IV SA/Po 1026/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. działając z upoważnienia Burmistrza Miasta T. na podstawie art. 3, art. 8, art. 14, art. 39, art. 98, art. 102, art. 104. art. 106 ust. 1,3, i 4. art. 109, art. 147 ust. 7 i 8 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 2013 r. poz.182 – zwanej dalej jako "u.p.s."), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. poz. 823), oraz art. 104. art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – zwanej dalej jako "k.p.a.") odmówił Z. Ś. (zwanemu dalej jako "skarżący") przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na żywność z programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" oraz specjalnego zasiłku celowego na zakup odzieży letniej. Organ wyjaśnił, że skarżący mieszka wspólnie z żoną prowadząc wspólne gospodarstwo domowe. W mieszkaniu przebywa także syn, który prowadzi samodzielne gospodarstwo. Żona skarżącego jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Z tytułu orzeczonej niepełnosprawności otrzymuje ona rentę w wysokości [...] zł miesięcznie. Skarżący nie jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. jako osoba bezrobotna, a źródłem utrzymania rodziny jest renta żony w kwocie [...] zł i dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] zł. Jak wskazał organ łączny dochód rodziny wynosi [...] zł i przekracza kryterium dochodowe, które dla rodziny skarżącego wynosi [...] zł. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40. 41, 53a i 91, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł. 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł, 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Odnosząc się do wniosku skarżącego dotyczącego udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego z programu " Pomoc Państwa w zakresie dożywiania " organ wyjaśnił ,iż ta forma pomocy obowiązywała do 31 grudnia 2013 r. Natomiast 10 grudnia 2013 r. uchwałą Rady Ministrów został przyjęty od 1 stycznia 2014 r. nowy program w zakresie dożywiania, który wymaga przyjęcia przez gminy stosownych uchwał. Bez nich realizacja programu dożywiania może nastąpić w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej. Uchwała rady gminy jest niezbędna do podwyższenia kryterium dochodowego do 150% kryterium wynikającego z u.p.s. Rada Miejska T. podjęła taka uchwałę w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego do 150% ustawy o pomocy społecznej ale tyko w zakresie dożywiania dzieci w szkołach i przedszkolach. Natomiast nie została podjęta uchwała w zakresie podwyższenia kryterium dochodowego do 150% do zasiłków celowych na zakup żywności lub posiłku . Jak wskazał organ I instancji przyznanie specjalnego zasiłku celowego nie jest obowiązkiem organu, podlega uznaniu administracyjnemu i wymaga spełnienia szczególnych, wyjątkowych przesłanek. Organ już przyznał skarżącemu w miesiącu maju pomoc w formie specjalnego zasiłku celowego na łączną kwotę [...] zł z przeznaczeniem na częściowe pokrycie kosztów leków w kwocie [...]zł , [...] zł na obuwie oraz [...] zł na środki czystości. Natomiast ustosunkowując się do kwestii pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup odzieży letniej organ wyjaśnił, że odmówił pomocy na ten cel z uwagi, iż pracownik socjalny zaproponował bon odzieżowy do realizacji w Punkcie Wydawania Odzieży prowadzony przez MOPS, który posiada bogatą ofertę odzieży letniej, jednak skarżący odmówił przyjęcia bonu i zażądał środków finansowych. Organ zauważył, że wskazane przez skarżącego potrzeby i wydatki na ich zaspokojenie są tożsame z potrzebami i wydatkami innych osób i rodzin ubiegających się i korzystających ze wsparcia ze środków publicznych pochodzących z pomocy społecznej, które często znajdują się w gorszej sytuacji życiowej. Organ zaznaczył również, że w 2014 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T. zaplanował w budżecie gminy na zasiłki celowe i pomoc w naturze kwotę [...] zł. W okresie od stycznia do kwietnia przyznał [...] świadczeń w postaci zasiłków celowych na łączną kwotę [...] zł. Średnia wysokość świadczenia w postaci zasiłku celowego wyniosła [...] zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. Ś., podnosząc iż kryterium dochodowe dla jego rodziny do [...] zł. Wskazał, że w Punkcie Wydawania Odzieży nie ma odzieży letniej dla osób o wymiarach powyżej 120 cm w pasie, a "reszta nadaje się tylko na szmaty". Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 2, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 5 i ust.2 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt c) i art. 39 ust. 1 i 2, art.41 pkt 2 u.p.s. oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 17 lipca 2012 poz. 823) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało na cele pomocy społecznej oraz wyjaśniło warunki udzielenia świadczeń z pomocy społecznej. Jak wyjaśnił organ odwoławczy przepisy u.p.s. stwarzają możliwość, a nie konieczność przyznania zasiłku celowego jak i specjalnego zasiłku celowego. Jest to zatem świadczenie fakultatywne, tj. uzależnione wyłącznie od uznania administracyjnego. Organ nie jest obowiązany, lecz może przyznać świadczenie. Kolegium wskazało, że dochód w rodzinie skarżącego z tytułu renty inwalidzkiej oraz dodatku mieszkaniowego wynosił łącznie kwotę [...] zł i uznało, że przekraczał kwotę ustawowego kryterium dochodowego, które w przypadku