III SAB/Po 10/24

Dnia 20 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (sprawozdawca) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2024 roku sprawy ze skargi M. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kurator Oświaty w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego oddala skargę Pismem z dnia 12 listopada 2021 roku M. S. (dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Kuratora Oświaty w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynikał następujący stan faktyczny: W dniu 20 grudnia 2001 roku [...] Kurator Oświaty wszczął postępowanie w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, nadając sprawie znak: [...] Pismem z dnia 20 lutego 2002 roku, (znak: [...]) [...] Kurator Oświaty przedłużył termin rozpatrzenia wniosku z dnia 20 grudnia 2001 roku do dnia 31 marca 2002 roku, uzasadniając wskazanie nowego terminu załatwienia sprawy koniecznością analizowania dostarczonej dokumentacji pod kątem spełnienia przez nauczycieli warunków określonych w art. 9b ust. 1 Karta Nauczyciela, ale od tego czasu nie podjął jednak żadnego działania. W dniu 8 października 2021 roku skarżący skierował w sposób zgodny z art. 37 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) ponaglenie do organu wyższego stopnia – Ministra Edukacji i Nauki, za pośrednictwem [...] Kuratora Oświaty. Zostało ono Kuratorowi skutecznie doręczone w dniu 12 października 2021 r. Tym samym wyczerpał środki zaskarżenia o których mowa w art. 52 § 2 oraz w art. 53 § 2 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W przytoczonej na wstępie skardze (data wpływu do WSA w Poznaniu: 15 grudnia 2021 r., sprawa zarejestrowana pod sygn. akt: III SAB/Po 43/21) skarżący wniósł o wyznaczenie [...] Kuratorowi Oświaty terminu załatwienia sprawy, stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie sumy pieniężnej w kwocie 25837,35 zł wynikającej z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 7 p.p.s.a., zasądzenie ma jego rzecz zwrotu wpisu sądowego. Zdaniem skarżącego w postępowaniu rażąco przekroczono terminy załatwienia sprawy, co spowodowało wymierne straty finansowe na jego szkodę, polegające na dotychczasowym zaszeregowaniu w stawkach wynagrodzeń właściwych dla nauczyciela mianowanego, przez co uznał za zasadne przyznanie sumy pieniężnej w kwocie 25.837,35 zł, która wynika z art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 p.p.s.a. Podkreślił szczególnie długi czas prowadzenia postępowania w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Ponadto poinformował, że zwłoka z jego strony była spowodowana splotem okoliczności osobistych i zawodowych, których w tym miejscu szerzej nie omówił, by nie absorbować uwagi Sądu sprawami niepodlegającymi postępowaniu sądowoadministracyjnemu. Stwierdził jednak, że miały w tym swój udział inne zaniechania [...] Kuratora Oświaty. Jednocześnie uznał, że okoliczności sprawy uzasadniają przyznanie kwoty równej połowie dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2020 r. W odpowiedzi na skargę [...] Kurator Oświaty wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że nie prowadzi postępowania o nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego w stosunku do skarżącego, ponieważ postępowanie to zostało zakończone w 2002 roku pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. W sprawie nie udało się odnaleźć wniosku, ani pism kierowanego do skarżącego. Okres przechowywania akt w sprawach awansu na stopień nauczyciela dyplomowanego, jak wynika z rzeczowego wykazu akt sporządzonego na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1983 roku o narodowym zasobie archiwalnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 164 ze zm.) wynosi w stosunku do korespondencji w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego 5 lat (1106-B-5). Zatem korespondencja w niniejszej sprawie już nie istnieje. Z rejestru wniosków sesja zimowa 2002 roku, wynika, że skarżący nie dostarczył wniosku po wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych pod poz. 61. Nadto z rejestru wniosków pobranych do uzupełnienia i niedostarczonych po wezwaniu Komisji Kwalifikacyjnej, również wynika, że skarżący po pobraniu wniosku celem uzupełnienia nie przedłożył ponownie wniosku (poz. 61). Zgodnie z obowiązującymi w 2002 roku przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. z 2000.70.825) dokumentacja załączona do wniosku o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego powinna zawierać dokumenty wymienione w § 7, a