IV SA/Po 1014/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2022 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję M. Z. G. O. K. sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2021 r. ([...]) Prezes Zarządu MZGOK w K. – po rozpatrzeniu wniosku K. P. o udostępnienie informacji publicznej, mając na względzie wydany w tej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 30 września 2021 r. o sygn. akt IV SA/Po 522/21, z powołaniem się na art. 104 k.p.a. oraz art. 16 i 17 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176; dalej w skrócie "u.d.i.p.") – odmówił udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej podania imion, nazwisk, stanowisk i stopnia pokrewieństwa osób zatrudnionych w spółce będących członkami rodzin radnych i pracowników Urzędu Miejskiego w K.. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Pismem z [...] lutego 2021 r., przesłanym pocztą elektroniczną (e-mail), K. P. (dalej też jako "Wnioskodawca" lub "Skarżący"), powołując się na art. 61 Konstytucji RP, zwrócił się do MZGOK z siedzibą w K. (zwanego też dalej w skrócie "MZGOK" lub "Spółką") o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy w spółce miejskiej zatrudnieni są radni, członkowie rodzin radnych, członkowie rodzin zarządu lub rady nadzorczej spółki lub pracownicy Urzędu Miejskiego w K.? 2. Jeśli odpowiedź jest twierdząca – o podanie imienia, nazwiska, stanowiska i stopnia pokrewieństwa takich osób, prosząc o przesłanie odpowiedzi na podany adres e-mail. W odpowiedzi na ten wniosek, Prezes Zarządu MZGOK poinformował pismem z [...] marca 2021 r. ([...]), że w Spółce nie są zatrudnieni radni ani członkowie rodzin rady nadzorczej, natomiast są zatrudnieni: członek rodziny radnego, członek rodziny członka zarządu i jeden pracownik Urzędu Miejskiego w K.. Odnośnie zaś do pozostałej części wniosku Spółka, reprezentowana przez Prezesa jej Zarządu, wydała tego samego dnia (tj. [...].03.2021 r.) decyzję ([...]) odmawiającą "udostępnienia informacji publicznej w części dot. podania imion, nazwisk, stanowisk i stopnia pokrewieństwa osób zatrudnionych w spółce będących członkami rodzin radnych, członkiem rodziny zarządu i pracowników Urzędu Miejskiego w K.". W podstawie prawnej tej decyzji przywołano – obok art. 104 k.p.a. – art. 16 i 17 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast w jej lapidarnym uzasadnieniu wyjaśniono, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu, na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ze względu na prywatność ww. osób. Decyzja ta, wraz z ww. pismem, zostały przesłane w formacie "pdf" na podany przez Skarżącego adres e-mail, z zaznaczeniem, że oryginał decyzji zostanie przesłany pocztą. Pismem z [...] marca 2021 r., przesłanym do MZGOK za pośrednictwem platformy ePUAP, Skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji [...] marca 2021 r., stanowiącym załącznik do tego pisma. W drugim załączniku Skarżący zamieścił (jak zadeklarował: podpisany elektronicznie) pierwotny wniosek z [...] lutego 2021 r. Uzasadniając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdził, że kwestionowana decyzja narusza jego prawo do informacji przewidziane w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji wniósł o uchylenie tej decyzji w całości i udostępnienie informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku. Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. ([...]) Spółka, reprezentowana przez Prezesa jej Zarządu, z powołaniem się na art. 104 k.p.a. oraz art. 16 i 17 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W zwięzłym uzasadnieniu stwierdzono, że Skarżący nie zapoznał się z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, który mówi o ograniczeniu prawa z uwagi m.in. na określone w ustawach prawa innych osób. Taka sytuacja zachodzi w tej sprawie – ograniczenie dostępu do informacji publicznej z uwagi na prywatność osób. Spółka podkreśliła, że nie doszło do zarzucanych we wniosku naruszeń przepisów u.d.i.p., gdyż nikt nie neguje prawa Skarżącego do informacji w zakresie jemu udzielonej, ani tego, że jest ona udzielana na jego wniosek. Natomiast Skarżący nie ustosunkował się we wniosku do kwestii ograniczenia prawa do prywatności, która była podstawą odmowy zawartej w zaskarżonej decyzji. Wskutek rozpoznania skargi Wnioskodawcy – zarzucającej naruszenie: I. prawa materialnego: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. f u.d.i.p. przez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu wnioskowanej przez Skarżącego informacji publicznej, 2. