III SA/Po 928/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2015 r. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Decyzja organu odwoławczego została odebrana przez T. N. dnia 3 czerwca 2015 r. W skardze z dnia [...] lipca 2015 r., nadanej w urzędzie pocztowym dnia 30 lipca 2015 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, strona skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Jednocześnie w petitum skargi zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Wniosek ten, w dalszej części skargi, nie został jednak w żaden sposób uzasadniony. Wezwaniem z dnia 17 września 2015 r. tut. Sąd wystąpił do skarżącej o uzupełnienie braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - poprzez jego uzasadnienie, w tym: - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi oraz - wskazanie daty ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi. Skarżąca, w powyżej wyznaczonym terminie, złożyła pismo procesowe z dnia 29 września 2015 r., w którym podała, że przyczyną nie wniesienia skargi w terminie była wina pracownika obsługującego sekretariat. Termin ustania przyczyny strona określiła na dzień 29 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Stosownie do treści art. 86 § 1 zd. 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin do złożenia skargi w niniejszym postępowaniu upływał zatem z dniem 3 lipca 2015 r. Skarga została złożona dnia 30 lipca 2015 r. (art. 83 § 3 P.p.s.a.), a więc 27 dni po tym terminie. W związku z tym, że samo uchybienie terminu do wniesienia skargi nie budzi wątpliwości w dalszej kolejności rozważyć należy, czy strona skarżąca występując o jego przywrócenie zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku, o którym stanowi art. 87 § 1 P.p.s.a. Z treści tej regulacji wprost wynika, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku należy liczyć od momentu ustania przyczyny uchybienia terminowi. W ramach rozpoznawanej sprawy skarżąca ograniczyła się jedynie do podania daty, z którą w jej ocenie ów przyczyna ustała. Twierdzenie to jest jednakże niewystarczające, jako że jednocześnie skarżąca nie wskazała jakichkolwiek konkretnych okoliczności dotyczących zachowania powyższego terminu, a zwłaszcza w sposób niedostateczny wyjaśniła samą przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi, o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia. W związku z powyższym Sąd nie jest w stanie ustalić, czy skarżąca rzeczywiście dochowała terminu z art. 87 § 1 P.p.s.a., co stanowi wystarczającą przesłankę do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skarżąca, pomimo wyraźnego wymogu wynikającego z art. 87 § 2 P.p.s.a., nie uprawdopodobniła także braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Powołanie się w sposób ogólnikowy na winę pracownika obsługującego sekretariat nie stanowi realizacji przesłanki z art. 87 § 2 P.p.s.a. i nie pozwala na weryfikację, czy po stronie skarżącej w rzeczywistości zaszedł brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, co na gruncie art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi niezbędną przesłankę do jego przywrócenia. W tym miejscu podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W każdym bądź razie to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, przy czym winien on wskazać konkretne okoliczności poddające się na tym tle ocenie Sądu. Tymczasem skarżąca takich okoliczności nawet nie podała dokonując i przekazując jedynie własną ocenę zaistniałej sytuacji, a sprowadzającą się do twierdzenia o winie pracownika obsługującego sekretariat. Skarżąca nie uprawdopodobniając okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu nie sprostała zatem wymogowi z art. 87 § 2 P.p.s.a., co stanowi kolejną przyczynę uzasadniającą odmowę jego przywrócenia. Nota bene należy zauważyć, że skarżąca osobiście odebrała przesyłkę zawierającą decyzję organu odwoławczego, co sprawia, że jej twierdzenie o winie pracownika obsługującego sekretariat w uchybieniu terminu do jej zaskarżenia, staje się w ogóle mało prawdopodobne. Niezależnie od powyższego warto zauważyć, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. W tym kontekście zwraca się zwłaszcza uwagę na to, że zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienia NSA z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 4/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 §1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.