IV SA/Po 1008/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Wojewody W. z dnia 19 października 2009r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia umorzyć postępowanie. Wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] października 2009r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 21 czerwca 2010 r. skarżący wniósł o wyznaczenie nowego adwokata z urzędu. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Sprzeciw na powyższe postanowienie wniósł skarżący wskazując, iż ustanowiony z urzędu pełnomocnik nie zawiadomił go o terminie rozprawy oraz że otrzymał od niego pismo, iż termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływa 25 czerwca, musi być sporządzona przez kwalifikowanego prawnika oraz należycie opłacona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż skutkiem wniesienia sprzeciwu jest to, że postanowienie referendarza sądowego traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej Ppsa), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne (art. 243 § 2 Ppsa). Natomiast w myśl art. 254 § 1 Ppsa, rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub już się toczy. W niniejszej sprawie skarżący wraz ze skargą złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz odmówiono zwolnienia od kosztów. Następnie, po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i sporządzeniu przez ustanowionego z urzędu adwokata opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. złożył ponowny wniosek o przyznanie ww. prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. W ocenie Sądu z uwagi na fakt, iż skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, to ponowny wniosek strony w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowy. W tym miejscu zauważyć należy, iż ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego pełnomocnika w sytuacji, gdy dotychczas wyznaczony pełnomocnik nie spełnił oczekiwań skarżącej. Wyznaczenie adwokata z urzędu przez korporację prawniczą i podjęcie przez niego czynności procesowych np. sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi wykonanie wydanego w przedmiotowej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (radcy prawnego). W związku z powyższym strona nie może skutecznie wnioskować o wyznaczenie kolejnego adwokata lub radcy prawnego z urzędu, gdyż przyznane jej prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane (por. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1076/09 oraz z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt I OZ 45/10 oba dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do ponownego orzekania w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 243 § 2 w związku z art. 254 § 1 Ppsa, postanowiono jak w sentencji.