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Spółkę, iż wnioskowana przez Skarżącego informacja publiczna stanowi informację mogącą naruszyć prywatność osoby fizycznej, podczas gdy informacja ta jest informacją publiczną, a co za tym idzie, nie może podlegać ograniczeniu, II. przepisów postępowania: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na arbitralnym stwierdzeniu, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w sytuacji gdy okoliczność ta nie została dostatecznie wyjaśniona ani należycie umotywowana, jak wymagają tego ww. przepisy, 2. art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w tych przepisach wnioskowanej przez Skarżącego informacji publicznej niebędącej, zdaniem Skarżącego, informacją podlegającą ograniczeniu wynikającemu z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., 3. art. 7 i art. 8 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, jeśli brał udział w wydawaniu zaskarżonej decyzji – przez wydanie decyzji administracyjnej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, przez tę samą osobę, tj. Prezesa Zarządu, co narusza zasadę prawdy obiektywnej oraz działania w sposób budzący zaufanie i pozbawia stronę faktycznej i obiektywnej szansy zastosowania środka odwoławczego, poprzez wydanie obu decyzji przez tę samą osobę – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 30 września 2021 r. o sygn. akt IV SA/Po 522/21 (zwanym też dalej "Wyrokiem WSA"), stwierdził nieważność obu decyzji wydanych w sprawie. W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że wniosek Skarżącego z [...] lutego 2021 r., przesłany drogą e-mail, nie zawierał autoryzowanego podpisu Wnioskodawcy, tj. ani nie został przezeń podpisany własnoręcznie ani opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym lub uwierzytelniony w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej. Prezes Zarządu Spółki, powziąwszy zamiar odmowy udostępnienia informacji publicznej określonej w pkt 2 ww. wniosku (najpóźniej przy redagowaniu pisma z [...] marca 2021 r. stanowiącego odpowiedź na pkt 1 tego wniosku), powinien był, zamiast wydawać już w tym samym dniu decyzję odmowną, wezwać Skarżącego do podpisania wniosku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania – czego błędnie nie uczynił. W konsekwencji wydana przezeń decyzja z [...] marca 2021 r. obarczona była wadą nieważności. Tej wadliwości decyzji nie mogło konwalidować następcze (tj. dokonane już po jej wydaniu) podpisanie przez Skarżącego wniosku z [...] lutego 2021 r., za pomocą podpisu elektronicznego, "przy okazji" sporządzenia i przesłania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją. Ubocznie WSA wskazał także, że w decyzji nie został należycie (wyczerpująco) określony adresat decyzji, gdyż nie podano jego miejsca zamieszkania (obie decyzje zostały wydana z oznaczeniem jedynie imienia i nazwiska skarżącego). Ponadto z uzasadnień decyzji nie wynika w szczególności, czy – po pierwsze – organ rozważył możliwość udostępnienia Skarżącemu, bez naruszenia prawa do prywatności zainteresowanych osób, przynajmniej niektórych spośród danych zażądanych przezeń w pkt 2 wniosku. Prima facie udostępnienie takich danych, jak stanowisko lub, zwłaszcza, stopień pokrewieństwa może wcale nie naruszać (a przynajmniej nie w każdym przypadku, jeśli np. danego rodzaju stanowisk jest więcej niż jedno w Spółce) sfery prywatności