III SA/Po 929/15

Dnia 25 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Karol Pawlicki Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję ... Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w ... II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę ... złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz ustaleń protokołu kontroli z dnia [...]r. - nałożył na M, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą x, karę pieniężną w wysokości [...] zł, w tym: 1) karę w wysokości [...] zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, 2) karę w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] r. na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości R zatrzymany został do kontroli pojazd marki D wraz z naczepą marki K o nr rej. [...] prowadzony przez W. W toku kontroli ustalono, ze kierowca wykonywał międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy (odzieży) z miejscowości Z do N przez przedsiębiorstwo x Podczas kontroli wydruku tachografu cyfrowego z karty kierowcy i oględzin zainstalowanego w pojeździe tachografu stwierdzono, że do urządzenia rejestrującego podłączone jest dodatkowe, niedozwolone urządzenie, które za pomocą włącznika/wyłącznika – pilota, umożliwia zdalne sterowanie pracą zainstalowanego w pojeździe tachografu cyfrowego. Wykonano jazdę testową , która potwierdziła, że w pojeździe zostało zainstalowane niedozwolone urządzenie dodatkowe w postaci wyłącznika urządzenia rejestrującego. W związku z powyższym stwierdzono nieważność odbytego badania okresowego przeprowadzonego w serwisie tachografów dnia [...] r. Jak wskazał organ, potwierdzony fakt podłączenia niedozwolonego dodatkowego urządzenia nie pozwala uznać, że zainstalowany w ww. pojeździe tachograf cyfrowy posiada wymaganą ważną legalizacją. Powyższe, jak wskazał organ, stanowi naruszenie rozporządzenia Rady EWG 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE.L. 310 z 31.12.1985). Ponadto organ wskazał na art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85, który stanowi, że zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach przechowywanych przez urządzenie rejestrujące. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach, który mógłby zostać użyty w celu manipulowania urządzeniem rejestrującym. Jak wskazano w decyzji, analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego oraz zebranej dokumentacji pobranej w trakcie kontroli potwierdziła użycie wyłącznika urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. Kierowca potwierdził używanie wyłącznika tachografu m.in. w dniu kontroli tj. [...] oraz w dniu [...], co oznacza w konsekwencji, że wszystkie dane zapisane przez tachograf dotyczące okresów prowadzenia pojazdu o odbytych odpoczynków są niewiarygodne. Jednocześnie organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie strona nie może zostać zwolniona z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż w toku postępowania nie przedstawiła żadnych faktów ani dowodów na poparcie okoliczności wskazujących na dochowanie należytej staranności w realizacji przewozu drogowego. Ponadto nie wykazała, że nie miała wpływu na powstałe naruszenia. W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu, również nie znajduje zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym, gdyż przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w sprawach dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresów wypoczynku, natomiast nie znajduje zastosowania w sprawach związanych z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. M wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, zarzucając, że organ nie przedstawił żadnego dowodu, aby jego firma przyczyniła się do stwierdzonego naruszenia. Kontrola drogowa ujawniła proceder oszukiwania go jako pracodawcy, na co nie miał wpływu. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a , art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265), lp. 6.2.1 i 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 13, art. 15 ust. 2 i ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Odnosząc się do naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. W ocenie organu, w wyniku stosowania przez kierowcę niedozwolonego urządzenia w postaci wyłącznika sterowanego pilotem, urządzenie rejestrujące utraciło cechy legalizacji. Tym samym sprawdzenie okresowe tachografu cyfrowego wykonane w dniu [...] r. było nieaktualne w dniu kontroli. W związku zaś z tym, przedsiębiorca zobligowany jest do wykonania ponownego sprawdzenia okresowego w celu ustalenia, czy urządzenie w wyniku stosowania wyłącznika poprawnie rejestruje dane dotyczące ruchu pojazdu oraz czasu pracy kierowcy. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, protokołu przesłuchania kierowy oraz danych cyfrowych pobranych z urządzenia rejestrującego i z karty kierowcy wynika, że kierowca w dniach [...] r. nie rejestrował na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Naruszenie to zostało dokonane poprzez użycie dodatkowego niedozwolonego urządzenia umożliwiającego zdalne sterowanie pracą zainstalowanego w pojeździe tachografu. W konsekwencji, dane zapisane przez tachograf we wskazanych wyżej dniach dotyczące okresów prowadzenia pojazdu i odbytych odpoczynków są niezgodne ze stanem faktycznym. