwie typu sportowego, które nie spełnia kryteriów dla obuwia sportowego, określonych w uwadze 1 do podpozycji do działu 64 Wspólnej taryfy Celnej, jak również nie jest obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii, ponieważ nie posiada cech technicznych określonych brzmieniem kodu TARIC 6403 91 13 10 oraz określonych w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. C Nr 50 z dnia 28 lutego 2006 r., str. 1). W związku z powyższym organ celny zaklasyfikował obuwie z poz. 1 zgłoszenia celnego następująco: 1a) jako obuwie typu sportowego na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrwywającą kostki, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej 24 cm lub większej, którego fason nie pozwala na jednoznaczne określenie, czy buty są damskie czy męskie, do pozycji 6403, a w jej obrębie do kodu TARIC 6403 99 93 28; 1b) o nazwie handlowej T, jako obuwie typu sportowego, sznurowane, na podeszwie z gumy, z cholewką zakrywającą kostkę, ale nie zakrywającą łydki, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej 24 cm lub większej, którego fason nie pozwala na jednoznaczne określenie czy buty są damskie czy męskie, do pozycji 6403, a w jej obrębie do kodu TARIC 6403 91 13 98; 1c) jako obuwie typu sportowego, na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrywającą kostki, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm, do pozycji 6403, a w jej obrębie do kodu TARIC 6403 99 91 98. Naczelnik Urzędu Celnego zastosował stawkę ostatecznego cła antydumpingowego 16,5% dla towarów klasyfikowanych do powyższych kodów TARIC (6403 99 93 28, 6403 91 13 98, 6403 99 91 98) z kodem dodatkowym TARIC A999 na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006, biorąc pod uwagę, że producentem ww. towarów jest firma nie wymieniona w powyższym rozporządzeniu. Natomiast towary ujęte w poz. 2 zgłoszenia celnego organ zaklasyfikował następująco: 2a) jako obuwie typu sportowego, na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrywającą kostki, wykonaną z tworzywa sztucznego, o długości podeszwy wewnętrznej 24 cm lub większej, którego fason nie pozwala na jednoznaczne określenie czy buty są damskie czy męskie, do pozycji 6402, a w jej obrębie do kodu TARIC 6402 99 93 00 2b) jedna para obuwia marki A jako obuwie typu sportowego, na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrywającą kostki, wykonaną z tworzywa sztucznego, o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm, do pozycji 6402, a w jej obrębie do kodu TARIC 6402 99 91 00. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej w P decyzją z dnia 27 listopada 2009 r. nr ... uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia prawidłowej wysokości kwoty długu celnego oraz powiadomienia o zaksięgowaniu kwoty należności pozostającej do pokrycia i orzekł w tym zakresie, określając kwotę długu celnego w łącznej wysokości 81.117,00 zł, w tym kwotę cła (A00) w wysokości 54.156 zł oraz kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 26.961,00 zł i powiadamiając o retrospektywnym zaksięgowaniu uzupełniającej kwoty w wysokości 26.847,00 zł stanowiącej różnicę między kwotą długu celnego wynikającego z niniejszej decyzji (81.117,00 zł) a kwotą długu celnego wynikającego ze zgłoszenia celnego (54.272,00 zł). W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w toku postępowania odwoławczego strona zgodziła się z klasyfikacją butów w pozycji 2a i 2b. Podtrzymała natomiast zarzuty dotyczące nieprawidłowej klasyfikacji butów w poz. 1a), 1 b) i 1 c), wnosząc o następującą klasyfikację: poz. 1 a) – 6403 99 93 11, poz. 1b) – 6403 91 13 10, poz. 1 c) – 6403 99 91 10, bez cła antydumpingowego jako obuwie wykorzystywane do uprawiania sportu, posiadające szczególne cechy techniczne do absorbowania wstrząsów oraz wykonane szczególną technologią. Organ przywołał treść art. 1 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006, zgodnie z którym obuwiem sportowym jest obuwie w rozumieniu uwagi 1 do podpozycji w dziale 64 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L Nr 286 z dnia 28 października 2005 r.). Zgodnie z tą uwagą wyrażenie obuwie sportowe odnosi się tylko do: a) obuwia o przeznaczeniu sportowym, które posiada lub w którym przewiduje się możliwość dodania kolców, kołków, korków, zacisków, sztabek lub podobnych; b) butów łyżwiarskich, butów narciarskich i do biegów narciarskich, butów snowbordowych, butów zapaśniczych, butów bokserskich i butów kolarskich. Art. 1 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 stanowi zaś, że obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii jest obuwie, którego cena CIF za 1 parę wynosi nie mniej niż 7,5 EUR, wykorzystywane do uprawiania sportu, z jedno- lub wielowarstwową formowaną podeszwą, niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz o cechach technicznych takich, jak hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, częściach mechanicznych, które absorbują lub neutralizują wstrząsy lub materiałach takich, jak polimery o małej gęstości, i objęte kodami CN: ex 6403 91 11, ex 6403 91 13, ex 6403 91 16, ex 6403 91 18, ex 6403 91 91, ex 6403 91 93, ex 6403 91 96, ex 6403 91 98, ex 6403 99 91, ex 6403 99 93,ex 6403 99 96, ex 6403 99 98. Organ zgodził się z odwołującym, że sprawozdanie z badań Centralnego Laboratorium Celnego nie jest reprezentatywne dla wszystkich grup asortymentowych występujących w sprawie (jedynie dla grupy obuwia K) i dlatego Dyrektor Izby Celnej dopuścił jako dowód sprawozdania z badań Centralnego Laboratorium Celnego z dnia 31 marca 2008 r. o numerach [...] i [...] dotyczące grup asortymentowych butów S, S, E, H, występujących w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 2 czerwca 2009 r. SAD z dnia 3 marca 2008 r. nr. [...] Organ odwoławczy wskazał, że zdaniem CLC badane obuwie nie spełnia kryteriów dla obuwia sportowego, określonych w uwadze 1 do podpozycji do działu 64 Wspólnej Taryfy Celnej, jak również nie jest obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii, ponieważ nie posiada cech technicznych określonych brzmieniem kodu TARIC 6403 91 13 10 oraz określonych w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich. W związku z powyższym również obuwie z tych grup asortymentowych można uznać za buty typu sportowego, lecz nie jest ono obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii. Organ podkreślił przy tym, że CLC stanowiące wydział, wchodzący w skład Izby Celnej w W, posiada Certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego nr [...] uzyskany z dniem 24 września 2003 r. w Polskim Centrum Akredytacji. Z kolei w odniesieniu do pozostałych grup asortymentowych z poz. 1 organ przyjął klasyfikację taryfową zgodną z klasyfikacją wynikającą z wiążących informacji taryfowych (BTI), wydanych przez administrację celną Niemiec i Holandii, a przedłożonych przez stronę. W konsekwencji organ II instancji w ramach poz. 1 dokonał następującej klasyfikacji taryfowej: 1a) obuwie S, E, S, H do kodu TARIC 6403 99 93 98 A999 (obuwie typu sportowego, sznurowane, na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrywającą kostkę, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej 24 cm lub większej, którego fason nie pozwala na jednoznaczne określenie czy buty są damskie czy męskie); 1b) obuwie D, L, K, C, B D, C, D, A, V, I, H, O, K do kodu TARIC 6403 99 93 11 (obuwie typu sportowego, sznurowane, na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrywającą kostkę, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej 24 cm lub większej, którego fason nie pozwala na jednoznaczne określenie czy buty są damskie czy męskie, obuwie, wykorzystywane do uprawiania sportu, z jedno- lub wielowarstwową formowaną podeszwą, niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych specjalnie zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz o cechach technicznych, takich jak hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, częściach mechanicznych, które absorbują lub neutralizują wstrząsy lub materiałach takich jak polimery o małej gęstości, których cena CIF za 1 parę wynosi nie mniej niż 7,5 EUR), 1c) obuwie K do kodu TARIC 6403 91 13 98 A999 (obuwie typu sportowego, sznurowane, na podeszwie z gumy, z cholewką zakrywającą kostkę, ale nie zakrywającą łydki, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej 24 cm lub większej, którego fason nie pozwala na jednoznaczne określenie czy buty są damskie czy męskie), 1d) obuwie H, E do kodu TARIC 6403 99 91 98 A999 (obuwie typu sportowego, na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrywającą kostki, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm), 1e) obuwie V do kodu TARIC 6403 99 91 10 (obuwie typu sportowego, na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrywającą kostki, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm Obuwie wymagające zastosowania szczególnej technologii: buty, których cena CIF za 1 parę wynosi nie mniej niż 7,5 EUR, wykorzystywane do uprawiania sportu, z jedno- lub wielowarstwową formowaną podeszwą, niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz technicznych cechach technicznych takich, jak hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, częściach mechanicznych, które absorbują lub neutralizują wstrząsy lub materiałach takich jak polimery o małej gęstości). " Spółka komandytowa w P wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję w części, w której określono kwotę cła antydumpingowego A30 w kwocie 26.961,00 zł., domagając się jej uchylenia. Wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r. (sygn. akt III SA/Po 74/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że istota sporu sprowadzała się do kwalifikacji taryfowej obuwia sprowadzonego przez skarżącą Spółkę z Chińskiej Republiki Ludowej ujętego w poz. 1 zgłoszenia celnego, które organ celny w zaskarżonej decyzji zakwalifikował w poz. 1a) – do kodu TARIC 6403 99 93 98, w poz. 1c) – do kodu TARIC 6403 91 13 98, a w poz. 1d) – do kodu TARIC 6403 99 91 98. Z uwagi na pochodzenie obuwia z Chin i fakt, że zostało wyprodukowane przez przedsiębiorstwo nie wymienione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1472/2006, organ zastosował dodatkowy kod TARIC A999 w odniesieniu do towarów z powyższych pozycji i w konsekwencji stawkę ostatecznego cła antydumpingowego – 16,5 % na podstawie art. 1 ust. 3 tego rozporządzenia. Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej klasyfikacji, zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) stanowiącą, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Sąd uznał, że organ uwzględnił dokumentację przedłożoną przez stronę - materiały informacyjne producenta, w szczególności w postaci "katalogu ADIO na sezon Wiosna 2008", a także instrukcji do tego katalogu. Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 120, art. 122, art.124 i art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego. W opinii Sądu, organ celny uwzględnił cały materiał dowodowy, w tym w szczególności wyniki przeprowadzonego badania laboratoryjnego próbki towaru pobranego w rozpoznawanej sprawie oraz materiały informacyjne przedłożone przez Spółkę. Ponadto, mając na uwadze dokładne wyjaśnienie sprawy dodatkowo dopuścił dowód pośredni z ekspertyz sporządzonych przez CLC w równolegle prowadzonych postępowaniach w odniesieniu do tych partii towaru, które były tożsame z grupą spornych towarów. W skardze kasacyjnej " Spółka komandytowa w P zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lipca 2011 r. uchylił wyrok WSA w Poznaniu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania (sygn. akt I GSK 467/10). Sąd kasacyjny uznał, że uzasadniony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania poprzez niewłaściwą ocenę (pominięcie) całego szeregu naruszeń przepisów (zasad procesowych) zawartych w Ordynacji podatkowej, jakich w toku postępowania celnego (podatkowego) dopuściły się organy podatkowe. Zdaniem NSA organ przede wszystkim był zobowiązany do zajęcia stanowiska co do tego, czy faktycznie brak jest w sprawozdaniu wypowiedzenia się przez Laboratorium odnośnie do występowania poszczególnych cech warunkujących zastosowanie kodu 6403 99 93 11 i odpowiednio do dokonanego ustalenia, dokonania oceny jego trafności. Natomiast samo powołanie się na Certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego, nie jest jakimkolwiek merytorycznym rozpoznaniem zarzutu oraz merytorycznym zbadaniem uzyskanego dowodu. NSA nie podzielił poglądu WSA, jakoby organ prawidłowo uznał wyniki tych badań za miarodajne, wskazując że Centralne Laboratorium Celne w W stanowiące wydział, wchodzący w skład Izby Celnej w Warszawie posiada Certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego uzyskany 24 września 2003r. Zdaniem NSA organ bowiem nie badał i nie ocenił tego dowodu lecz z góry uznał, że jest związany opinią wewnętrznej jednostki organizacyjnej równorzędnego organu celnego, co ewidentnie narusza postanowienia art. 187 § 1 i art. 191 O.p., w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego. Sąd kasacyjny za uzasadniony uznał także zarzut naruszenia art. 180 O.p. W sprzeczności z tym przepisem stoi zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku następujące stanowisko WSA: "Wbrew twierdzeniom strony dowodów takich nie stanowią załączone przez nią materiały informacyjne producenta, z których wynika jedynie opis przedmiotowego obuwia oraz technologii stosowanych przy ich wytworzeniu, co stanowi jedynie podstawę do oceny przez wyspecjalizowany podmiot, czy wyczerpuje ono cechy "obuwia sportowego" czy "obuwia wymagającego zastosowania szczególnej technologii" w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady WE nr 1472/2006. Takimi dowodami nie mogą być także załączone przez stronę wiążące informacje taryfowe (BTI) wydane przez administrację celną Niemiec i Holandii innym podmiotom i w odniesieniu do towarów, co do których strona nie wykazała, że są tożsame z towarami spornymi w niniejszej sprawie." Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Po 746/11 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia 27 listopada 2009 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga strony okazała się uzasadniona, bowiem organy celne przeprowadziły postępowanie z naruszeniem prawa procesowego. Dotyczyło to w szczególności: oparcia rozstrzygnięcia organów w zasadzie wyłącznie na sprawozdaniu z badań Centralnego Laboratorium Celnego, przy jednoczesnym zaniechaniu zbadania i oceny dowodów przedstawionych przez skarżącego, kwestionujących wyniki tych badań. Organ nieprawidłowo przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia, niemającą oparcia w przepisach O. p. zasadę, że sprawozdanie z badań Centralnego Laboratorium Celnego ma nadrzędny i wiążący dla organu charakter, a wyniki tych badań nie mogą być kwestionowane innymi środkami dowodowymi poza kontropinią z analogicznych badań. Podstawą natomiast tego założenia było przyjęcie, że Centralne Laboratorium Celne stanowiące wydział wchodzący w skład Izby Celnej, posiada Certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego, stosuje system zarządzania jakością oraz deklaruje zachowanie zgodności z wymaganiami zawartymi w tej normie. Z tego, zdaniem organów celnych, wynika, że CLC działa bezstronnie i niezależnie. W oparciu o takie założenia organ celny uznał za niezasadny zarzut Spółki, że "stwierdzenia zawarte we wnioskach z przeprowadzonych badań w żaden sposób nie zostały przez podmiot wykonujący badanie uzasadnione, a Centralne Laboratorium Celne stwierdza jedynie autorytatywnie, iż obuwie nie posiada cech technicznych określonych brzmieniem kodu 6403 99 93 11 oraz że należałoby rozważyć możliwość klasyfikacji towaru kodem 6403 99 93 28". Zdaniem Sądu, aby przyjąć takie stanowisko organy powinny w pierwszej kolejności zająć stanowisko co do tego, czy faktycznie brak jest w sprawozdaniu wypowiedzenia się przez owo Laboratorium odnośnie do występowania poszczególnych cech warunkujących zastosowanie kodu 6403 99 93 11 i odpowiednio do dokonanego ustalenia, dokonania oceny jego trafności. Natomiast samo powołanie się na Certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego, tak jak to uczynił organ, nie jest merytorycznym rozpoznaniem zarzutu ani merytorycznym zbadaniem uzyskanego dowodu. Tym bardziej, że organ nie ocenił, czy przedstawiony dokument faktycznie odpowiada standardom wynikającym z normy PN EN ISO/IEC 17025 oraz deklaracjom składanym przez to Laboratorium. Sam fakt uzyskania w 2003 r. stosownego certyfikatu oznacza jedynie, że w tym czasie jednostka ta miała zdolność do prowadzenia badań i wydawania ekspertyz zgodnie z tą normą. Z tego nie można jednak wyciągać wniosku, iż wszystkie przyszłe badania i ekspertyzy, wykonane po uzyskaniu certyfikatu, niejako automatycznie będą zgodne z tą normą. Sąd zgodził się wobec tego ze stroną skarżącą, że wydana przez CLC opinia powinna być traktowana jak opinia, czyli jak każdy dowód w sprawie i podlegać stosownej ocenie, a nie może być rozumiana jako quasi orzeczenie. Spowodowało to bowiem, że organ nie uwzględnił stanowiska strony w stosunku do butów z grup asortymentowych, z których próbki były przedmiotem badań, gdyż tutaj sprawozdania z Centralnego Laboratorium Celnego, są wiążące i nie zostały skutecznie podważone. Organ nie badał i nie ocenił tego dowodów lecz z góry uznał, że jest związany opinią wewnętrznej jednostki organizacyjnej równorzędnego organu celnego, co ewidentnie naruszało postanowienia art. 187 § 1 i art. 191 O. p., w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego. Tym samym za uzasadniony należało uznać zarzut obrazy przepisów postępowania podatkowego określonych w art. 120, art. 122 i art. 124 O. p. Organy celne naruszyły również art. 180 § 1 O. p., gdyż przepis ten stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Sąd podkreślił, że odnosząc się do Wiążącej Informacji Taryfowej oraz dokumentacji od kontrahentów z Niemiec i Holandii organ powinien zbadać i przyjąć jako dowody załączone przez stronę materiały informacyjne producenta, z których wynika opis przedmiotowego obuwia oraz technologii stosowanych przy ich wytworzeniu, co stanowi jedynie podstawę do oceny przez wyspecjalizowany podmiot, czy wyczerpuje ono cechy obuwia sportowego czy obuwia wymagającego zastosowania szczególnej technologii w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady WE nr 1472/2006. Takimi dowodami mogą być także załączone przez stronę wiążące informacje taryfowe wydane przez administrację celną Niemiec i Holandii innym podmiotom i w odniesieniu do towarów, co do których strona nie wykazała, że są tożsame z towarami spornymi w niniejszej sprawie. Zgodnie z postanowieniami art. 12 ust. 2 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 10 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., wiążąca informacja taryfowa nie jest i nie może być dowodem w sprawie tego podmiotu, na rzecz którego została wydana. W tego rodzaju sprawie jest to orzeczenie wstępne, a we wszelkich innych sprawach wiążące informacje taryfowe są jedynie dowodem na okoliczność, że w przypadku tych samych towarów lub posiadających takie same cechy, organy celne już dokonały określonej kwalifikacji taryfowej. Jest to dowód istotny, który nie może być ani pominięty, ani odrzucony, gdyż zawarta w art. 2 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zasada jednolitego stosowania przepisów prawa celnego nakazuje każdorazowe badanie, czy w danej sprawie nie zachodzi zagrożenie odstępstwa od już ustalonej praktyki. Wydana w danej sprawie wiążąca informacja taryfowa oczywiście nie wiąże organów celnych w innych sprawach, jednakże organ powinien zbadać, czy i jak dalece sytuacja jest analogiczna do sytuacji, w której została ona wydana. Przy czym chodzi tu zarówno o kwestie związane z okolicznościami faktycznymi, jak i prawnymi. Z tego względu każdy tego rodzaju dowód musi być oceniony i nie może być zlekceważony. Dalej Sąd podkreślił, że wiążące informacje taryfowe nie są sprzeczne z prawem i mogą przyczynić się do ustalenia sposobu stosowania przepisów prawa celnego. Z tego względu brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że nie mogą być dowodami. Przedstawiając wiążące informacje taryfowe strona w sposób jednoznaczny zajęła