IV SA/Po 1033/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi W. O. i W. O. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę w całości Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] W.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...].08.2015r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Dnia [...] czerwca 2012r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. przeprowadził kontrolę przy P.P. w M., na działce [...], w wyniku informacji przekazanych przez E. P.. Ustalono wówczas, iż na terenie działki nr [...] W. O. dobudował w końcu lat 90-tych ubiegłego wieku jedną wiatę do budynku mieszkalnego, a drugą około 2011 r. Wiata została zabudowana z pozostawieniem otworu wejściowego od strony działki. Obecnie zabudowana wiata pełni funkcję ekspozycji płytek ceramicznych przy prowadzonym w budynku sklepie z materiałami budowlanymi (z drugim wejściem do sklepu). Wiatę wybudowano w konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, krytym płytą poliwęglanową, falistą. Ściany posiada częściowo z płyty mdf częściowo z paneli drewnianych, ogrodowych. Słupki konstrukcji obiektu zostały zatopione w kostce betonowej (poz bruk), który stanowi posadzkę obiektu. Nadto posiada wymiary: [...]m. Konstrukcja dachu została powiązana z budynkiem mieszkalnym - krokwią opartą na belce umocowanej do ściany budynku. Brak jest stosownych pozwoleń. Teren działki został utwardzony -brak jest miejsc parkingowych wyznaczonych dla postoju samochodów. Dalej organ wskazał, iż pismem z dnia [...] listopada 2012r., znak: [...] Starosta P. poinformował organ powiatowy, że nie znaleziono wniosku o pozwolenie na budowę wiaty dobudowanej do budynku mieszkalnego na działce o nr ewid. [...], położonej w M. przy pi. [...]. Nadto nie znaleziono wniosku dotyczącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Postanowieniem z dnia [...] września 2013r., znak: [...] PINB dla powiatu p. nakazał inwestorom – W. i W.O.: wstrzymać roboty budowlane prowadzone przy budowie wiaty dobudowanej do budynku mieszkalnego, posadowionej na nieruchomości nr ewid. [...], mieszczącej się przy pl. [...] w M.; przedstawić ostateczną decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Burmistrza Gminy M. dla wiaty dobudowanej do budynku mieszkalnego, posadowionej na terenie ww. nieruchomości; w przypadku uzyskania powyższej, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, dostarczyć 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opinią dotyczącą stanu technicznego budowli oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego; oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dnia [...] listopada 2013r. W. O.dostarczył do akt sprawy projekt budowlany wiaty magazynowo - ekspozycyjnej w M. przy pi. [...]. Dnia [...] grudnia 2013r. organ I instancji wydał decyzję znak: [...] nakazującą inwestorom Państwu W. i W. O. rozbiórkę wiaty dobudowanej do budynku mieszkalnego. Decyzja ta została uchylona w całości przez WWINB, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (decyzja z dnia [...].03.2014r., znak: [...]). Pismem z dnia [...] maja 2014r., PINB dla powiatu p. wezwał W. i W. O.do uzupełnienia dokumentacji o : ostateczną decyzję o warunkach zabudowy dla wiaty dobudowanej do budynku mieszkalnego na nieruchomości nr ewid. [...], przy placu [...]w M. oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane wraz z pozyskaniem zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości dla dalszej procedury legalizacji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014r., zawiesił postępowanie do czasu wydania ostatecznej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., rozpatrujące odwołanie od decyzji o warunkach zabudowy, wydanej przez Burmistrza Gminy M., ewentualnie w przypadku uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i skierowania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez SKO w P., do czasu wydania decyzji o warunkach zabudowy przez Burmistrza Gminy M.. Pismem z dnia [...] maja 2015r., znak: [...] Burmistrz Gminy M. poinformował organ powiatowy, iż do Urzędu Miejskiego w M. nie wpłynął wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego o wiaty na działce o nr ewid. [...], obręb M.. Nadto decyzją z dnia [...] marca 2015r., znak: Burmistrz Gminy M. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polecającej na budowie wiaty magazynowej, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji Burmistrz Gminy M. wskazał, iż "Niniejsza decyzja nie ustala warunków zabudowy dla zrealizowanej nielegalnej wiaty, w stosunku do której toczyło się postępowanie przez PINB znak: [...]". Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. PINB podjął zawieszone postępowanie, a następnie wydał decyzję [...] sierpnia 2015r., nr [...] nakazującą inwestorom – W. i W. O. rozbiórkę wiaty dobudowanej do budynku mieszkalnego, posadowionej na nieruchomości nr ewid. [...], mieszczącej się przy pl. [...] w M.. Od powyższej decyzji odwołanie w terminie ustawowym wniósł W. O.. Wskazując między innymi, iż nie jest zadowolony z wydanej przez organ I instancji. W dalszej części uzasadnienia organ po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazał, iż w przedmiotowej sprawie obowiązek rozbiórki został nałożony na inwestorów, z uwagi na niewykonanie obowiązków określonych w postanowieniu z dnia [...]września 2013r.. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego zobowiązani – W. i W. O. nie wywiązali się z obowiązków nałożonych postanowieniem PINB dla powiatu p. (do dnia wydania zaskarżonej decyzji), przedłożyli tylko projekt budowlany przedmiotowej wiaty magazynowo-ekspozycyjnej. W związku z informacją, że prowadzone jest postępowanie o warunkach zabudowy, PINB dla powiatu p. zawiesił prowadzone przez siebie postępowanie administracyjne. Organ podniósł, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta M. wydał w dniu [...] marca 2015r. decyzję znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty magazynowej, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. [...], obręb M.. Jednakże podkreślenia wymaga, że decyzja ta nie dotyczy wiaty wobec które toczy się postępowanie prowadzone przez organ powiatowy. W samym uzasadnieniu wskazanego rozstrzygnięcia Burmistrz Gminy M. wskazał, iż "Niniejsza decyzja nie ustala warunków zabudowy dla zrealizowanej nielegalnej wiaty, w stosunku do której toczyło się postępowanie przez PINB dla powiatu p. znak: [...]". Nadto wskazano w decyzji, iż inwestor wskazał inną lokalizację wiaty oraz określił, iż ma być ona zlokalizowana częściowo w miejscu istniejącej wiaty wystawienniczej, którą zamierza rozebrać przed przystąpieniem do robót budowlanych, związanych z wykonaniem nowej wiaty. Uwzględniając powyższe WWINB podkreśla, że ww. decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2015r. odnosi się do innej wiaty, niż przedmiot postępowania administracyjnego nr [...]. Wobec powyższego bez wpływu na wynik niniejszego postępowania pozostaje fakt, iż przed Sądem Rejonowym toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności. Zatem, wobec faktu nie dostarczenia do organu powiatowego wszystkich dokumentów określonych w postanowieniu z dnia [...] września 2013r. słusznym było zastosowanie dyspozycji art. 48 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Z przepisu art. 48 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane wynika, iż niespełnienie przez inwestora w wyznaczonym terminie, nałożonych na niego postanowieniem obowiązków (z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane), powoduje zastosowanie ust. 1 tegoż artykułu. W związku z tym, należy jednoznacznie uznać, że decyzja jest konsekwencją niewykonania przez W. i W. O. obowiązków zawartych w postanowieniu wydanym przed tym rozstrzygnięciem. W omawianej sprawie próba legalizacji została podjęta przez organ powiatowy, jednakże inwestorzy nie dostarczyli wymaganych prawem dokumentów, organ I instancji zasadnie zatem wydał zaskarżoną decyzję i nakazał rozbiórkę wiaty dobudowanej do budynku mieszkalnego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli W. O. oraz W. O. zarzucając jej: - obrazę art. 138 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016 poz. 23 dalej jako Kpa), w ten sposób że organ II instancji nie uchylił decyzji organu I instancji, jako wadliwej, z powodu zaniechania przez ten organ dokonania oceny wszystkich dowodów występujących w sprawie i wydania decyzji przedwcześnie, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 48 i nast. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 1994r. Nr 89, poz. 414) Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie przez organ nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego i powiatowego, że wiata mieści się w zakresie naruszonego przepisu, 3. naruszenie art. 7 Kpa poprzez niezupełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zarówno przez organ I i II instancji, czym spowodowało to naruszenie słusznego interesu stron postępowania w prawidłowym rozpoznaniu sprawy, 4. naruszenie art. 77 Kpa przez organ I stopnia polegające na nie dochowaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. właściwej procedury postępowania administracyjnego skutkującej zaniechaniem przeprowadzenia postępowania dowodowego w całym zakresie, 5. naruszenie art. 79 § 1 Kpa poprzez nie dochowanie przepisanego prawem postępowania w kwestii przeprowadzania dowodu z oględzin na nieruchomości, która miała zostać objęta postępowaniem administracyjnym, 6. naruszenie art. 80 Kpa poprzez zaniechanie dogłębnej analizy całokształtu materiału dowodowego, co miało swój bezpośredni wpływ na ocenę sprawy przez organ II instancji i wydanie decyzji na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kpa, 7. naruszenie art. 107 Kpa polegającego na brakach formalnych w wydanej decyzji. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. w całości i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji II i I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że organy błędnie uznały, iż wiata dobudowana do budynku mieszkalnego wyczerpuje przesłanki do tego, aby zakwalifikować powstanie tej wiaty jako rozbudowę budynku mieszkalnego, zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego i wdrożyć procedurę legalizacyjną z art. 48 wyżej wskazanej ustawy. Strona podniosła, iż przedmiotowa wiata aktualnie nie jest przytwierdzona do budynku mieszkalnego i stanowi samodzielny obiekt. Skarżący podnieśli, iż nie jest możliwe zaliczenie wiaty do kategorii obiektu budowlanego. Pomimo, że ustawodawca nie wprowadza definicji legalnej pojęcia "wiaty", należy w takim przypadku odwołać się do potocznego rozumienia terminu wiata. Nadto słownik języka polskiego definiuje wiatę jako konstrukcje składającą się z dachu i wspierających go podpór, chroniącą od deszczu, śniegu i wiatru [por. M. Banko (red.), Słownik języka polskiego. Tom 6 (Biblioteka Gazety Wyborczej), Wydawnictwo Naukowe PWN, s. 18]. Wobec czego wiata nie jest tożsama z definicją budynku, który najkrócej ujmując posiada dach i cztery ściany. Wiatę bez przegród w takim przypadku należy zaliczyć do kategorii budowli, o czym mowa w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego. Nie jest ona, bowiem ani budynkiem, ani obiektem małej architektury. Budynek i budowla należą do kategorii obiektu budowlanego. W ocenie skarżących wiatę należałoby zakwalifikować do budowli, dokonując niejako interpretacji a contrario. Zakładając, że definicyjne ujecie obiektu budowlanego jest zamknięte, to skoro stanowi ona obiekt nie będący budynkiem, jak również nie będący obiektem małej architektury, zaliczyć ja należy do budowli. Z kolei wyliczenie typów budowli zawarte w art. 3 pkt 3 Prawo budowlane nie jest listą zamkniętą, zatem nie ma przeszkód, aby przypisać wiatę do budowli (wyrok z dnia 5 lutego 2008 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, sygn. II SA/Ol 1123/07). Skarżący wyjaśnili, że obowiązująca ustawa Prawo budowlane, po nowelizacji od 28 czerwca 2015 r., wskazuje, że wiaty do 50 m2 mogą być realizowane na podstawie zgłoszenia do organu architektonicznego (o tym w art. 29 ust. 1 pkt. 2c pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2 , sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki). Przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana domem mieszkalnym oraz budynkami gospodarczymi. Wydana decyzja w aktualnym stanie prawnym narusza przepisy powszechnie obowiązujące. Zdaniem skarżących właściwe postępowanie powinno być ukierunkowane na procedurę naprawczą z art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Skarżący wskazali, że w skarżonej decyzji zarówno I jak i II instancji brak jest wskazania dowodów, na których organ nadzoru budowlanego oparł swe twierdzenia i uznał je za udowodnione, a którym odmówił wiarygodności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 1033/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt II OZ 464/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 9 lutego 2016 r. Na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę oraz oświadczył, że wiata jest niepołączona z budynkiem mieszkalnym, a połączone są jedynie papą- płaszczem ochronnym zabezpieczającym przed opadami. Pełnomocnik wskazał także, że naruszono przepisy postępowania poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego. Pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji nakazującej rozbiórkę wiaty. Podstawą materialnoprawną kontrolowanych decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), zwanej dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym jednak przed dniem 28 czerwca 2015 r., tj., przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443). W ocenie sądu w niniejszej sprawie należało kierować się dotychczasowym brzmieniem przepisów Prawa budowlanego, a decyduje o tym reguła intertemporalna wyrażona w art. 6 ust. 1 noweli, która stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Budowa wiaty stosownie do przepisu art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wymaga dokonania zgłoszenia. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 20 lutego 2015 r., zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. W niniejszej sprawie organ prawidłowo uznał wskazany obiekt za wiatę, co nie jest kwestionowane przez skarżącego, która jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Strona nie kwestionuje również, iż wymiary tego obiektu wynoszą 5,90m x 6.35m. Czyli powierzchnia zabudowy przedmiotowego obiektu wynosi 37,465 m2. Z przytoczonej wyżej regulacji (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego) jednoznacznie wynika, że budowa wiaty o powierzchni do zabudowy do 25 m² zwolniona była z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie zwolnienie to nie objęło przedmiotowej wiaty, albowiem powierzchnia jej zabudowy przekracza wymagane do zgłoszenia 25 m². W tej sytuacji budowa takiego obiektu wymagała, zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, uzyskania pozwolenia na budowę, którego strona skarżąca nie uzyskała. W tym miejscu odnosząc się do zarzutu strony błędnej kwalifikacji wskazać należy, iż