III SA/Po 985/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 7 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją z dnia 7 maja 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty z dnia 27 lipca 2010 r. i cofnęło diagnoście W. Z. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik strony – radca prawny wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc że wykonanie tejże decyzji może spowodować dla skarżącego znaczną szkodę majątkową, ponieważ wykonywanie uprawnień diagnosty jest jego jedynym źródłem utrzymania. W konsekwencji pozbawienie go możliwości wykonywania zawodu doprowadzi do znacznego pogorszenia się sytuacji życiowej skarżącego oraz jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego przepisu wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu. Aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik strony, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczył się do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja może spowodować dla skarżącego znaczną szkodę majątkową. Podniósł przy tym jedynie, że wykonywanie uprawnień diagnosty jest jego jedynym źródłem utrzymania, zatem pozbawienie go możliwości wykonywania zawodu doprowadzi do znacznego pogorszenia się sytuacji życiowej skarżącego i jego rodziny. Nie wskazał przy tym na żadne okoliczności faktyczne dotyczące sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącego, w szczególności stanu rodzinnego i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym oraz ewentualnych źródeł i wysokości dochodów osiąganych również przez te osoby. Nie powołał się również na żadne dokumenty źródłowe w tym zakresie, co uniemożliwia Sądowi ocenę tego wniosku z punktu widzenia ustawowej przesłanki zastosowania omawianej ochrony tymczasowej, na którą się powołano, a mianowicie niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody. Należy bowiem wyjaśnić, że samo pogorszenie się sytuacji życiowej skarżącego i jego rodziny wskutek pozbawienia go na mocy zaskarżonej decyzji możliwości wykonywania zawodu nie jest równoznaczne z niebezpieczeństwem wystąpienia znacznej szkody jako warunku zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. Niejako naturalnym następstwem decyzji nakładającej obowiązek czy - tak jak w niniejszej sprawie - pozbawiającej uprawnienia, jest pewna dolegliwość, pogorszenie się sytuacji adresata tejże decyzji, względnie jego rodziny. Jednakże dla zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu - jak przyjmuje się zgodnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - chodzi o niebezpieczeństwo wystąpienia takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w szczególności w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego rodzaju okoliczności w niniejszej sprawie nie zostały natomiast podniesione i uprawdopodobnione przez skarżącego, zastępowanego przez profesjonalnego pełnomocnika. Tymczasem należy podkreślić, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji będzie powodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, Legalis). Natomiast brak dostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, podobnie jak brak takiego uzasadnienia w ogóle, uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku (zob. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.