stanowisko, że chodzi o towary, które jeżeli nawet nie są tożsame, to posiadają na tyle wspólne cechy, że powinny, według Spółki, być traktowane tak samo. Ocena tego stanowiska i przedstawionych na jego poparcie dowodów należy do organu orzekającego. Jeżeli zdaniem organu celnego nie są to towary tożsame lub nie zawierają na tyle tożsamych cech, aby można je było tak samo potraktować, to do organu orzekającego należy uzasadnienie tego stanowiska i wskazanie na występujące rozbieżności i ich charakter, zamiast zarzucenia stronie, że czegoś – przy czym nie zostało bliżej określone, czego – nie wykonała, a więc nie wykazała. Organy powinny więc wyjaśnić na ile sytuacja, w której zostały wydane przedstawione przez stronę wiążące informacje taryfowe wydane przez administracje Niemiec i Holandii, była analogiczna do sytuacji mającej miejsce w niniejszej sprawie, a w szczególności czy chodziło o towary tożsame, towary o tożsamych cechach, czy też o zupełnie inne towary, a także czy zmieniły się towarzyszące okoliczności o charakterze prawnym. Zdaniem Sądu organy celne winny też wyjaśnić, czy opinia wydana przez CLC została sporządzona według procedur wskazanych w uzyskanym certyfikacie, czy też była to inna, nie certyfikowana metoda lub procedura, stosowana przez to laboratorium poza zakresem certyfikatu, a także czy wydana przez CLC opinia uwzględnia podobne badania prowadzone przez inne organy celne Wspólnoty oraz czy proponowana w tej opinii kwalifikacja taryfowa towaru mieści się w zakresie udzielonego certyfikatu autoryzacji, a nadto czy jest ona zgodna ze sposobem kwalifikowania tego rodzaju towarów przez inne organy Wspólnoty. Decyzją z dnia 12 czerwca 2012 r. [...] Dyrektor Izby Celnej w P uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia 20 maja 2009 r. w części dotyczącej określenia prawidłowej wysokości kwoty długu celnego oraz powiadomienia o zaksięgowaniu kwoty należności pozostającej do pokrycia i orzekł w tym zakresie, określając kwotę długu celnego w łącznej wysokości 81.117,00 zł, w tym kwotę cła (A00) w wysokości 54.156 zł oraz kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 26.961,00 zł i powiadamiając o retrospektywnym zaksięgowaniu uzupełniającej kwoty w wysokości 26.847,00 zł stanowiącej różnicę między kwotą długu celnego wynikającego z niniejszej decyzji a kwotą długu celnego wynikającego ze zgłoszenia celnego (54.272,00 zł). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy wystąpił pismem z dnia 13 lutego 2012 r. do Centralnego Laboratorium Celnego w Izbie Celnej w W o informacje : - czy opinia wydana przez Laboratorium (trzy wyniki badań z dnia 31 marca 2008 r.) została sporządzona według procedur wskazanych w certyfikacie autoryzacji nr[...], czy też była to inna, niecertyfikowana metoda lub procedura, stosowana przez to laboratorium (poza zakresem certyfikatu udzielonego przez Polskie Centrum Akredytacji) - czy opinia ta uwzględnia podobne badania prowadzone przez inne organy celne Wspólnoty oraz czy proponowana w tej opinii kwalifikacja taryfowa towaru mieści się w zakresie udzielonego certyfikatu autoryzacji i czy jest ona zgodna ze sposobem kwalifikowania tego rodzaju towarów przez inne organy Wspólnoty - na podstawie jakich badań dokonano ustaleń w opinii, że badane obuwie nie jest obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii, ponieważ nie posiada cech technicznych określonych brzmieniem kodu TARIC 6403 99 93 11 oraz cech określonych w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich. Ponadto pismem z dnia 9 marca 2012 r. organ zwrócił się do pełnomocnika strony o nadesłanie w ciągu 30 dni wyjaśnień w zakresie tego, jakie elementy i cechy obuwia ujętego w WIT-ach wystawionych przez władze celne Holandii i Niemiec ( z dnia 11 stycznia 2007 r. i 30 maja 2006 r. ) są tożsame ze spornym obuwiem[ ...]. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego strona zgodziła się generalnie z klasyfikacją butów w pozycji 2a i 2b, natomiast podtrzymała zarzuty dotyczące nieprawidłowej klasyfikacji butów w poz. 1a, 1 b i 1 c, wnosząc o następującą klasyfikację: poz. 1 a) – 6403 99 93 11, poz. 1b) – 6403 91 13 10, poz. 1 c) – 6403 99 91 10, bez cła antydumpingowego jako obuwie wykorzystywane do uprawiania sportu, posiadające szczególne cechy techniczne do absorbowania wstrząsów oraz wykonane szczególną technologią. Organ przywołał treść art. 1 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006, zgodnie z którym obuwiem sportowym jest obuwie w rozumieniu uwagi 1 do podpozycji w dziale 64 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L Nr 286 z dnia 28 października 2005 r.). W myśl powyższej uwagi wyrażenie obuwie sportowe odnosi się tylko do: a) obuwia o przeznaczeniu sportowym, które posiada lub w którym przewiduje się możliwość dodania kolców, kołków, korków, zacisków, sztabek lub podobnych; b) butów łyżwiarskich, butów narciarskich i do biegów narciarskich, butów snowbordowych, butów zapaśniczych, butów bokserskich i butów kolarskich. Art. 1 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 stanowi natomiast, że obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii jest obuwie, którego cena CIF za 1 parę wynosi nie mniej niż 7,5 EUR, wykorzystywane do uprawiania sportu, z jedno - lub wielowarstwową formowaną podeszwą, niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz o cechach technicznych takich, jak hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, częściach mechanicznych, które absorbują lub neutralizują wstrząsy lub materiałach takich, jak polimery o małej gęstości, i objęte kodami CN: ex 6403 91 11, ex 6403 91 13, ex 6403 91 16, ex 6403 91 18, ex 6403 91 91, ex 6403 91 93, ex 6403 91 96, ex 6403 91 98, ex 6403 99 91, ex 6403 99 93,ex 6403 99 96, ex 6403 99 98. Zdaniem organu II instancji dla zaklasyfikowania obuwia do kategorii obuwia wymagającego zastosowania szczególnej technologii i zaliczanego do kategorii kodów TARIC nie objętych cłem antydumpingowym musi ono spełniać łącznie kilka cech : - cena cif za 1 parę wynosi minimum 7,5 EUR - obuwie jest wykorzystywane do uprawiania sportu - posiada jedno lub wielowarstwową formowaną podeszwę, niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz o innych cechach technicznych, takich jak hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, części mechaniczne absorbujące lub neutralizujące wstrząsy lub materiały takie jak polimery o małej gęstości. Bezsporne jest to, że przedmiotowe obuwie spełnia warunek cenowy i jest wykorzystywane do uprawiania sportu. Z oświadczenia importera wynika, że buty z różnych grup asortymentowych różnią się między asortymentami podeszwami i cholewkami, a w zakresie grupy asortymentowej różnią się tylko cholewkami, podeszwa natomiast pozostaje bez zmian. W celu precyzyjnego ustalenia właściwości importowanego obuwia organ zdecydował się przeprowadzić dowód z laboratoryjnego badania próbek obuwia. Organ zgodził się jednocześnie ze stroną, że sprawozdanie z badań nr [...] z dnia 30 marca 2008 r. Centralnego Laboratorium Celnego nie jest reprezentatywne dla wszystkich grup asortymentowych występujących w sprawie, lecz jedynie dla grupy obuwia K. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej dopuścił jako dowód sprawozdania z badań Centralnego Laboratorium Celnego z dnia 31 marca 2008 r. o numerach [...] i [...] dotyczące grup asortymentowych butów , [...] występujących w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 2 czerwca 2009 r. ([...]z dnia 3 marca 2008 r.). Pismem z dnia 5 marca 2012 r. CLC wyjaśniło, że przy badaniu próbek obuwia zastosowano metody nie objęte posiadanym przez tę placówkę Zakresem Akredytacji nr [...]. Jednakże wszystkie stosowane metody badawcze są metodami zwalidowanymi, wobec czego każda metoda jest dopuszczana do stosowania po wcześniejszym potwierdzeniu spełnienia szczególnych wymagań dotyczących konkretnie zamierzonego zastosowania. Zastosowane metody zostały przy tym sprawdzone przy wcześniejszych badaniach międzylaboratoryjnych. Laboratorium podało też, że nie ma informacji dotyczących metod stosowanych przez inne organy celne Wspólnoty. Posiada uprawnienia do udzielania opinii i składania propozycji dotyczących klasyfikacji taryfowej próbek towarów, ale ostateczna klasyfikacja przedmiotowego towaru winna być wyłączną decyzją zleceniodawcy. Stwierdzono też, że ustaleń w zakresie nieposiadania przez obuwie przymiotu obuwia wymagającego zastosowania szczególnej technologii dokonano na podstawie wyników metod badawczych "Oznaczanie surowców roślinnych, niektórych zwierzęcych, włókien – analiza mikroskopowa", "Identyfikacja IR próbek stałych i ciekłych, zakres spektralny 400-4000 cm" oraz technologii "Golden Gate". Nie potwierdziły one w badanych próbkach obecności podeszew "o właściwościach technologicznych, takich jak hermetyczne poduszki zawierające gaz lub płyn, części mechaniczne pochłaniające lub neutralizujące wstrząsy lub specjalne materiały w rodzaju polimerów o małej gęstości."(Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej – Noty do pozycji 6402). Stwierdzono dwukolorowe podeszwy o profilowanym spodzie z elementów o różnym wzorze protektorów z białą lamówką, wykonane z kauczuku. W ocenie organu przeprowadzone przez CLC badania nie potwierdziły deklarowanych, przez Spółkę, cech spornego obuwia na podstawie przedłożonych dokumentów i wyjaśnień (m.in. oświadczenie producenta, oświadczenie importera, pisma z dnia 11 lutego 2009 r. i 16 lutego 2009 r., katalog ADIO). Przedmiotowe obuwie nie spełnia kryterium obuwia sportowego w rozumieniu uwagi 1 do podpozycji do działu 64 Wspólnej Taryfy Celnej, jak również nie jest obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii, ponieważ nie posiada cech określonych brzmieniem kodu TARIC 6403 99 93 11, czy 6403 91 13 10 oraz określonych w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich. Tezy tej nie zmieniają dowody przedłożone przez stronę w postaci Wiążących Informacji Taryfowych wystawionych przez administracje celne w Holandii i w Niemczech w dniach 30 maja 2006 r. i 11 stycznia 2007 r. Dotyczyły one obuwia o nazwie handlowej [...] oraz [...] , które według pełnomocnika strony skarżącej posiada identyczne cechy jak sporne obuwie. Dyrektor Izby Celnej dokonał porównania zaprezentowanych rodzajów obuwia stwierdzając istnienie między nimi podobieństw, ale również i określonych różnic, przede wszystkim w sposobie wykonania (specjalna technologia i cechy technologiczne). Z tego względu, w ocenie organu II instancji, nie mogło chodzić o obuwie tożsame. Organy celne Niemiec i Holandii stwierdziły, że obuwie opisane w WIT-ach było wykonane specjalną techniką, zaś CLC odnośnie badanego obuwia nie stwierdziło zastosowania specjalnej technologii. W związku z powyższym, mając na względzie cały materiał dowodowy organ odwoławczy w ramach poz. 1 zgłoszenia celnego dokonał następującej klasyfikacji taryfowej: 1a) obuwie [...] do kodu TARIC 6403 99 93 98 A999 (obuwie typu sportowego, sznurowane, na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrywającą kostkę, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej 24 cm lub większej, którego fason nie pozwala na jednoznaczne określenie czy buty są damskie czy męskie); 1b) obuwie [...] do kodu TARIC 6403 99 93 11 (obuwie typu sportowego, sznurowane, na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrywającą kostkę, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej 24 cm lub większej, którego fason nie pozwala na jednoznaczne określenie czy buty są damskie czy męskie, obuwie, wykorzystywane do uprawiania sportu, z jedno- lub wielowarstwową formowaną podeszwą, niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych specjalnie zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz o cechach technicznych, takich jak hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, częściach mechanicznych, które absorbują lub neutralizują wstrząsy lub materiałach takich jak polimery o małej gęstości, których cena CIF za 1 parę wynosi nie mniej niż 7,5 EUR), 1c) obuwie K do kodu TARIC 6403 91 13 98 A999 (obuwie typu sportowego, sznurowane, na podeszwie z gumy, z cholewką zakrywającą kostkę, ale nie zakrywającą łydki, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej 24 cm lub większej, którego fason nie pozwala na jednoznaczne określenie czy buty są damskie czy męskie), 1d) obuwie H do kodu TARIC 6403 99 91 98 A999 (obuwie typu sportowego, na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrywającą kostki, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm), 1e) obuwie V do kodu TARIC 6403 99 91 10 (obuwie typu sportowego, na podeszwie z gumy, z cholewką niezakrywającą kostki, wykonaną ze skóry, o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm Obuwie wymagające zastosowania szczególnej technologii: buty, których cena CIF za 1 parę wynosi nie mniej niż 7,5 EUR, wykorzystywane do uprawiania sportu, z jedno- lub wielowarstwową formowaną podeszwą, niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz technicznych cechach technicznych takich, jak hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, częściach mechanicznych, które absorbują lub neutralizują wstrząsy lub materiałach takich jak polimery o małej gęstości). Organ wyjaśnił następnie konieczność określenia kwoty wynikającej z długu celnego z uwzględnieniem prawidłowych elementów kalkulacyjnych. Spółka komandytowa w P, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżyła powyższą decyzję skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w