III SAB/Po 6/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A w B. na bezczynność Wojewody w przedmiocie pomocy finansowej związanej z członkostwem w Unii Europejskiej postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Koś Spółka A w B. złożyła skargę do tutejszego Sądu na bezczynność Wojewody polegającą na nieodniesieniu się w terminie wynikającym z przepisów kpa do zastrzeżeń do informacji pokontrolnych, które wpłynęły do Wojewody jako Instytucji Pośredniczącej w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego i wniosła o zobowiązanie Wojewody do ustosunkowania się w formie pisemnej do zastrzeżeń pokontrolnych stosownie do § 27 ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu, terminów i zakresu sprawozdawczości dotyczącej realizacji Narodowego Planu Rozwoju, trybu kontroli realizacji Narodowego Planu Rozwoju oraz trybu rozliczeń. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w dniu [...] w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego pomiędzy Spółką B w K. a skarżącą Spółką A została zawarta umowa o dofinansowanie projektu "[...]" oraz umowa o dofinansowanie projektu "[...]". W dniach: [...] r. oraz [...] r. Wojewoda jako Instytucja Pośrednicząca dokonał u skarżącej dwóch kontroli doraźnych dotyczących realizacji przez skarżącą wyżej wskazanych umów o dofinansowanie. Prezes zarządu skarżącej spółki odmówił podpisania informacji pokontrolnych oraz zgłosił zastrzeżenia pokontrolne, do których Wojewoda nie odniósł się do dnia wniesienia skargi, pomimo złożenia przez skarżącą zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie oraz wskazania przez Ministra Rozwoju Regionalnego na konieczność podjęcia działania przez Wojewodę, co zdaniem skarżącej stanowi naruszenie § 27 ust. 5 i 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu, terminów i zakresu sprawozdawczości dotyczącej realizacji Narodowego Planu Rozwoju, trybu kontroli realizacji Narodowego Planu Rozwoju oraz trybu rozliczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powyższej regulacji wynika, iż zakresem kognicji sądów administracyjnych objęta jest bezczynność organów administracji publicznej, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest więc istnienie podstawy prawnej do działania organu wobec żądania strony w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Natomiast w sytuacji, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych, podlega ona odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a). Z tych samych powodów nastąpi odrzucenie skargi na bezczynność. W niniejszej sprawie skarżąca spółka zaskarżyła bezczynność Wojewody, zarzucając iż wbrew dyspozycji § 27 ust. 5 i 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu, terminów i zakresu sprawozdawczości dotyczącej realizacji Narodowego Planu Rozwoju, trybu kontroli realizacji Narodowego Planu Rozwoju oraz trybu rozliczeń (Dz. U. Nr 216, poz. 2206 ze zm.) Wojewoda nie odniósł się do zastrzeżeń skarżącej spółki co do ustaleń zawartych w informacji pokontrolnej z przeprowadzonej kontroli realizacji projektów. Stosownie do powołanych przepisów w razie zgłoszenia zastrzeżeń, o których mowa powyżej, kontrolujący są obowiązani dokonać ich analizy i w miarę potrzeby, podjąć dodatkowe czynności kontrolne, a w przypadku stwierdzenia zasadności zastrzeżeń kontrolujący są obowiązani zmienić lub uzupełnić odpowiednią część informacji pokontrolnej (§ 27 ust. 5 rozporządzenia), zaś w razie nieuwzględnienia zastrzeżeń, w całości lub w części, kontrolujący przekazują na piśmie stanowisko zgłaszającemu zastrzeżenia (§ 27 ust. 6 rozporządzenia). W świetle powyższej regulacji należało rozstrzygnąć, czy działania przewidziane w § 27 ust. 5 i 6 powołanego rozporządzenia, których dokonania domagała się skarżąca spółka w stosunku do Wojewody, mieszczą się w zakresie kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., co jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, iż czynności te nie stanowią aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a. Rozważenia wymagało zatem jedynie, czy żądane przez skarżącą działania można uznać za inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Należy wyjaśnić, iż w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że w przepisie tym chodzi o takie akty i czynności, które nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, mają publicznoprawny charakter i są podejmowane w indywidualnych sprawach dotyczących uprawnień lub obowiązków, a więc musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy określonym działaniem organu administracyjnego a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) przez stronę. Tymczasem w niniejszej sprawie, jak wynika z wyżej powołanych przepisów § 27 ust. 5 i 6 rozporządzenia, żądane przez skarżącą działania organu polegają na dokonaniu analizy zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w informacji pokontrolnej i ewentualnie podjęciu dodatkowych czynności kontrolnych oraz dokonaniu zmiany lub uzupełnienia odpowiedniej części informacji pokontrolnej (w przypadku stwierdzenia zasadności zastrzeżeń) bądź na przekazaniu na piśmie stanowiska zgłaszającemu zastrzeżenia (w przypadku nieuwzględnienia zastrzeżeń). Są to zatem czynności procedury kontrolnej, które mają na celu wyłącznie ustalenie wyników przeprowadzonej kontroli, a nie przyznanie uprawnień czy nałożenie obowiązków na podmiot kontrolowany. Jako czynności o charakterze ściśle kontrolnym nie są aktem władczym zawierającym rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach kontrolowanego i nie mają bezpośredniego wpływu na sytuację materialnoprawną tego podmiotu. Powyższe prowadzi do wniosku, iż żądane przez skarżącą działania organu nie spełniają warunku uznania ich za akty lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a tym samym zarzucana przez skarżącą bezczynność organu polegająca na niepodjęciu tych działań nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż niniejsza sprawa znajduje swą podstawę w umowach o dofinansowanie projektów zawartych w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego utworzonego na mocy art. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.). Stosownie do art. 20 tejże ustawy prawa i obowiązki beneficjenta związane z realizacją projektu, w zakresie zarządzania, monitorowania, sprawozdawczości i kontroli określa umowa o dofinansowanie projektu albo decyzja, o której mowa w art. 11 ust. 7. W przedmiotowej sprawie dofinansowanie nastąpiło w formie umów pomiędzy skarżącą spółką jako beneficjentem a Spółką B w K. jako Instytucją Wdrażającą. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykształciło się stanowisko, iż wszelkie spory związane z realizacją tych umów należą do właściwości sądów powszechnych (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 18.10.2007 r., II GSK 199/07, niepubl.; wyrok NSA z dnia 8.06.2006 r., II GSK 63/06, Lex nr 188514). Wyraźne postanowienia w tym zakresie zostały również zawarte w umowach o dofinansowanie skarżącej spółki, stanowiących, iż spory wynikające z realizacji tych umów rozstrzyga sąd powszechny właściwy według siedziby Instytucji Wdrażającej (zob. k. 1 i k. 3 akt adm.). Zatem i w tym kontekście żądane przez skarżącą spółkę kontrolne czynności Wojewody jako Instytucji Pośredniczącej, której zlecono kontrolę realizacji projektów, należy traktować jako związane z realizacją umów o dofinansowanie, a tym samym podlegające kognicji sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego. W świetle powyższych rozważań skargę na bezczynność Wojewody wniesioną przez Spółkę A w B. należało odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. /-/ B. Koś D.W.d