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, że w niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, wobec czego brak jest podstaw zastosowania art.,. 92 c ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. M wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez błędne ustalenie odpowiedzialności przez organy administracji stanu faktycznego, niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 2. naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, w szczególności art. 92b ust 1, art. 92c ust. 1 pkt 1 poprzez błędne ustalenie odpowiedzialności 3.naruszenie art. 10 ust 3 rozporządzenia parlamentu Europejskiego i rady (WE) nr 561/2005 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady(EWG) nr 3820/85 i 2135/98 poprzez częściowe przytoczenie treści ww. przepisu pomijając istotny zapis o wyłączeniu odpowiedzialności przedsiębiorstwa w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo nie miało wpływu na powstałe naruszenie. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił także, że tachograf spełniał wszystkie wymogi odnośnie sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co potwierdza urzędowa legalizacja. Tym samym, na podstawie jednego naruszenia skarżący jest karany podwójnie. Skarżący podniósł także, że błędnie sklasyfikowano naruszenie, ponieważ kierowca pomimo wszystko rejestrował na karcie odpoczynek, jak wynika z protokołu. Zatem faktycznie stwierdzono samowolną zmianę wskazań urządzenia kontrolnego, jakim jest tachograf. Samowolna zmiana została wykreślona z załącznika Ip 3 ustawy o transporcie za którą powinien odpowiadać pracodawca, natomiast za to powinien tylko i wyłącznie odpowiadać kierowca zgodnie z załącznikiem Ip 1 do ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Jak wynika z niespornych ustaleń dokonanych przez organy administracji w przedmiotowej sprawie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, protokołu przesłuchania kierowy oraz danych cyfrowych pobranych z urządzenia rejestrującego i z karty kierowcy, w należącym do skarżącego pojeździe marki D , którym w dniu [...] r. wykonywany był międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, zostało zainstalowane niedozwolone urządzenie dodatkowe w postaci wyłącznika urządzenia rejestrującego – tachografu. Jak oceniły organy, brak rejestrowania przez kierowcę w dniach [...] na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, poprzez użycie dodatkowego niedozwolonego urządzenia umożliwiającego zdalne sterowanie pracą zainstalowanego w pojeździe tachografu spowodowało, że dane zapisane przez tachograf we wskazanych wyżej dniach, dotyczące okresów prowadzenia pojazdu i odbytych odpoczynków są niezgodne ze stanem faktycznym. Ponadto, organy stwierdziły również, że w wyniku stosowania przez kierowcę niedozwolonego urządzenia w postaci wyłącznika sterowanego pilotem, urządzenie rejestrujące utraciło cechy legalizacji. Tym samym, sprawdzenie okresowe tachografu cyfrowego wykonane w dniu [...] r. było nieaktualne w dniu kontroli. W związku z czym przedsiębiorca zobligowany jest do wykonania ponownego sprawdzenia okresowego w celu ustalenia, czy urządzenie w wyniku stosowania wyłącznika poprawnie rejestruje dane dotyczące ruchu pojazdu oraz czasu pracy kierowcy. Zdaniem skarżącego, kierowca, pomimo wszystko, rejestrował na karcie odpoczynek, jak wynika z protokołu. Zatem, faktycznie stwierdzono samowolną zmianę wskazań urządzenia kontrolnego, jakim jest tachograf. Samowolna zmiana została natomiast wykreślona z załącznika Ip 3 ustawy o transporcie, za którą powinien odpowiadać pracodawca, natomiast za to powinien tylko i wyłącznie odpowiadać kierowca, zgodnie z załącznikiem Ip 1 do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto, skarżący zarzucił także, że tachograf spełniał wszystkie wymogi odnośnie sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co potwierdza urzędowa legalizacja. Tym samym na podstawie jednego naruszenia skarżący jest karany podwójnie. Podstawę materialnoprawną decyzji o nałożeniu na M kary pieniężnej stanowi art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), zwanej dalej u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca w załączniku nr 3 w poz. 6.2 przewidział kary za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego, którego skutkiem jest , m.in., wskazane w poz. 6.2.1. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, sankcjonowane karą w wysokości 5000 zł. W poz. 6.1 załącznika nr 3 wskazał na naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące (tachograf), wymieniając wśród nich w poz. 6.1.4 wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, za które przewidziano karę w wysokości 1000 zł. Art. 92 a ust. 1 u.t.d. określa odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, która w odróżnieniu od odpowiedzialności określonej w art. 92 u.t.d. oparta jest na zasadach odpowiedzialności administracyjnej. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Zauważyć należy, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2011r., sygn. akt II GSK 716/10). Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przedsiębiorcy. Przy czym, ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 ustawy, których - jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz - nie można interpretować rozszerzająco. