III SAB/Po 18/10

Dnia 7 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie nierozpoznania zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania dotyczącego płatności do gruntów rolnych na 2008 rok postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe 2. zasądzić na rzecz radcy prawnego K. W. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego /-/M. Górecka Instytucję umorzenia postępowania reguluje przepis art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Stosownie do powołanego przepisu, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w trzech sytuacjach, a mianowicie: 1. jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę, 2. w razie śmierci strony, jeśli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania, 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis pkt 3 powołanego przepisu. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna i wydanie wyroku stanie się zbędne lub niedopuszczalne. Na gruncie tego przepisu chodzi o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, powodującymi niemożność dalszego postępowania, zaś użyty w tym przepisie zwrot "stało się" oznacza wystąpienie przyczyn, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, a wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Postępowanie sądowe może stać się bezprzedmiotowe z różnych przyczyn. Do przyczyn tych należy zaliczyć (przykładowo) wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji (postanowienia) przez organ, który wydał tę decyzję, w ramach tzw. samokontroli (art. 54 § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), albo w sytuacji wygaśnięcia decyzji (postanowienia), będącej przedmiotem skargi (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 235 czy T. Woś, H. Knysiak, M. Romańska, Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 495). W analizowanej sprawie, po wniesieniu przez R. skargi w dniu 22 maja 2009 r. do sądu administracyjnego na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa polegającej na nierozpoznaniu zażalenia wnioskodawcy z dnia 3 marca 2009 r. na postanowienie Kierownika Biura Powiatowego AR i MR o zawieszeniu postępowania w sprawie nr ..., Kierownik Biura Powiatowego AR i MR podjął zawieszone postępowanie i w dniu 24 lipca 2009 r. wydał decyzję nr ... w przedmiocie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2008 (patrz: pismo strony skarżącej z dnia 6.04.2010r., k. 45 akt, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 17 września 2009r. , sygn. akt III SAB/Po 4/09). Okoliczność ta czyni wydanie wyroku zbędnym, wprowadzenie do obrotu prawnego wskazanej decyzji spowodowało bowiem, iż brak jest przedmiotu skargi w postaci bezczynności wynikającej z zawieszonego postępowania. Jak bowiem wynika z art. 149 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pakt 1 - 4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest bezczynność organu, istotne jest zatem to, czy w dacie rozpoznawania skargi na bezczynność organ podjął czynność lub wydał akt. Skoro w niniejszej sprawie organ I instancji podjął postępowanie, zobowiązywanie tego organu do dokonania tej czynności jest niecelowe. Z tych względów uznać należało, iż postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji. W niniejszym postępowaniu skarżący reprezentowany był przez radcę prawnego i stąd też na rzecz skarżącego zasądzono kwotę 240 zł, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) o czym orzeczono w punkcie 2. /-/M. Górecka