postępowanie kwalifikacyjne zgodnie z § 8 ust 5 rozpoczynało się od analizy formalnej dokumentacji, o której mowa w § 7. Jeżeli wniosek oraz dokumentacja nie spełniały wymogów formalnych organ nadający stopień awansu zawodowego wzywał do uzupełnienia w wyznaczonym terminie. Nieuzupełnione wnioski pozostawiano bez rozpoznania odnotowując ten fakt w rejestrze poszczególnych sesji. Taki właśnie przebieg miała sprawa wniosku skarżącego – mimo niezachowania korespondencji, z zachowanych dokumentów w postaci wyżej opinanego rejestru wynika, że skarżący nie uzupełnił wniosku, a zatem niemożliwe było rozpatrzenie sprawy i przez to nastąpiło jej zakończenie. Organ zwrócił uwagę, że skarżący przez 20 lat nie domagał się prowadzenia postępowania, pracując w tym czasie jako nauczyciel mianowany i prowadząc aktywność społeczną. Zdaniem organu tym samym skarżący nie uznawał, że prawidłowo złożył wniosek i nie wiadomo z jakich powód po 20 latach "przypomniał" sobie o tym, że organ rzekomo nie rozpoznał wniosku o nadanie stopnia awansu nauczyciela dyplomowanego. Pismem z dnia 25 lutego 2022 r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie sędziego. Wskazał, że domaga się wyłączenia asesora WSA w Poznaniu, R. T.. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że bezpośrednio związany z wydaniem zaskarżonego w niniejszej sprawie orzeczenia [...] Kuratora Oświaty jest Z. T., zajmujący obecnie stanowisko Wicekuratora Oświaty. Podał, że wniosek swój opiera na zbieżności nazwisk: obaj ci panowie noszą tak rzadkie nazwisko, że ich powiązanie rodzinne jest prawdopodobne, stąd zachodzi okoliczność z art. 19 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2022 r. (sygn. akt: III SAB/Po 43/21) WSA w Poznaniu oddalił wniosek o wyłączenie od orzekania asesora R. T.. Tutejszy Sąd podkreślił, że z treści oświadczenia z 14 marca 2022 r. złożonego do akt sprawy przez asesora sądowego, którego wniosek o wyłączenie dotyczy, nie wynika, by w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności wymienione w art. 18 czy 19 p.p.s.a., które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności. Odnosząc się do zbieżności nazwisk asesora WSA i [...] Kuratora Oświaty tutejszy Sąd wskazał, że w złożonym przez asesora sądowego oświadczeniu zaprzeczył on istnieniu okoliczności wskazanych w art. 19 p.p.s.a., tym samym prawdopodobieństwo powiązań rodzinnych, czy innych wątpliwych co do bezstronności okoliczności w niniejszej sprawie nie istnieje. Następnie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2022 r. (sygn. akt: III SAB/Po 43/21) WSA w Poznaniu oddalił skargę skarżącego. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że sprawa skarżącego była sprawą "wycofaną", na skutek nieuzupełnienia braków formalnych wniosku. Dokumentacja dotycząca tej sprawy została zniszczona jako niepodlegająca archiwizacji. Tym samym w ocenie Sądu nie było możliwie uwzględnienie skargi na przewlekłość i zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego z 20 grudnia 2001 roku. Pismem z dnia 22 czerwca 2022 r. skarżący wniósł zarówno skargę kasacyjną od ww. wyroku, jak i zażalenie na wspomniane wcześniej postanowienie oddalające wniosek o wyłączenie od orzekania asesora sądowego WSA R. T.. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2022 r. (sygn. akt: III OSK 1851/22, III OZ 514/22) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie oraz uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Poznaniu. W ocenie NSA Sąd I instancji, opierając się na oświadczeniu asesora co najmniej przedwcześnie przyjął, że brak jest przesłanek z art. 19 p.p.s.a. do wyłączenia asesora. Sąd I instancji nie wykazał na jakiej podstawie ustalił, że nie zachodzi okoliczność wskazywana przez skarżącego, tj. powiązania rodzinne asesora z piastunem organu administracji. NSA zauważył, że z oświadczenia asesora wynika jedynie, że nie zachodzi żadna okoliczność wymieniona w art. 18 i 19 p.p.s.a. Asesor nie wyjaśnił wprost czy jest powiązany rodzinnie ze Z. T., co jest istotą rozpoznawanego wniosku o wyłączenie. Następnie NSA wskazał, że stosownie do treści art. 20 § 3 p.p.s.a. do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wyłączenie sędzia może spełniać tylko czynności niecierpiące zwłoki. Pomimo oczywistości tego przepisu, Sąd I instancji w składzie z udziałem asesora R. T. jako sprawozdawcy, na posiedzeniu 21 kwietnia 2022 r., to jest przed rozstrzygnięciem sprawy o wyłączenie asesora R. T., rozpoznał skargę w przedmiocie przewlekłości