III SA/Po 996/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w przedmiocie określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga spółki X Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok. Wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na kwotę [...] zł. W petitum skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w części objętej skargą, ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że zapłata podatku od nieruchomości w znacznej kwocie pozbawi spółkę bieżącej płynności finansowej i uniemożliwi jej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Spółka popadnie w zadłużenie względem organu podatkowego bądź względem innych wierzycieli. Grozi to znaczną szkodą w postaci dodatkowych kosztów windykacji, utratą zaufania ze strony kontrahentów i w konsekwencji może doprowadzić do upadłości skarżącej spółki. W tym znaczeniu wykonanie decyzji prowadzi w ocenie skarżącej do trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd może - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w powyższym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z powyższego przepisu wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Owe niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Należy ponadto wskazać, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca spółka nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji, w zakresie objętym skargą, mogło wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Argumentując złożony wniosek skarżąca nie uzasadniła go w dostateczny sposób. Skarżąca jedynie ogólnikowo wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi ją płynności finansowej i uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Powyższe zdaniem skarżącej doprowadzi do popadnięcia w zadłużenie, utraty zaufania ze strony kontrahentów, dodatkowych kosztów z tytułu windykacji, a w konsekwencji także do upadłości spółki. Skarżąca nie podała jednakże przy tym żadnych konkretnych okoliczności, popartych stosownymi dokumentami, które pozwoliłyby ocenić zasadność powyższych twierdzeń, a w szczególności zasadność twierdzenia, zgodnie z którym wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do utraty płynności finansowej i uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. W tym miejscu podnieść należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania jego sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. przywołane już powyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13). W przedmiotowej sprawie twierdzenia skarżącej sprowadzają się w istocie do ogólnych sformułowań, nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek, konkretnymi okolicznościami faktycznymi. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową, w tym w szczególności posiadany majątek, uzyskiwane dochody, a także niezbędne wydatki, co pozwoliłoby na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony negatywny skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki ich wykonania są odwracalne. W tym stanie rzeczy, brak było możliwości ustalenia czy w sprawie zaistniały przesłanki przemawiające za zastosowaniem względem skarżącej środka ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.