IV SA/Po 1066/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. N. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wykonanie przedmiotowej decyzji uczyni skargę całkowicie bezprzedmiotową, co rażąco naruszy moje konstytucyjne prawo do Sądu. Istnieje także uprawdopodobnione niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków, a także poniesienia przeze niego i jego rodzinę szkody finansowej. Konsekwencją zaniechania zgłoszenia się na przedmiotowe badania będzie czasowe uniemożliwienie mu uczestnictwa w ruchu drogowym w roli kierującego pojazdem. Prowadzi wraz z żoną sklep spożywczo-monopolowy. Żona pracuje także na etacie w Aptece w K. h. W sklepie nie zatrudniają pracowników. Wszystkimi czynnościami w sklepie (sprzedażą, zaopatrzeniem, załatwianiem formalności) zajmuję się Skarżący. Prowadzenie takiej działalności gospodarczej wymaga bycia mobilnym i prowadzenia pojazdu. Nawet czasowa pozbawienie możliwości kierowania pojazdami może narazić go i jego rodzinę na negatywne skutki finansowe, jeżeli do sklepu nie będzie dostarczał towaru. Pozbawienie możliwości kierowania samochodem, spowoduje co najmniej ponoszenie przez dłuższy okres czasu dodatkowych kosztów transportu zewnętrznego, zaopatrującego sklep w produkty. Sklep nie przynosi tak dużych dochodów, aby ponoszenie takich kosztów mogło odbyć się bez uszczerbku utrzymania koniecznego Skarżącego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy jednocześnie podkreślić, że to na stronie wnoszącej o wstrzymanie wykonania aktu spożywa ciężar wykazania okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na skarżącym. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W ocenie Sądu takich wskazane przez Skarżącego okoliczności mogły zostać uznane za przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Zauważyć bowiem trzeba, iż sam fakt poddania się badaniom psychologicznym nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja taka pociąga za sobą pewne dolegliwości wiążące się z obowiązkiem stawienia się w określonym miejscu i czasie celem przeprowadzenia badań, które jednak same w sobie nie uzasadniają wstrzymania wykonania takiej decyzji. Konieczność poniesienia wydatków czy też poświęcenia czasu niezbędnego na wykonanie badań w żadnym razie nie stanowi niebezpieczeństwa, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki związane z koniecznością wykonania badań nie stwarzają stanu, o jakim mowa w tym przepisie, są to jedynie naturalne konsekwencje, związane z nałożonym obowiązkiem, które same w sobie nie oznaczają pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami. Także wniesienie skargi i kwestionowanie prawidłowości zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do wstrzymania jej wykonania, a do tego właśnie sprowadza się argument o bezprzedmiotowości postępowania w sytuacji wykonania decyzji przez skarżącego. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje także fakt, iż badanie psychologiczne kierowcy ma na celu zachowanie właściwego bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które jako dobro publiczne, winno znaleźć prymat nad osobistym dyskomfortem czy niedogodnościami skarżącego (por. postanowienia NSA z 23 października 2018 r. sygn. akt I OZ 983/18 oraz z 2 października 2018 r. sygn. akt I OZ 864/18; http;//orzeczenia.nsa.gov.pl) Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie przesądza o merytorycznym stanowisku Sądu co do legalności tego postanowienia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.