części, w której określono kwotę ostateczną cła antydumpingowego w wysokości 26.961,00 zł. oraz w części powiadamiającej o retrospektywnym zaksięgowaniu uzupełniającej kwoty należności celnej w wysokości 26.847.00 zł. Strona skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w tym zakresie, zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. - art. 2 i art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L Nr 302 z 19 października 1992 r. ze zm., dalej: WKC) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie stawki celnej odmiennej od przyjętej w innych krajach UE - art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz. Urz. UE L Nr 275 z dnia 5 października 2006 r., dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu cła antydumpingowego na towar objęty zwolnieniem celnym - art. 2 i art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 256 z dnia 7 września 1987 r. ze zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu błędnego kodu TARIC i w konsekwencji nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego 2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 122, art. 124, art. 191 O. p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu za podstawę wydania decyzji opinii CLC w Warszawie bez rzetelnej weryfikacji i z pominięciem faktu braku stosownej akredytacji dla tego Laboratorium dla wykorzystanej metody badań oraz z pominięciem dowodów wskazywanych przez stronę. W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że przy badaniu wiążących informacji taryfowych pochodzących z innych krajów UE nie istnieje wymóg tożsamości towaru objętego tymi WIT-ami z badanym towarem, gdyż wystarczy w tym zakresie jedynie tożsamość cech istotnych. O zakwalifikowaniu towaru do kodu TARIC 6403 decyduje posiadanie cech wymienionych w opisie tego kodu, a nie specjalna technologia wykonania obuwia. Kody TARIC nie mogą być stosowane arbitralnie przez władze celne poszczególnych krajów. Kwestionowana opinia Centralnego Laboratorium Celnego (nie posiadającego stosownych akredytacji) zawierała wnioski dotyczące klasyfikacji obuwia odmienne od stanowiska strony skarżącej, jednak nie wskazano w niej stosownej argumentacji w tym zakresie. Organ celny potraktował dowód z badań laboratoryjnych jako główny dowód w sprawie, czym naruszono art. 191 O. p. i wytyczne wyroku WSA w Poznaniu z 16 listopada 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga okazała się nieuzasadniona, albowiem skarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu została wydana zgodnie z przepisami prawa procesowego i nie narusza też prawa materialnego. Wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t.. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd i organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W wyroku WSA w Poznaniu z dnia 16 listopada 2011 r. (sygn. akt III SA/Po 746/11) wskazano między innymi, że rozstrzygnięcia organów oparto w zasadzie wyłącznie na sprawozdaniu z badań Centralnego Laboratorium Celnego, przy jednoczesnym zaniechaniu zbadania i oceny dowodów przedstawionych przez skarżącego, kwestionujących wyniki tych badań. Organ nieprawidłowo przyjął zasadę, że sprawozdanie z badań Centralnego Laboratorium Celnego ma nadrzędny i wiążący dla organu charakter, a wyniki tych badań nie mogą być kwestionowane innymi środkami dowodowymi poza kontropinią z analogicznych badań. Wydana przez CLC opinia powinna być więc traktowana jak każdy dowód w sprawie i podlegać stosownej ocenie. Sąd podkreślił ponadto, że wydana w danej sprawie wiążąca informacja taryfowa oczywiście nie wiąże organów celnych w innych sprawach, jednakże organ powinien zbadać, czy i jak dalece sytuacja jest analogiczna do sytuacji, w której została ona wydana. Jeżeli zdaniem organu celnego WIT-y pochodzące od administracji celnej Holandii i Niemiec nie dotyczą towarów tożsamych lub nie zawierających na tyle tożsamych cech, aby można je było tak samo potraktować, to do organu orzekającego należy uzasadnienie tego stanowiska i wskazanie na występujące rozbieżności i ich charakter. Należy wyjaśnić w szczególności, czy chodziło o towary tożsame, towary o tożsamych cechach, czy też o zupełnie inne towary, a także czy zmieniły się towarzyszące okoliczności o charakterze prawnym. Sąd wskazał też na konieczność wyjaśnienia czy opinia wydana przez CLC została sporządzona według procedur podanych w uzyskanym przez to laboratorium certyfikacie, czy też była to inna, nie certyfikowana metoda lub procedura, stosowana przez CLC poza zakresem certyfikatu, a nadto, czy wydana przez Laboratorium opinia uwzględnia podobne badania prowadzone przez inne organy celne Wspólnoty oraz czy proponowana w tej opinii klasyfikacja taryfowa towaru mieści się w zakresie udzielonego certyfikatu autoryzacji, a także czy jest ona zgodna ze sposobem kwalifikowania tego rodzaju towarów przez inne organy Wspólnoty. Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy wykonano powyższe wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r. w wystarczający sposób, przez co spełniono wymogi z art. 153 p.p.s.a. Art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu stanowi, że nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia z cholewkami skórzanymi lub ze sztucznej skóry, z wyłączeniem: obuwia sportowego, obuwia wymagającego zastosowania specjalnej technologii, kapci i innych pantofli domowych oraz obuwia z noskiem ochronnym. Dyrektor Izby Celnej trafnie przywołał treść art. 1 ust. 2 tiret pierwsze powyższego rozporządzenia, zgodnie z którym obuwiem sportowym jest obuwie w rozumieniu uwagi 1 do podpozycji w dziale 64 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L Nr 286 z dnia 28 października 2005 r.). Zgodnie zaś z tą uwagą wyrażenie obuwie sportowe odnosi się tylko do: a) obuwia o przeznaczeniu sportowym, które posiada lub w którym przewiduje się możliwość dodania kolców, kołków, korków, zacisków, sztabek lub podobnych; b) butów łyżwiarskich, butów narciarskich i do biegów narciarskich, butów snowbordowych, butów zapaśniczych, butów bokserskich i butów kolarskich. Dalej organ wskazał, że art. 1 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 stanowi natomiast, że obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii jest obuwie, którego cena CIF za 1 parę wynosi nie mniej niż 7,5 EUR, wykorzystywane do uprawiania sportu, z jedno - lub wielowarstwową formowaną podeszwą, niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz o cechach technicznych takich, jak hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, częściach mechanicznych, które absorbują lub neutralizują wstrząsy lub materiałach takich, jak polimery o małej gęstości, i objęte kodami CN: ex 6403 91 11, ex 6403 91 13, ex 6403 91 16, ex 6403 