zainteresowanych osób zatrudnionych w Spółce. Po drugie, nie wynika z nich, czy organ rozważył, czy wśród ww. osób zatrudnionych, których dotyczył wniosek Skarżącego, nie ma osób pełniących funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Po trzecie – czy przed wydaniem decyzji organ zwrócił się do zainteresowanych osób z pytaniem, czy w związku ze złożonym wnioskiem rezygnują one ze swego prawa do prywatności. Przywołaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2021 r. Prezes Zarządu MZGOK odmówił udostępnienia Skarżącemu informacji publicznej we wskazanej części. W lakonicznym uzasadnieniu stwierdził, że w wykonaniu Wyroku WSA i po prawidłowym podpisaniu wniosku przez Wnioskodawcę w dniu [...] listopada 2021 r. Spółka zwróciła się do zainteresowanych z pytaniem, czy w związku ze złożonym wnioskiem rezygnują ze swojego prawa do prywatności i [...] listopada 2021 r. otrzymała odpowiedzi, że członek rodziny radnego i pracownik Urzędu Miejskiego w K. nie rezygnują z prawa do prywatności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję MZGOK z [...] listopada 2021 r. K. P. powielił w szerokim zakresie treść poprzedniej skargi, jako że zarzucił naruszenie: I. prawa materialnego: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. f u.d.i.p. przez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu wnioskowanej przez Skarżącego informacji publicznej, 2. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Spółkę, iż wnioskowana przez Skarżącego informacja publiczna stanowi informację mogącą naruszyć prywatność osoby fizycznej, podczas gdy informacja ta jest informacją publiczną, a co za tym idzie, nie może podlegać ograniczeniu, II. przepisów postępowania: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na arbitralnym stwierdzeniu, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w sytuacji gdy okoliczność ta nie została dostatecznie wyjaśniona ani należycie umotywowana, jak wymagają tego ww. przepisy, 2. art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w tych przepisach wnioskowanej przez Skarżącego informacji publicznej niebędącej, zdaniem Skarżącego, informacją podlegającą ograniczeniu wynikającemu z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z powołaniem się na te zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu umotywował podniesione zarzuty, wskazując w szczególności na cel u.d.i.p. i oparcie prawa do informacji na przepisach Konstytucji RP oraz Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Podkreślił zasadę jawności finansów publicznych oraz to, że "zapytanie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej dotyczyło osoby radnego, który jest przedstawicielem lokalnej społeczności, realizującym zadania uregulowane w ustawie o samorządzie gminnym". W odpowiedzi na skargę Spółka, reprezentowana przez Prezesa Zarządu i zastępowana przez r. G., podniosła m.in., że "[p]onieważ wniosek skarżącego dotyczył trzech osób pracujących w podmiocie zobowiązanym zwrócono się do nich [...] o ustosunkowanie się, czy osoby te rezygnują ze swojego prawa do prywatności. Żadna z tych osób nie pełniła funkcji publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. – co jest niesporne w sprawie. Pismem z dnia [...].11.21 dwie zainteresowane osoby tj. Pan [...] pracownik Urzędu Miejskiego w K. i Pan [...] – członek rodziny radnego – nie zrezygnowali ze swojego prawa do prywatności, natomiast członek rodziny Prezesa Zarządu Pan M. D., pismem, które wpłynęło do podmiotu zobowiązanego w dniu [...].11.21 wyraził zgodę na udostępnienie jego danych." Dlatego – mając na uwadze stanowisko WSA – Spółka udostępniła informację dotyczącą osoby, która wyraziła zgodę, i odmówiła udostępnienia informacji w zakresie pozostałych dwóch osób; przy czym w odpowiedzi na skargę podkreślono, że wszystkie dokumenty znajdują się w aktach sprawy. Końcowo Spółka zaznaczyła, że sprawa dotyczyła rodziny radnego, a nie osoby radnego – wbrew tezom Skarżącego – oraz