III SA/Po 938/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M B na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia ... 2013 r. nr .... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od marca do maja 2010 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga M B, reprezentowanej przez pełnomocnika – radcę prawnego, na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia .... r., nr ... , w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od marca do maja 2010 roku. Pismem z dnia 24 września 2013 r. strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie – w ocenie strony – mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub wywołać trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem skarżącej, nie jest ona stroną niniejszego postępowania, co której winny być kierowane decyzje. Organ przyjął, iż to skarżąca nabywała i posiadała wyroby akcyzowe, od których nie opłacono akcyzy Z zebranego w sprawie materiału dowodowego ponad wszelką wątpliwość wynika, że skarżąca nigdy nie otrzymała żadnych środków pieniężnych z tytułu sprzedaży, nie brała również udziału w odbiorze towaru oraz początkowo w ogóle nie wiedziała o toczącym się postępowaniu. Postępowanie administracyjne, a następnie postępowanie egzekucyjne prowadzone w niniejszej sprawie zostało wszczęte i prowadzone w wyniku działań podjętych przez inne osoby, na które skarżąca nie miała jakiegokolwiek wpływu i w którym również nie brała udziału. Strona podkreśliła, że prowadzone postępowanie egzekucyjne, ze względu na wysokość roszczenia, jest niezwykle dolegliwe dla dłużniczki, co więcej – może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub wywołać trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, iż strona uprawdopodobniła istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Owe uprawdopodobnienie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie. Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej, majątkowej, osobistej. W niniejszym przypadku strona skarżąca ograniczyła się jedynie do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, wskazując, iż nie jest ona stroną niniejszego postępowania, co której winny być kierowane decyzje, a ponadto że postępowanie egzekucyjne, ze względu na wysokość roszczenia, jest niezwykle dolegliwe dla dłużniczki. W ocenie Sądu, wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła jakichkolwiek okoliczności dotyczących wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie tych okoliczności – co uniemożliwiło dokonanie przez Sąd oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki udzielenia stronie ochrony tymczasowej. Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, że w sprawie o wstrzymanie wykonania aktu Sąd administracyjny nie rozpoznaje sprawy co do meritum, gdyż takie działanie w tej fazie postępowania oznaczałoby dokonanie przedsądu. Oznacza to, iż na etapie rozpoznania wniosku o ochronę tymczasową Sąd nie bada zasadności samej skargi. Z tego względu w niniejszym przypadku Sąd nie był uprawniony do zbadania okoliczności przedstawionych przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, a co za tym idzie – do oceny wniosku przez pryzmat wad zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z 19 października 2011 r., sygn. akt II OZ 983/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania nie mógł być uwzględniony podnoszony przez skarżącą argument związany z tym, iż nie jest ona stroną niniejszego postępowania. W odniesieniu zaś do przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., strona nie przedstawiła okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić wyrządzenie w jej majątku znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.