91 18, ex 6403 91 91, ex 6403 91 93, ex 6403 91 96, ex 6403 91 98, ex 6403 99 91, ex 6403 99 93,ex 6403 99 96, ex 6403 99 98. Podkreślono przy tym, że pojęcie szczególnej technologii dotyczy podeszwy buta a nie jego cholewki Zdaniem organu dla zaklasyfikowania obuwia do kategorii obuwia wymagającego zastosowania szczególnej technologii i zaliczanego do kategorii kodów TARIC nie objętych cłem antydumpingowym musi ono ostatecznie spełniać łącznie następujące warunki: - cena cif na 1 parę wynosi minimum 7,5 EUR - obuwie jest wykorzystywane do uprawiania sportu - posiada jedno lub wielowarstwową formowaną podeszwę, niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz o innych cechach technicznych, takich jak hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, części mechaniczne absorbujące lub neutralizujące wstrząsy lub materiały takie jak polimery o małej gęstości. Niezasadne były wobec tego zarzuty skargi w zakresie tego, że o zakwalifikowaniu towaru do kodu TARIC 6403 99 93 11 decyduje ostatecznie posiadanie cech wymienionych w opisie tego kodu, a nie specjalna technologia wykonania obuwia, gdyż zgodnie z powyższymi regulacjami prawnymi i definicjami posiadanie określonych cech obuwia jest tożsame z koniecznością zakwalifikowania go do kategorii obuwia wymagającego zastosowania specjalnej (szczególnej) technologii, co warunkuje możliwość objęcia danego towaru zwolnieniem z cła antydumpingowego. Zapisy dotyczące "obuwia wymagającego zastosowania szczególnej technologii" zostały włączone do kodów TARIC, stając się przez to obowiązującą normą prawną. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest to, że przedmiotowe obuwie pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej spełnia odpowiedni warunek cenowy i jest wykorzystywane do uprawiania sportu. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji w celu precyzyjnego ustalenia właściwości importowanego obuwia i technologii jego wykonania organ celny zdecydował się przeprowadzić dowód z laboratoryjnego badania próbek obuwia. Ponieważ sprawozdanie z badań nr [...] z dnia 31 marca 2008 r. Centralnego Laboratorium Celnego nie było reprezentatywne dla wszystkich grup asortymentowych występujących w sprawie (jedynie dla grupy obuwia K), organ dopuścił jako dowód sprawozdania z badań Centralnego Laboratorium Celnego z dnia 31 marca 2008 r. o numerach [...] i [...] dotyczące grup asortymentowych butów , [...] występujących w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 2 czerwca 2009 r. (SAD nr [...] z dnia 3 marca 2008 r.). Sąd w swoich wytycznych zobowiązał organ do uzyskania wyjaśnień ze strony Laboratorium w zakresie zastosowanych metod badawczych, ich porównania z metodami stosowanymi w innych krajach UE oraz posiadanych przez ten organ akredytacji. Według Sądu odpowiedź Centralnego Laboratorium Celnego pozwala na przyjęcie tezy, że przedmiotowe opinie – sprawozdania z badań mogły stanowić istotny (choć nie nadrzędny czy wyłączny) dowód w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 5 marca 2012 r. powyższe Laboratorium wyjaśniło, że przy badaniu próbek obuwia zastosowano metody nie objęte posiadanym przez tę placówkę Zakresem Akredytacji nr . [...] Jednakże wszystkie stosowane metody badawcze, o ile nie są to metody znormalizowane, są metodami zwalidowanymi, wobec czego każda metoda jest dopuszczana do stosowania po wcześniejszym potwierdzeniu spełnienia szczególnych wymagań dotyczących konkretnie zamierzonego zastosowania. Zastosowane metody zostały przy tym sprawdzone przy wcześniejszych badaniach międzylaboratoryjnych. CLC podało też, że nie ma informacji dotyczących metod stosowanych przez inne organy celne Wspólnoty w przypadku próbek towarów stanowiących obuwie. Posiada uprawnienia do udzielania opinii i składania propozycji dotyczących klasyfikacji taryfowej próbek towarów, ale ostateczna klasyfikacja danego towaru winna być wyłączną decyzją zleceniodawcy. Wskazano też, że ustalenia w zakresie nieposiadania przez sporne obuwie przymiotu obuwia wymagającego zastosowania szczególnej technologii dokonano na podstawie wyników metod badawczych "Oznaczanie surowców roślinnych, niektórych zwierzęcych, włókien – analiza mikroskopowa", "Identyfikacja IR próbek stałych i ciekłych, zakres spektralny 400-4000 cm-1 tech. "Golden Gate". Nie potwierdziły one w badanych próbkach obuwia obecności podeszew "o właściwościach technologicznych, takich jak hermetyczne poduszki zawierające gaz lub płyn, części mechaniczne pochłaniające lub neutralizujące wstrząsy lub specjalne materiały w rodzaju polimerów o małej gęstości." Stwierdzono dwukolorowe podeszwy o profilowanym spodzie z elementów o różnym wzorze protektorów z białą lamówką, wykonane z kauczuku. Zdaniem Centralnego Laboratorium Celnego badane obuwie nie spełnia kryteriów dla "obuwia sportowego", określonych w uwadze 1 do podpozycji do działu 64 Wspólnej Taryfy Celnej, jak również nie jest obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii, ponieważ nie posiada konkretnych cech technicznych określonych brzmieniem kodu TARIC 6403 99 93 11 czy 6403 91 13 10 oraz określonych w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (2006/C 05/01) – zobacz podsumowanie sprawozdań z badań wykonanych 31 marca 2008 r. (k – 251, k – 305, k – 326 akt administracyjnych). W ocenie Sądu przedmiotowe opinie (sprawozdania) uzupełnione wyjaśnieniami Laboratorium z dnia 5 marca 2012 r. dostarczyły wyniki badań zawierające dane w zakresie wystarczającym dla organu celnego. Wyjaśniono też precyzyjnie zastosowane metody badawcze. Co do kwestionowania przez stronę skarżącą rzetelności wykonanych przez CLC opinii wskazać należy, że zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo Celne (D. U. z 2004 r., Nr 68, poz. 622 ze zm.) badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne akredytowane laboratoria oraz przez instytuty naukowe i badawcze dysponujące odpowiednim wyposażeniem niezbędnym dla tego rodzaju badań. O wyborze konkretnego podmiotu decyduje w każdym przypadku organ celny I instancji, który pobrał próbki towaru do analizy. Sprawozdanie z badań jest zwykłym dowodem z dokumentu, podlegającym ocenom organu celnego, jak każdy inny dowód (zob. m. in. wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 512/10, lex nr 748994; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 2141/10, lex nr 736371). Placówka dokonująca badania próbek towaru wobec tego może, ale nie musi mieć odpowiedniej akredytacji. Akredytacja nie jest przy tym generalnie wymagana dla laboratorium celnego, które zajmuje się badaniem cech fizykalno – chemicznych danego wyrobu celem prawidłowego określenia kodu taryfy celnej tego towaru. Posiadanie akredytacji oznacza jedynie, że podmiot jest uprawniony do