skarżącego wynosi [...] zł. Ponadto SKO wskazało, że skarżący nie jest pozbawiony wsparcia z pomocy społecznej, wymieniając konkretne numery decyzji, którymi skarżącemu taką pomoc przyznawano. Ponadto Kolegium wskazało, że zgodnie z obowiązującą od dnia 1 stycznia 2014 r. uchwałą Nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 1013 r. w sprawie ustanowienia nowego dożywiania na lata 2014-2020 (M.P. z dnia 17 grudnia 2013r., poz.1024) pomoc winna być w pierwszym rzędzie przeznaczona przede wszystkim na dożywianie dzieci w szkołach i przedszkolach. Natomiast w przypadku innych osób i rodzin został położony nacisk na wsparcie w szczególności osób samotnych, w podeszłym wieku, chorych lub niepełnosprawnych. Uchwała rady gminy jest niezbędna do podwyższenia kryterium dochodowego do 150 % kryterium wynikającego z ustawy o pomocy społecznej. Rada Miejska T. podjęła taką uchwałę w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego do 150 % ustawy o pomocy społecznej ale tylko w zakresie dożywiania dzieci w szkołach i przedszkolach. Natomiast nie została podjęta uchwała w zakresie podwyższenia kryterium dochodowego do 150 % do zasiłków celowych na zakup żywności lub posiłku. W ocenie Kolegium strona wnosząca o udzielenie pomocy nie może rościć sobie prawa do przyznania zawsze pomocy w pełni odpowiadającej chociażby niewątpliwie uzasadnionym potrzebom wymagającym zaspokojenia. Wskazywane przez skarżącego potrzeby i wydatki na ich zaspokojenie są w istocie podobne z potrzebami i wydatkami innych osób i rodzin ubiegających się i korzystających ze wsparcia ze środków publicznych pochodzących z pomocy społecznej, które często znajdują się nawet w gorszej sytuacji życiowej, jak osoby starsze, samotne również schorowane i niepełnosprawne, czy matki samotnie wychowujące dzieci, w tym o niższych dochodach lub nawet bez żadnych dochodów. Pomoc społeczna ma charakter ograniczony, limitowany i nie powinna stanowić ani stałego ani nawet długotrwałego ani podstawowego źródła dochodów. Ponadto jak wskazało Kolegium strona wnosząca o przyznanie specjalnego zasiłku celowego, każdorazowo musi wskazać szczególnie uzasadniony przypadek. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Z. Ś. wskazując, że od [...] sierpnia 2014 r. pozostawał bez środków do życia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] maja 2014 r., wydaną przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta T. o odmowie przyznania skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego na żywność z programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" oraz specjalnego zasiłku celowego na zakup odzieży letniej. Jak wynika z art. 39 ust. 1 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Z kolei z art. 8 ust. 1 u.p.s. wynika, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł. 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Kwoty o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 uprawniające do zasiłków okresowego i celowego mogą zostać podwyższone w drodze uchwały rady gminy (art. 8 ust. 2 u.p.s.). Jak natomiast wynika z art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Mimo powyższych obostrzeń ustawodawca dopuścił w art. 41 u.p.s. możliwość przyznania w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe: 1) specjalnego zasiłku celowego w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłku okresowego, zasiłku celowego lub pomocy rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Decyzja o przyznaniu zasiłku celowego, jak również specjalnego zasiłku celowego ma niewątpliwie charakter uznaniowy, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie "może". Uznanie czy okoliczności konkretnej sprawy uzasadniają przyznanie pomocy pozostawione zostało ocenie organu administracji. Taki charakter decyzji oznacza, że organ administracji ma swobodę decyzyjną, co do ustalenia treści decyzji uznaniowej, związaną z realizowaniem określonej w zakresie przedmiotu decydowania, polityki państwa. Kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, jest w stosunku do takich decyzji ograniczona. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy organ w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu owego materiału dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu owego uprawnienia. Istotne znaczenie przy tym ma uzasadnienie wydanej przez organ decyzji rozstrzygającej sprawę (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1794/10 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Orzekając w przedmiocie przyznania zasiłku celowego lub też specjalnego zasiłku celowego organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom oraz mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.). Nie można zapominać, że przyznawanie i wypłata zasiłków celowych należy do zadań własnych gmin o charakterze obowiązkowym, stąd też gminy muszą gospodarować ograniczonymi środkami finansowymi w taki sposób, aby zachować zdolność wywiązania się z ustawowo nałożonych obowiązków przez okres całego roku (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2014 r. II SA/Ol 569/14 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie organ I instancji odmówił skarżącemu zasiłku celowego na żywność z programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" oraz specjalnego zasiłku celowego na zakup odzieży letniej. Z ustaleń organu wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, która jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z tego tytułu żona skarżącego otrzymuje rentę wysokości [...] zł. Na dochód rodziny skarżącego poza wskazaną rentą składa się również dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] zł. Łączny dochód rodziny skarżącego wynosi więc [...] zł., co przekracza wynikające z przepisu art. 8 ust. 1 pkt 3 u.p.s. kryterium dochodowe, które w przypadku skarżącego wynosi [...] zł. Okoliczność ta stanowiła wystarczającą przesłankę dla odmowy przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup żywności. Osobnego rozważenia wymaga zasadność odmówienia skarżącemu specjalnego zasiłku celowego na zakup odzieży. Jak już wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, odmiennie niż ma to miejsce w przypadku zasiłku celowego, przyznanie specjalnego zasiłku celowego może nastąpić pomimo przekroczenia kryterium dochodowego. Pozytywna decyzja organu administracji może zapaść w wyniku ustalenia, iż w sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 179/13 (dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl) interpretując pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku" należy mieć przede wszystkim na uwadze fakt, że po pierwsze odnosi się on do osób, których dochody przekraczają kryterium ustawowe, co już wskazuje na wyjątkowość przepisu, a po wtóre do osób, które spełniają przesłankę szczególnie uzasadnionego przypadku. Ta przesłanka ma miejsce wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, jest nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Należą do nich zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Szczególne przypadki, o których mowa w przepisie art. 41 pkt 1 u.p.s. muszą być wyraziste i odbiegające od sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy przy spełnieniu kryterium dochodowego. Należy przyjąć, że specjalny zasiłek celowy winien być traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód wnioskodawcy przekracza ustawowe kryterium dochodowe, a jednocześnie nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 615/13 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący wykazał, iż taki szczególnie uzasadniony przypadek wystąpił w rozpoznawanej sprawie. Jak słusznie zauważył organ I instancji wskazane przez skarżącego potrzeby są tożsame z potrzebami innych osób ubiegających się o wsparcie z pomocy społecznej, a znajdujących się w trudniejszej sytuacji materialnej niż skarżący. Niepożądana była by sytuacja, w której organ zmuszony byłby do odmowy udzielenia pomocy osobom spełniającym kryterium dochodowe, w wyniku rozdysponowania środków wśród osób przekraczających kryterium dochodowe, traktujących pomoc społeczną jako stałe źródło zaspokajania potrzeb życiowych. Gospodarowanie środkami publicznymi wymaga ostrożności i racjonalności. W sytuacji niewskazania przez skarżącego szczególnie uzasadnionej potrzeby przyznania specjalnego zasiłku celowego, organ uprawniony był do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pomocy. W treści uzasadnienia organ wyjaśnił, iż rozpatruje znaczną ilość wniosków o przyznanie pomocy społecznej i z uwagi na ograniczoną ilość środków finansowych przeznaczonych na zasiłki celowe, przyznanie pomocy następuje w stosunku osób najbardziej tej pomocy potrzebujących. Nie bez znaczenia dla oceny sytuacji skarżącego pozostawała też przywołana przez organ I instancji okoliczność, odmówienia przyjęcia przez skarżącego, zaproponowanego przez organ pomocy społecznej, bonu odzieżowego do realizacji w działającym przy MOPS Punkcie Wydawania Odzieży. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wykazał pogardliwą i roszczeniową postawę w stosunku do działań organu pomocy społecznej, co niewątpliwie miało wpływ na ocenę, czy w sytuacji skarżącego w rzeczywistości wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, który przemawiać mógłby za przyznaniem mu specjalnego zasiłku opiekuńczego. Sąd zwraca również uwagę, iż organy pomocy społecznej nie pozostawiły skarżącego bez jakiejkolwiek pomocy. Jak wskazało Kolegium w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] uchyliło ono decyzję organu I instancji i przyznało skarżącemu specjalny zasiłek celowy na zakup leków w wysokości [...] zł. Kolejną decyzją z [...] czerwca 2014 r. [...] przyznało skarżącemu specjalny zasiłek celowy na zakup leków w wysokości [...] zł, na obuwie w wysokości [...] zł oraz na zakup środków czystości w wysokości [...] zł. Nie kwestionując okoliczności, iż skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, na uwadze należy mieć treści art. 3 u.p.s., z którego wynika, iż rolą pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka m.in. przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Pomoc społeczna nie może więc stanowić stałego i podstawowego źródła zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Podsumowując, wskazać należy, że w ocenie Sądu organy administracji w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważyły cały materiał dowodowy. Decyzje poddane kontroli Sądu w niniejszej sprawie nie noszą cech dowolności, a przesłanki dla których organy odmówiły skarżącemu przyznania pomocy, w sposób wyczerpujący zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji. W tym stanie rzeczy, uznając iż zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji