III SA/Po 938/21

Dnia 03 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Asesor WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 03 grudnia 2021 roku sprawy ze skargi M. K., A. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencyjnym oddala skargę Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2021 r. odmawiającą aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...] o pow. [...] ha położonej w obrębie [...], gmina [...] w zakresie rodzajów, zasięgów oraz powierzchni użytków rolnych ujawnionych na przedmiotowej działce. Organ II instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że organ I instancji ustalił, iż w 1998 r. w obrębie [...] przeprowadzono odnowienie ewidencji gruntów i budynków. Działka [...] powstała z działek oznaczonych uprzednio numerami [...] oraz części działki [...] Fragment działki nr [...] został oznaczony numerem [...]. Stan nieruchomości wskazany w dokumencie załączonym do wniosku o dokonanie aktualizacji danych jest zatem stanem historycznym, zmienionym w 1998 r. Zdaniem organu I instancji w 1998 r. dokonano prawidłowych obliczeń powierzchni działek. Organ II instancji uznał zarzuty odwołania za niezasadne. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 24 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne: ust. 2a. Informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1–4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji; 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania; ust. 2b. Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie: a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego – orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, f) zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem art. 20 ust. 2b; 2) w drodze decyzji administracyjnej – w pozostałych przypadkach. Strony przedłożyły organowi dokumentację, z której nie wynikała konieczność dokonania aktualizacji danych w ewidencji. Organ odwoławczy wskazał, że w 1998 r. ustalono, że skarżący są właścicielami działki nr [...] ( dawna działka nr [...] oraz część dawnej działki nr [...] ). Dla działek nr [...], [...], [...] i [...] dokonano wówczas porównania powierzchni ujawnionej w ewidencji z powierzchnią matematyczną wyliczoną na podstawie współrzędnych punktów granicznych. O nowych pomiarach poinformowano skarżących. Po dokonaniu ponownego pomiaru skarżący zaakceptowali wyniki dotyczące ewidencji gruntów. Dane dotyczące przedmiotowych działek zostały też zaakceptowane w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 455/19. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. organ I instancji ustalił nową klasyfikację gruntów dla działki nr [...], a decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] listopada 2020 r. W skardze do WSA w Poznaniu skarżący podnieśli zarzut m. in.: - błędu w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie braku podstaw do dokonania aktualizacji danych w ewidencji - naruszenia przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez niedokonanie z urzędu odpowiedniej aktualizacji danych; - zaniechania przeprowadzenia dowodów z urzędu i dowodów wnioskowanych przez stronę. W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako Ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa), albo stwierdzi wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 Ppsa). W tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zarówno organ I jak i II instancji ustaliły prawidłowo, iż w 1998 r. w obrębie [...] przeprowadzono odnowienie ewidencji gruntów i budynków. Działka [...] powstała z działek oznaczonych uprzednio numerami [...] oraz części działki [...] Fragment działki nr [...] został oznaczony numerem [...]. stan nieruchomości wskazany w dokumencie załączonym do wniosku o dokonanie aktualizacji danych jest zatem stanem historycznym, zmienionym w 1998 r. W 1998 r. ustalono, że skarżący są właścicielami działki nr [...] ( dawna działka nr [...] oraz część dawnej działki nr [...] ). Dla działek nr [...], [...], [...] i [...] dokonano wówczas porównania powierzchni ujawnionej w ewidencji z powierzchnią matematyczną wyliczoną na podstawie współrzędnych punktów granicznych. O nowych pomiarach informowano skarżących. Po dokonaniu ponownego pomiaru skarżący zaakceptowali wyniki dotyczące ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 24 ust. 2a. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1–4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji; 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Natomiast na podstawie art. 24 ust. 2b. ww. ustawy aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: - w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie: a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego – orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, f) zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem art. 20 ust. 2b; 2) w drodze decyzji administracyjnej – w pozostałych przypadkach. Zdaniem Sądu organu obu instancji prawidłowo stwierdziły, że strony przedłożyły organowi dokumentację, z której nie wynikała konieczność dokonania aktualizacji danych w ewidencji. Nie doszło bowiem do zmiany staniu faktycznego wymagającego takich aktualizacji. Podkreślić należy przy tym, że dane dotyczące przedmiotowych działek zostały też zaakceptowane w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 455/19. WSA wskazał w tym wyroku m. in., że "w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji wyczerpująco wyjaśniono historię powstania ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] oraz jego aktualizacji. Wyjaśniono w jaki sposób dokonywane zostały wpisy dotyczące działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego skarżących. [...] Sąd zwrócił uwagę, że organy wyjaśniły również, że działka [...] powstała z działek oznaczonych przed odnowieniem ewidencji gruntów numerami: [...] oraz części działki [...] - fragmentu rowu, który przebiegał przez obszar gospodarstwa skarżących i który został zamieniony na rurociąg, a następnie przykryty ziemią, oraz działki [...] Nie budzi również wątpliwości Sądu, że decyzje organów podatkowych nie mogą stanowić podstawy do zmian zapisów ewidencji. Organy wyjaśniły jaka jest powierzchnia gospodarstwa skarżących oraz poszczególnych działek na nie składających się. W tym zakresie Starosta przekonywująco wyjaśnił, że dla działek nr: [...], [...], [...] i [...] dokonano porównania powierzchni ujawnionej w ewidencji gruntów z powierzchnią matematyczną wyliczoną na podstawie współrzędnych punktów granicznych. Ponieważ między tymi powierzchniami nie ma różnicy, w tym zakresie zapisy ewidencji uznać należało za prawidłowe. [...] Na tym tle, stwierdzić należy, że zasadnicze kwestie, które winny zostać rozstrzygnięte przez organy w toku postępowania wywołanego wnioskiem skarżących o aktualizację operatu ewidencji gruntów i budynków, zostały już poddane ocenie Sądu w sprawie o sygn. akt: II SA/Po 221/18. Wobec powyższego, podnoszenie w niniejszym postępowaniu przez Sądem przez skarżących zarzutów już omówionych i ocenionych przez Sąd nie może być skuteczne. W ocenie Sądu, brak jest również podstaw do uwzględnienia kolejnego zarzutu skarżących, którzy ponownie kwestionują niedokonanie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków z urzędu na skutek wykrycia błędnych informacji, które zostały ujawnione w trakcie toczącego się postępowania. Przeprowadzone postępowanie administracyjne, co do zasady zaakceptowane przez tutejszy Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Po 221/18, nie pozwala bowiem na przyjęcie, że w toku tego postępowania "wykryto błędne informacje". Przekonujące dla Sądu były bowiem ustalenia organu, zgodnie z którymi, dla działek nr: [...], [...], [...] i [...] dokonano porównania powierzchni ujawnionej w ewidencji gruntów z powierzchnią matematyczną wyliczoną na podstawie współrzędnych punktów granicznych. Ponieważ między tymi powierzchniami nie ma różnicy, w tym zakresie zapisy ewidencji uznać należało za prawidłowe. Również zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego poprzez jego wybiórcze traktowanie oraz zaniechanie przeprowadzenia dowodów z urzędu jak i wnioskowanych przez stronę, w tym wizji lokalnej w terenie oraz zarzut niedostatecznego wskazania stronie faktów uznanych za udowodnione, dowodów w oparciu o które wydano przedmiotową decyzję oraz przyczyn, dla których nie przeprowadzono innych dowodów w tym zawnioskowanych przez skarżących, nie znajdują uzasadnienia. Przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie mogłoby mieć bowiem wpływu na wynik sprawy, gdyż WSA w sprawie o sygn. akt II SA/Po 221/18 stwierdził, że organ przekonywująco wyjaśnił, że dla działek nr: [...], [...], [...] i [...] dokonano porównania powierzchni ujawnionej w ewidencji gruntów z powierzchnią matematyczną wyliczoną na podstawie współrzędnych punktów granicznych. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 Ppsa oddalił skargę.