organ budowy przedmiotowego obiektu nie traktował jako rozbudowy budynku mieszkalnego, co sugeruje strona skarżąca, ale jako budowę wiaty. Natomiast fakt czy przedmiotowa wiata jest dobudowana do budynki czy też nie jest z nim związana nie ma wpływu na dokonana przez organ kwalifikacje przedmiotowego obiektu. Wyjaśnić należy skarżącym, że wbrew jej twierdzeniom w niniejszej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, czyli przepis w brzmieniu uwzględniającym nowelizację Prawa budowalnego z dnia 20 lutego 2015 r., zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki, gdyż do dnia wejścia w życie nowelizacji przedmiotowa sprawa nie została ostatecznie zakończona, o czym była już mowa na wstępie rozważań prawnych. Zatem skoro inwestor obowiązany był uzyskać pozwolenia na budowę, to w pierwszej kolejności obowiązkiem organu było ustalenia czy skarżący takie pozwolenie uzyskał. Jak wynika z akt sprawy, a przede wszystkim z pisma Starosty P. z dnia [...] listopada 2012r., znak: [...], skarżący nigdy nie wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedmiotowej wiaty jak również nigdy nie zgłosili zamiaru jej budowy. Skarżący powyższych ustaleń organu nie kwestionują. W związku z prawidłowymi ustaleniami organu, iż na budowę przedmiotowej wiaty skarżący winni uzyskać pozwolenia na budowę, a takiego pozwolenia nie uzyskali organ zasadnie wszczął i przeprowadził procedurę określoną w art. 48 Prawa budowlanego regulującym zasady legalizacji przy stwierdzeniu samowoli budowlanej. Wbrew przekonaniu strony skarżącej w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie procedura legalizacyjna określona w art. 48 Prawa budowlanego, a nie jak wskazują skarżący określona w art. 50-51 Ppsa. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 48 Prawa budowlanego stawiony przez skarżących nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowalnego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Według ust. 2 jeśli natomiast budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo; b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (ust. 2). W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji postanowieniem z dnia 16 września 2013r., zobowiązał inwestorów, w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, do przedłożenia dokumentów w postaci ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydaną przez Burmistrza Gminy M.dla wiaty dobudowanej do budynku mieszkalnego, posadowionej na terenie ww. nieruchomości oraz w przypadku uzyskania powyższej, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, do dostarczenia 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opinią dotyczącą stanu technicznego budowli oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Strona skarżąca obowiązku przedłożenia wskazanych dokumentów nie wykonała. Jak wynika z akt sprawy inwestor w toku postępowania przedłożył wyłącznie projekt budowlany. Inwestorzy do dnia wydania decyzji nie przedłożyli natomiast ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Jak wynika z pisma Burmistrza Gminy M. z dnia [...] maja 2015r. skarżący nie tylko uzyskali decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej wiaty ale nawet ze stosownym wnioskiem nie wystąpili. Co prawda decyzją z dnia [...] marca 2015r., znak: Burmistrz Gminy M. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polecającej na budowie wiaty magazynowej, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. [...]. Jednakże należy mieć na uwadze, iż z decyzji tej jednoznacznie wynika, że decyzja ta "nie ustala warunków zabudowy dla zrealizowanej nielegalnej wiaty, w stosunku do której toczyło się postępowanie przez PINB znak[...]". Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż zaktualizowała się dyspozycja art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Skoro zatem na podstawie prawidłowo dokonanych ustaleń organu obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania (wiata) został wybudowany bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę, a skarżący nie przedłożyli dokumentów, wymaganych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zasadnie organ nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu, a organ II instancji z poszanowaniem art. 138 Kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wbrew zarzutom skargi organ z poszanowaniem art. 7, 77 Kpa prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i na jego podstawie wydał decyzję spełniająca wymogi określone przez art. 107 Kpa. Ponadto wbrew ocenie skarżących organ nie dopuścił się naruszenia art. 80 Kpa. Organ w sposób prawidłowy dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 79 Kpa zwrócić należy uwagę, iż strona w żaden sposób nie uzasadniła powyższego zarzutu. Natomiast organ poza dokonana w dniu [...] czerwca 2012 r., o której skarżący zostali zawiadomieni, nie podejmował czynności związanych z oględzinami nieruchomości. Z powyższych względów uznać należy, iż zarzut odnoszący się do art. 79 Kpa nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.