wykonywania badań towaru w myśl art. 91 Prawa celnego. Przepisy prawa nie przypisują natomiast nadzwyczajnej wagi i bezwzględnej mocy wiążącej tego rodzaju dowodowi, gdyż byłoby to równoznaczne z przyjęciem legalnej teorii dowodów, sprzecznej z art. 191 O. p. ( wyrok WSA w Lublinie z 14 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Lu 568/07, lex nr 472254; wyrok WSA w Opolu z 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Op 273/09, lex nr 550371 ). Z tego też względu kwestionowanie badań Laboratorium z tytułu nieposiadania akredytacji na określoną metodę badawczą jest pozbawione podstaw prawnych. Centralne Laboratorium Celne było wobec tego organem uprawnionym do dokonywania badań próbek spornego towaru. Omawiane opinie nie były przy tym jedynymi, ani też nadrzędnymi dowodami w sprawie, gdyż w toku prowadzonego postępowania organ II instancji – zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku - brał także pod uwagę liczne dokumenty i wyjaśnienia strony, w tym m. in. oświadczenia producenta i importera z dnia 12 lutego 2008 r. (k. 5, 6-7 akt), katalog A na sezon Wiosna 2008 (k. 145), pismo "Technologie i systemy obuwia A" (k. 148-151). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił wyczerpująco dlaczego dane wynikające z powyższych dokumentów nie mogły stanowić skutecznej podstawy do zastosowania zwolnienia z cła antydumpingowego. Stwierdzić trzeba też kategorycznie, że konieczność zapoznania się z materiałem dowodowym dostarczanym przez stronę postępowania nie oznacza automatycznie obowiązku dokonywania ustaleń faktycznych sprawy zgodnych z oczekiwaniami tej strony, albowiem organ analizuje i ocenia materiał dowodowy sprawy w ramach zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O. p. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ nie naruszył też zasad logiki i doświadczenia życiowego. Tezy o konieczności objęcia spornych towarów cłem antydumpingowym nie podważyły także skutecznie dowody przedłożone przez stronę w postaci wiążących informacji taryfowych (BTI) wydane przez organy celne w Holandii i w Niemczech 30 maja 2006 r. i 11 stycznia 2007 r. Dotyczyły one obuwia o innej nazwie handlowej (O oraz A), ale zdaniem pełnomocnika strony skarżącej posiadającego identyczne cechy jak sporne obuwie. W sprawach, w których wiążące informacje taryfowe nie są orzeczeniami wiążącymi prawnie organy celne danego kraju, jak już wcześniej wskazywano, stanowią one dowód na okoliczność, że w przypadku tożsamych towarów lub posiadających takie same cechy organy celne dokonywały już klasyfikacji do konkretnego kodu celnego. Jest to dowód o tyle istotny, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zasada jednolitego stosowania przepisów prawa celnego zobowiązuje organy celne do dokonywania precyzyjnych ustaleń, czy w danej sprawie nie zachodzi zagrożenie odstępstwa od już ustalonej praktyki. Stosując się do wytycznych, również zawartych w wyroku ETS z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie C-153/10, organ odwoławczy zbadał, czy obuwie o nazwie handlowej O oraz A stanowi taki sam (identyczny) towar, jak przedmiotowe obuwie importowane przez stronę skarżącą. Organ II instancji dokonał porównania zaprezentowanych rodzajów obuwia stwierdzając istnienie między nimi podobieństw, ale i określonych różnic (zob. str. 21-22 uzasadnienia decyzji). Główna różnica sprowadza się do sposobu wykonania, ponieważ obuwie z serii O oraz A jest wykonane przy zastosowaniu specjalnej techniki, natomiast obuwie badane przez Centralne Laboratorium Celne nie jest obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii, nie posiada ono cech technicznych wskazanych w kodzie Taric 6403 91 13 10 oraz 6403 99 93 11 w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej WE. Z tego względu, w ocenie Sądu, Dyrektor Izby Celnej zasadnie wskazał, że nie mogło chodzić o obuwie tożsame, gdyż różni się ono określonymi parametrami technicznymi. Mimo licznych wspólnych cech w najistotniejszej, na gruncie rozpoznawanej sprawy, kwestii dotyczącej wymogu zastosowania szczególnej technologii jest ewidentna różnica. Sytuacja faktyczna nie była więc tak dalece analogiczna (brak ważnych wspólnych tożsamych cech), aby obuwie wskazane w Wiążących Informacjach Taryfowych przedłożonych przez stronę i sporne obuwie traktować tak samo. Tym samym nie można organowi stawiać zarzutu naruszenia zasady jednolitego stosowania przepisów prawa celnego (odstępstwa od ustalonej praktyki). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wykonał wyczerpująco wytyczne zawarte w wyroku WSA z dnia 16 listopada 2011 r. oraz prawidłowo zbadał i ocenił przydatność poszczególnych dowodów do wykazania istotnych okoliczności sprawy, mających decydujące znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Ocena materiału dowodowego była wszechstronna i pozbawiona cechy dowolności. Nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym do wskazanych w skardze przepisów art. 120, 122, 124, 180, 187 § 1, 191 O.p. W tym stanie rzeczy organ dokonał właściwej klasyfikacji taryfowej spornego obuwia, mając w szczególności na względzie wyniki badań CLC, słusznie uznane za miarodajne i rzetelne. W stosunku do butów, które nie były przedmiotem badań organ uwzględnił natomiast stanowisko strony. Ponieważ w sprawie dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych, zasadnie stwierdzono brak podstaw do zastosowania wobec przedmiotowego obuwia zwolnienia z cła antydumpingowego. Nie naruszono przy tym art. 2 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Organ II instancji wyjaśnił, dlaczego w niniejszej sprawie nie zachodziło zagrożenie odstępstwa od już ustalonej praktyki (organów celnych Holandii i Niemiec). Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 2 i art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz. Urz. UE L Nr 275 z dnia 5 października 2006 r. oraz art. 2 i art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 256 z dnia 7 września 1987 r. ze zm.), albowiem klasyfikacja obuwia dokonana przez organ była prawidłowa i nie było materialnoprawnych podstaw do odstąpienia od cła antydumpingowego w wysokości 16,5% (dodatkowy kod TARIC A999). W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej podał też dokładnie jakie elementy kalkulacyjne stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Przedstawił wyliczenie kwoty długu celnego prawnie należnego, wskazując, że składa się na niego kwota cła (A 00) wynosząca 54.156,00 zł i kwota ostatecznego cła antydumpingowego (A 30) w wysokości 26.961,00 zł. Organ wyjaśnił również kwestię retrospektywnego zaksięgowania uzupełniającej kwoty 26.847,00 zł. Ze względu na powyższe, ponieważ skarga okazała się bezzasadna Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.