III SA/Po 991/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. przy udziale na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A M na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia solidarnie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 8 sierpnia 2012 r. strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P z dnia 25 czerwca 2012r. w przedmiocie ustalenia solidarnie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Wraz ze skargą strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, podnosząc w jego uzasadnieniu, że dokonała jednorazowej wpłaty kwoty wynikającej z decyzji za lata 2004 -2009 i nie jest w stanie dokonać zapłaty dalszych kwot bez uszczerbku dla siebie i rodziny. W lipcu 2012 r. skarżąca urodziła dziecko, co wiąże się z dodatkowymi kosztami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. - Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ) – dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. We wniosku zawartym w skardze, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, brak jest szerszego uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak natomiast podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny – brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide m. in. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). Zauważyć też trzeba, iż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (vide m. in. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., II FZ 460/10, Legalis). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca podniosła jedynie ogólnikowe zarzuty dotyczące jej złej sytuacji finansowej, mającej wynikać z uiszczenia zobowiązań podatkowych za lata 2004-2009. Wskazała ponadto na koszty wynikające z urodzenia dziecka w lipcu 2012 r. Sytuacja osobista i majątkowa skarżącej nie została jednak opisana w szerszy sposób, co umożliwiłoby dokonanie oceny istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec tego stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji ( poprzez egzekucję kwoty 2.468,00 zł ) spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Strona nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd, mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności i działając na podstawie powołanego wcześniej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.