postępowania [...] Kuratora Oświaty i wydał zaskarżony wyrok. Zaskarżony wyrok wydano z naruszeniem art. 20 § 3 p.p.s.a., ponieważ oczywistym jest, że wydanie wyroku w składzie z udziałem tego asesora nie jest czynnością niecierpiącą zwłoki. Wobec tego skład orzekający w sprawie był sprzeczny z przepisami prawa, ponieważ asesor R. T. nie był uprawniony do orzekania w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy o jego wyłączenie. Potwierdzenie tego stanowi uwzględnienie zażalenia skarżącego i uchylenie postanowienia z 1 kwietnia 2022 r. o oddaleniu wniosku o wyłączenie R. T.. Zachodząca nieważność postępowania przed Sądem I instancji uniemożliwiła NSA odniesienie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Po wyznaczeniu nowego składu orzekającego, tutejszy Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Sprawa została zarejestrowana pod nową sygnaturą akt, tj. III SAB/Po 10/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ponownie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Tytułem wstępu wypada zaznaczyć, że okolicznością warunkującą rozpoznanie skargi w tego typu postępowaniach jest wniesienie ponaglenia przez skarżącego, co jednak w niniejszej sprawie pozostaje bezsporne, wobec czego należało dokonać merytorycznej kontroli zgłoszonych przez skarżącego wniosków i sformułowanych zarzutów. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że stan bezczynności dotyczy sytuacji przekroczenia terminu na załatwienie sprawy określonego na podstawie art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Natomiast pod pojęciem przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację procedowania w danej sprawie w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Innymi słowy, ten stan zwłoki zachodzi, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także winny podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości postępowania, wyrażona w art. 12 k.p.a. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Z przepisów art. 35 § 1-3 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy załatwiania spraw (art. 35 § 4 k.p.a.). Do terminów na załatwienie spraw nie wlicza się m.in. terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). Przy tym, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Powyższe wynika z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. Dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań (zob. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r., II OSK 255/16, wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego załatwienia sprawy. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny niniejszej sprawy należy podkreślić, że nie jest możliwe bezsporne ustalenie, że organ ([...] Kurator Oświaty) nie załatwił sprawy w sposób przewidziany w ustawie. Jak wynika z odpowiedzi na skargę oraz załączonych do niej akt sprawy, organ nie posiada dokumentacji dotyczącej postępowania w sprawie wniosku skarżącego z dnia 20 grudnia 2001 roku, bowiem dokumentacja tego typu podlegała archiwizacji, a następnie została zniszczona. Organ, wykonując zobowiązanie Sądu, wraz z pismem z dnia 1 lutego 2022 r. (k. 38 akt sądowych) przedłożył stosowne dokumenty potwierdzające powyższą okoliczność, w tym m.in. komplet dokumentów zawartych w teczce "Rejestry wniosków – sesja zimowa 2002 r." oraz certyfikat zniszczenia z dnia 13 lutego 2024 r. (k. 45 akt sądowych). Organ w piśmie z dnia 1 lutego 2022 r. wskazuje, że: "Pismem z dnia 19.08.2013r., uzupełnionym pismem z dnia 22.10.2013 r. organ zwrócił się do Archiwum Państwowego w Poznaniu o wyrażenie zgody na brakowanie dokumentów niearchiwalnych, wyszczególnionych w załączniku do wniosku spisie w ilości 0,47 mb. W spisie tym znalazły się dokumenty niearchiwalne dot. awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego wycofane wnioski z roku 2002 pod numerem [...]