że w obszernym uzasadnieniu skargi jej autor w ogóle nie ustosunkował się do sprawy będącej przedmiotem wydanej decyzji administracyjnej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z [...] lutego 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.COVID-19"), o czym strony zostały powiadomione pismami z [...] lutego 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 u-COVID-19, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, z późn. zm.; w skrócie "u.d.i.p.") przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosuje się także do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej. Taka skarga została wniesiona w niniejszej sprawie. Jej przedmiotem uczyniono decyzję MZGOK z siedzibą w K. – a doprecyzowując: decyzję Prezesa Zarządu tej spółki – z [...] listopada 2021 r. ([...]), o odmowie udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej "podania imion, nazwisk, stanowisk i stopnia pokrewieństwa osób zatrudnionych w spółce będących członkami rodzin radnych i pracowników Urzędu Miejskiego w K.". Sam fakt, że tacy familianci są zatrudnieni w Spółce został uprzednio przyznany przez Prezesa Zarządu Spółki w piśmie z [...] marca 2021 r. ([...]). Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji trzeba w pierwsze kolejności uwzględnić fakt, że została ona wydana w następstwie zapadłego uprzednio w tej sprawie, prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 30 września 2021 r. o sygn. akt IV SA/Po [...] ("Wyroku WSA"), zawierającego w swym uzasadnieniu określone oceny prawne oraz wskazania co do dalszego postępowania. Jest to o tyle istotne, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przy tym przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2021, uw. 3 i 5 do art. 153). W świetle cytowanego art. 153 p.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są co do zasady związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w art. 153 p.p.s.a. zmiany stanu prawnego powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2021, uw. 9 do art. 153). Żadna z przywołanych wyżej okoliczności zasadniczo nie wystąpiła w niniejszej sprawie, wobec czego zarówno orzekający ponownie – po Wyroku WSA – organ (Prezes Zarządu Spółki), jak i Sąd w obecnym składzie, pozostawali związani oceną prawną i wytycznymi zawartymi w tym wyroku, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Jedyny wyjątek dotyczy wskazania przez WSA, aby organ rozważył możliwość udostępnienia Skarżącemu, bez naruszenia prawa do prywatności zainteresowanych osób, przynajmniej niektórych spośród danych zażądanych przezeń w pkt 2 wniosku – w domyśle (co oczywiste): poza danymi obejmującymi imiona i nazwiska tych osób – gdyż to wskazanie uległo dezaktualizacji w związku z ujawnieniem w aktach administracyjnych sprawy personaliów ww. osób. Przechodząc do meritum, należy zauważyć, że w Wyroku WSA zostało wiążąco przesądzone, iż Prezes Zarządu MZGOK jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania posiadanych informacji publicznych oraz że taki status (informacji publicznej) mają żądane informacje o osobach zatrudnionych w spółce komunalnej, jaką bez wątpienia jest MZGOK. Nie ulega również wątpliwości, że zostały zrealizowane wytyczne z Wyroku WSA dotyczące podpisania przez Skarżącego wniosku o udostępnienie żądanej informacji publicznej, a także właściwego oznaczenia w zaskarżonej decyzji jej adresata. Ponadto organ zwrócił do osób "zainteresowanych" (tj. osób, których bezpośrednio dotyczył wniosek Skarżącego) z pytaniem, czy rezygnują z przysługującego im prawa do prywatności, i ustalił, że dwie spośród trzech takich osób nie wyraziły zgody na udostępnienie informacji ich dotyczących (informacje o trzeciej osobie – która taką zgodę wyraziła – zostały Wnioskodawcy udostępnione pismem z [...] listopada 2021 r. znak: [...]). Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zawarto – poruczonych w Wyroku WSA – rozważań co do tego, czy osoby sprzeciwiające się udostępnieniu informacji ich dotyczących nie piastują funkcji publicznych, ale uchybienie to, zdaniem Sądu, pozostało bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając bowiem na względzie stanowiska pracy, jakie te osoby zajmowały w Spółce (w świetle danych zawartych w aktach administracyjnych sprawy chodziło tu o specjalistę ds. zaopatrzenia i magazynowania oraz o inspektora ochrony danych osobowych), należy podzielić ocenę pełnomocnika organu wyrażoną w odpowiedzi na skargę, że żadna z tych osób nie pełniła funkcji publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wypada w tym miejscu zauważyć, że Skarżący, otrzymawszy odpowiedź na skargę, tej oceny nie zakwestionował, co tylko potwierdza zasadność konstatacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę, że w istocie kwestia ta jest w sprawie niesporna. Podkreślenia przy tym wymaga, że wbrew tezie Skarżącego sformułowanej w skardze, kontrolowana sprawa, na obecnym etapie jej rozpoznania, nie dotyczyła już "osoby radnego", lecz członków rodzin radnych, członków rodzin zarządu oraz pracowników Urzędu Miejskiego w K.. Organ wskazał przy tym, że udostępnił dane członka rodziny zarządu Spółki (syna Prezesa), natomiast odmówił udostępnienia danych członka rodziny radnego oraz danych pracownika Urzędu Miejskiego. W swej istocie rzeczywisty spór w sprawie ogniskował się więc wokół tezy wyrażonej przez Skarżącego w skardze, że żądana przezeń informacja "jest informacją publiczną, a co za tym idzie, nie może podlegać ograniczeniu". Zdaniem Sądu takie stanowisko autora skargi jest nietrafne. Wszak w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. expressis verbis stwierdza się, że prawo do informacji publicznej "podlega ograniczeniu" z uwagi na wskazane w tych przepisach dobra prawem chronione (w tym ze względu na prywatność osoby fizycznej). Wypada w tym miejscu podkreślić, że okoliczność, iż określona informacja zawiera dane dotyczące prywatności czy też inne prawem chronione tajemnice nie oznacza, że traci ona przez to charakter informacji publicznej. Jest to nadal informacja publiczna, z tym że zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom. W takiej sytuacji organ może odmówić udostępnienia takiej informacji, ale w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. obligowany jest wydać stosowną decyzję w tym przedmiocie. Odmienne będzie rozstrzyganie organu w ramach u.d.i.p. w przypadku umów pracowniczych zawartych ze zwykłymi pracownikami – zwłaszcza w kontekście art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 omawianej ustawy – a inne wobec umów o pracę z pracownikami decyzyjnymi czy pełniącymi funkcje publiczne. Ograniczenie w dostępie do informacji publicznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (por. wyrok NSA z 13.11.2020 r., I OSK 2198/19, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). Należy zatem powtórzyć, że w niniejszej sprawie osoby, którym przysługiwało prawo do ochrony prywatności – a których dotyczyła zaskarżona decyzja (tj. członek rodziny radnego oraz pracownik Urzędu Miejskiego w K.) – nie zrezygnowały z tego prawa, a nie były to osoby pełniące funkcje publiczne. Już w Wyroku WSA zaznaczono, że na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji ich dotyczących jest różna. Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną i w stosunku do których co do zasady wyłączona jest w tym zakresie ochrona prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją, o czym stanowi art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. Drugą grupę stanowią pracownicy, którzy nie pełnią funkcji publicznych i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności. Rozważając możliwość udostępnienia informacji w zakresie ich danych osobowych należy każdorazowo analizować czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza prawa do prywatności tych osób. W konsekwencji co do zasady tylko dostęp do informacji publicznej dotyczącej danych osobowych