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły i oceniły, że użycie przez kierowcę niedozwolonego urządzenia umożliwiającego zdalne sterowanie pracą zainstalowanego w pojeździe tachografu i nierejestrowanie w ten sposób w dniach[...] r. na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi należało zakwalifikować, jako wskazane w załączniku nr 3 do u.t.d wykonywanie przewozu z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego, którego skutkiem jest - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Nie budzi wątpliwości Sądu także ocena organów, że użycie dodatkowego niedozwolonego urządzenia umożliwiającego zdalne sterowanie pracą zainstalowanego w pojeździe tachografu, spowodowało, że dane zapisane przez tachograf, we wskazanych wyżej dniach, dotyczące okresów prowadzenia pojazdu i odbytych odpoczynków są niezgodne ze stanem faktycznym. Jednocześnie, w odniesieniu do wskazanego naruszenia, zdaniem Sądu, organy również prawidłowo oceniły, że nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec skarżącego regulacji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przesłanki wyłączające odpowiedzialność zachodzą, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Przedsiębiorca nie ma wpływu na powstanie naruszenia w sytuacji, gdy niezależnie od jego zachowania i tak doszłoby do powstania naruszenia. W szczególności, sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu siły wyższej lub zachowania osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić. Brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń lub okoliczności ma miejsce wtedy, gdy przy uwzględnieniu wiedzy, umiejętności i doświadczenia nie istniała możliwość przewidzenia określonych zdarzeń z uwagi na ich nadzwyczajny charakter. Jak podkreśla się w orzecznictwie sadowoadministracyjnym, wskazany wyżej przepis odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewozy drogowe , przy zachowaniu staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. W kontrolowanej sprawie należy przyznać rację organom, że przedsiębiorca nie wskazał żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Prawidłowe jest również stanowisko organów, że w sprawie nie miał zastosowania art. 92 b u.t.d., z uwagi na to, że stwierdzone w sprawie naruszenia dotyczą przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących, zaś wskazany przepis może mieć zastosowanie tylko w postępowaniu, którego przedmiotem jest naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Za uzasadniony natomiast Sąd uznał podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia przepisu 6.1.4. załącznika nr 3 do ustawy, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że tachograf spełniał wszystkie wymogi odnośnie sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co potwierdza urzędowa legalizacja. W sprawie nie było również sporne, że sprawdzenie okresowe tachografu cyfrowego wykonane zostało w dniu [...] r. W ocenie organów jednak w wyniku stosowania przez kierowcę niedozwolonego urządzenia w postaci wyłącznika sterowanego pilotem, urządzenie rejestrujące utraciło cechy legalizacji. Tym samym sprawdzenie okresowe tachografu cyfrowego było nieaktualne w dniu kontroli, a przedsiębiorca zobligowany jest do wykonania ponownego sprawdzenia okresowego w celu ustalenia, czy urządzenie w wyniku stosowania wyłącznika poprawnie rejestruje dane dotyczące ruchu pojazdu oraz czasu pracy kierowcy. Zdaniem Sądu, stanowisko organów nie jest prawidłowe. Naruszeniem, sankcjonowanym karą w wysokości 1000 zł., jest wymienione w załączniku wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Jak wynika z art. 8n ust 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach ( tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 884) legalizacja traci ważność w przypadku: 1) stwierdzenia, że przyrząd pomiarowy przestał spełniać wymagania; 2) uszkodzenia przyrządu pomiarowego; 3) uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej; 4) zmiany miejsca instalacji lub użytkowania przyrządu pomiarowego, w którym legalizacja była wykonana. Stwierdzenie wskazanych w tym przepisie okoliczności nastąpić musi na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, dokonanego przez upoważniony do tego podmiot. W aktach kontrolowanej sprawy brak jakichkolwiek dowodów w tym zakresie. W ocenie Sądu zatem, zgromadzony i przedstawiony przez organy materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że sam fakt użycia wyłącznika tachografu, który nie wiadomo, czy spowodował czy też nie jego uszkodzenie powoduje, że urządzenie to utraciło cechy legalizacji. Zatem, Sąd przyjął, że w ustalonym przez organy stanie faktycznym, nie było podstaw do uznania, że miało miejsce naruszenie określone w pkt 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. Mając na uwadze, że kwestia sankcji za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, ujawnione w toku jednej kontroli, winna być rozpoznana w jednym postępowaniu, zakończonym jedną decyzją (choćby ze względu na ograniczenia kwotowe w dopuszczalnej wysokości nakładanych kar), niedopuszczalne było uchylenie zaskarżonej decyzji w części. Uchylenie decyzji w całości oznacza natomiast konieczność ponownego rozpoznania przez organ administracyjny sprawy w pełnym zakresie, z uwzględnieniem uwag poczynionych przez Sąd. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.