IV SA/Po 1024/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyrok w sprawie ze skargi H.S. na decyzję [...]Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 1024/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę H.S. na decyzję [...]Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego. Wyrok stał się prawomocny z dniem 23 lutego 2015 r. Pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. H.S. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia ww. wyroku. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu 19 stycznia 2015 r. doznała nagłego urazu wymagającego interwencji lekarza. Lekarz, do którego skarżąca została przewieziona przez męża orzekł, że nie powinna się ona poruszać przez 3 dni. Z tego też względu skarżąca zwróciła się do Sądu o odroczenie terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 20 stycznia 2015 r. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu 15 kwietnia 2014 r. w wyniku rozmowy z pracownikiem Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dowiedziała się, że w sprawie został wydany wyrok. Skarżąca wyjaśniła również, że cały czas oczekiwała na wyznaczenie nowego terminu rozprawy sądząc, że choroba stanowi dostateczną przesłankę do odroczenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej jako "P.p.s.a" jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu, którą strona winna uprawdopodobnić we wniosku o przywrócenie terminu. Brak winy strony w uchybieniu terminu powinien wiązać się z zaistnieniem obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności. Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4, Lexis Nexis, Warszawa 2010 r., s. 244). Skoro art. 87 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to tym samym należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt I OZ 809/14, LEX nr 1529132). Do okoliczności uzasadniających brak winy po stronie wnoszącego o przywrócenie terminu zaliczyć niewątpliwie można chorobę, ale tylko i wyłącznie w takiej sytuacji, gdy nie pozwalała ona stronie do samodzielnego dokonania czynności procesowej, ani też nie pozwalała wyręczyć się inną osobą. Sam fakt przedłożenia zwolnienia lekarskiego nie jest jeszcze uprawdopodobnieniem braku winy w uchybieniu terminu, bowiem nie zawsze choroba będzie wykluczać możliwość dokonania czynności przez stronę lub osobę przez nią upoważnioną. W ocenie Sądu okoliczności przywołane przez stronę wnoszącą o przywrócenie terminu w żadnym wypadku nie mogą świadczyć o zachowaniu przez nią minimum staranności, której można by wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O ile Sąd nie kwestionuje potwierdzonego zaświadczeniem lekarskim faktu, wystąpienia u wnioskodawczyni choroby, która uniemożliwiła jej czynny udział w rozprawie wyznaczonej na dzień 20 stycznia 2015 r., to jednak w ocenie Sądu choroba ta nie może stanowić wystarczającego usprawiedliwienia dla złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku po ponad trzech miesiącach od wyznaczonego terminu rozprawy, o którym strona została prawidłowo powiadomiona. Wprawdzie wnioskodawczyni wyjaśniła, że pozostawała w przekonaniu, iż Sąd uwzględnił jej wniosek o odroczenia rozprawy i oczekiwała na wyznaczenie nowego terminu rozprawy, to jednak na uwadze należy mieć, że w okresie trzech miesięcy nie podjęła ona jakichkolwiek kroków mających na celu powzięcie informacji na jakim etapie jest zainicjowane przez nią postępowanie, a w szczególności czy złożony przez nią wniosek o odroczenie rozprawy został przez Sąd uwzględniony. W ocenie Sądu udokumentowana przez wnioskodawczynię choroba, która przez trzy dni (19.01.2015 r. – 21.01.2015 r.) uniemożliwiała jej samodzielne poruszanie się nie stanowi wystarczającej przesłanki uprawdopodabniającej brak winy w uchybieniu terminu. Nic bowiem nie stało na przeszkodzie, ażeby skarżąca telefonicznie zwróciła się do Wydziału Informacji Sądowej o udzielenie informacji na jakim etapie jest postępowania zainicjowane złożoną przez nią skargę. Ponadto skarżąca nie wykazała, aby stan zdrowia nie pozwalał jej na udzielenie pełnomocnictwa, osobie która mogłaby w jej imieniu podejmować czynności przed Sądem. Na uwadze Sąd miał również, że udokumentowana przez wnioskodawczynię choroba trwała zaledwie trzy dni, natomiast wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku, został złożony przez skarżącą po ponad trzech miesiącach od wyznaczonego terminu rozprawy. Powyższe okoliczności nie pozwalają uznać, ażeby strona uchybiła terminowi bez własnej winy. Z tych też względów uznając, że wniosek H.S. nie zasługiwał na uwzględnienie, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.