pracowników spółki komunalnej niepełniących funkcji publicznej może być wyłączony poprzez powołanie się na ochronę prywatności (por. wyrok NSA z 25.09.2019 r., I OSK 506/19; por. też wyrok NSA z 30.11.2018 r., I OSK 2158/16; wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA). Jednocześnie ustawodawca przesądził już na etapie stanowienia prawa, że co do zasady wartością podlegającą silniejszej ochronie jest prawo do prywatności osoby fizycznej lub ochrona tajemnicy przedsiębiorcy. Brak jest tym samym pola konfliktu pomiędzy zasadą ochrony prawa do prywatności osoby fizycznej lub tajemnicą przedsiębiorcy, a zasadą prawa do informacji publicznej, w sytuacjach określonych w art. 5 ust. 2 in principio u.d.i.p. Nie istnieje więc możliwość interpretacyjnego rozwiązywania konfliktu między tymi zasadami. Konflikt ten został a limine przecięty przez ustawodawcę, który w przypadkach wskazanych art. 5 ust. 2 zd. pierwsze u.d.i.p. – o ile tylko nie zachodzą sytuacje wymienione w art. 5 ust. 2 zd. drugie u.d.i.p. – uznał prawo do prywatności osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy za wartości wyżej chronione niż prawo do informacji publicznej, wyłączając tym samym możliwość rozstrzygania go (ww. konfliktu) przez organ, a następnie sąd administracyjny, na gruncie konkretnego stanu faktycznego i interpretacji przepisów przy zastosowaniu zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, i poszukiwania takiej interpretacji przepisów ograniczających, która pozwoliłaby zrealizować cel, jaki stawiał sobie ustawodawca wprowadzając określone przepisy, a przy tym byłaby ona nie bardziej uciążliwa niż jest to konieczne dla osiągnięcia założonego przez ustawodawcę celu (por. wyrok NSA z 28.10.2021 r., III OSK 4143/21, CBOSA). Z uwagi na powyższe, zarzuty skargi odnoszące się do niezasadnego jakoby ograniczenia, zaskarżoną decyzją, dostępu do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych są nietrafne. Z kolei jako zupełnie niezrozumiały jawi się zarzut dotyczący "arbitralnego stwierdzenia, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną" – gdyż ani z zaskarżonej decyzji, ani we wcześniejszych wypowiedziach organu takie twierdzenia nie były formułowane. Mając wszystko to na uwadze, należy uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie ("decyzja"), choć niezwykle lapidarne, to jednak odpowiada prawu – w tym, zauważmy, li tylko "odpowiednio" stosowanym przepisom k.p.a. o decyzji administracyjnej (por. art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Orzeczona odmowa udostępnienia części żądanych informacji publicznych była bowiem uzasadniona i nie naruszała wskazanych w skardze przepisów prawa. Odmienne stanowisko Skarżącego w tej mierze – dodajmy: dość ogólnikowe i raczej słabo osadzone w realiach kontrolowanego postępowania, na jego aktualnym etapie (co słusznie wytknięto też w odpowiedzi na skargę) – jest nietrafne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił. Jedynie ubocznie wypada zauważyć, że w aktach administracyjnych sprawy – do których prawo wglądu przysługuje każdej ze stron postępowania (art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 16 ust. 2 u.d.i.p.) – a także w odpowiedzi na skargę znalazły się dane personalne osób, które nie zrezygnowały z przysługującego im prawa do ochrony prywatności. O ile przedstawienie tych danych w takiej postaci Sądowi nie może budzić istotnych zastrzeżeń – jako służące zapewnieniu pełnej i efektywnej kontroli sądowej zawisłej sprawy – o tyle brak limitowania dostępu do nich stronom postępowania może już jawić się jako działanie niedostatecznie przemyślane i nie do końca właściwe. Wszak zasadniczo "[r]zeczą organu jest zapobiec dostępowi do konkretnych informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych, co najczęściej oznacza udostępnienie dokumentów odpowiednio zanonimizowanych ze względu na prywatność osoby fizycznej" (zob. wyrok NSA z 13.10.2021 r., III OSK 4059/21, CBOSA).