. Dokumenty te znalazły się w Archiwum Zakładowym organu na skutek przekazania ich do archiwum w dniu 25.10.2011 r. przez jednostkę aktotwórczą organu, a mianowicie Wydział Edukacji Specjalnej Wychowania i Opieki (spis zdawczo-odbiorczy (akt Nr [...]). Pod pozycją nr [...] były dokumenty dot. awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego wycofane wnioski. W dniu 31.10.2013 r. Archiwum Państwowe w P. wyraziło zgodę na brakowanie dokumentacji niearchiwalnej objętej wyżej opisanym wnioskiem. Dokumenty zostały zniszczone i dniu 13.02.2014r. został wydany przez firmę [...], będącym przedstawicielem DOKUMENTA Certyfikat zniszczenia Nr [...]". Należy zauważyć, że sprawa skarżącego była sprawą wycofaną wskutek nieuzupełnienia braków formalnych wniosku. Znalazła się zatem wśród dokumentów niearchiwalnych, obejmujących pisma m.in. wzywające do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jak również pismo o zakończeniu postępowania i odbiorze akt. Pisma te zostały, jako niearchiwalne, zniszczone. Tym samym w sytuacji występującej w sprawie nie jest możliwie uwzględnienie skargi na przewlekłość czy też bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy i zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 20 grudnia 2001 roku. W zaistniałych okolicznościach faktycznych zatem, ze względu na brak akt sprawy, niemożliwe jest ścisłe ustalenie stanu faktycznego, a zobowiązanie organu do załatwienia wniosku mogłoby prowadzić do ponownego rozpoznania zakończonej sprawy, co jest niedopuszczalne i stanowi przesłankę nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Organ brak ten trafnie uzasadniał faktem, że akta administracyjne podlegają przechowywaniu przez właściwe organy administracji publicznej przez określony czas, a następnie archiwizowaniu i niszczeniu w sposób przewidziany w stosownych przepisach. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w momencie podejmowania decyzji przez [...] Kuratora Oświaty - art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz.U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 ze zm.) dokumentacja powstająca w organach państwowych i państwowych jednostkach organizacyjnych, w organach jednostek samorządu terytorialnego i samorządowych jednostkach organizacyjnych oraz napływająca do nich, jest przechowywana przez te organy i jednostki organizacyjne przez okres ustalony na podstawie upoważnienia zawartego w ust. 2, po tym zaś okresie: 1) dokumentacja stanowiąca materiał archiwalny jest przekazywana do właściwych archiwów państwowych; 2) dokumentacja inna niż wymieniona w pkt 1 może ulec brakowaniu. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1-3 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 16 września 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. nr 147 poz. 1375), rzeczowa klasyfikacja oraz kwalifikacja dokumentacji ze względu na okresy jej przechowywania, wytwarzanej i gromadzonej przez organy i jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy, wchodzi w skład wykazów akt, wprowadzanych przez właściwe organy: ministrów i inne centralne organy państwowe dla urzędów ich obsługujących oraz kierowników centralnych państwowych jednostek organizacyjnych – w porozumieniu z Naczelnym Dyrektorem Archiwów Państwowych (pkt 1) oraz niewymienione w pkt 1 organy administracji publicznej i kierowników niewymienionych w pkt 1 jednostek organizacyjnych – w porozumieniu z dyrektorem właściwego miejscowo archiwum państwowego. Jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy, dokumenty przekazane do zniszczenia obejmujące akta spraw administracyjnych zakończonych przed tym organem, zostały zakwalifikowane jako dokumentacja niearchiwalna (kat. B), co wynika ze zgody Dyrektora Archiwum Państwowego w P. na jej brakowanie, dokonywane w trybie § 4 wskazanego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, dokumentacja niearchiwalna, o której mowa w § 1, podlega brakowaniu po upływie okresu przechowywania określonego we właściwym wykazie akt. Brakowanie dokumentacji niearchiwalnej polega na ocenie jej przydatności do celów praktycznych, wydzieleniu dokumentacji nieprzydatnej i przekazaniu jej na makulaturę. Brakowanie dokumentacji niearchiwalnej przez organy i jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy, następuje na podstawie zgody. W ocenie Sądu, [...] Kuratorowi Oświaty nie można zarzucić naruszenia obowiązujących przepisów, bowiem był on uprawniony do zniszczenia dokumentacji obejmującej wniosek skarżącego. Tym samym wobec niemożności ścisłego ustalenia przebiegu postępowania dotyczącego wniosku skarżącego – organowi temu nie można skutecznie zarzucić przewlekłości w załatwieniu sprawy. Tym niemniej, organ, poprzez zachowane rejestry, w tym w szczególności "rejestr wniosków pobranych do uzupełnienia i niedostarczonych ;po wezwaniu Komisji Kwalifikacyjnej" (w aktach organu) pośrednio wykazał, że postępowanie, na skutek nieuzupełnienia wniosku przez skarżącego, w dacie wezwania do załatwienia sprawy już się nie toczyło. Tym samym nie można stawiać organowi zarzutu jakiejkolwiek opieszałości w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.