IV SA/Po 1074/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Prezydenta Miasta P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2011r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta P.- jako prezydent miasta na prawach powiatu wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2011 r. umarzającą postępowanie odwoławcze, zainicjowane przez Prezydenta Miasta P. jako prezydenta miasta na prawach powiatu wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. W złożonej do Sądu skardze skarżący wskazał, że wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] , ponieważ ostateczna decyzja jest podstawą do wypłaty bardzo wysokiego odszkodowania, a skutki tej czynności byłyby trudne do odwrócenia w przypadku uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.- dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 roku, sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja należy do kategorii aktów administracyjnych nie podlegających wykonaniu. Nie wymaga ona bowiem żadnej czynności strony skarżącej, ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków czy nakazu określonego zachowania. Do wykonania nie kwalifikuje się zatem decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego. Ma ona bowiem charakter procesowy, a nie rozstrzyga merytorycznie o istocie sprawy i brak jest konieczności podejmowania jakichkolwiek czynności wymagających jej wykonania (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lipca 2010r. sygn. akt II SA/Wr 361/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, skoro zaskarżona decyzja Wojewody Wielkopolskiego nie podlega wykonaniu, brak jest przesłanek do zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. i uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego. Odnosząc się do wniosku o wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji należy ustalić zakres znaczenia sformułowania "w granicach tej samej sprawy" użytego w treści art. 61 §3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, nie umożliwia - jak podkreśla NSA - wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia orzekającego o ustaleniu odszkodowania, w sytuacji, gdy przedmiotem decyzji wydanej przez organ odwoławczy jest umorzenie postępowania odwoławczego z uwagi na brak przymiotu strony postępowania jednostki składającej odwołanie (por. postanowienie NSA z 28.09.2011 r., sygn. II OZ 852/11). Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest legalność decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji ograniczać się będzie - wyłącznie - do badania poprawności zastosowania przepisów dotyczących podstaw umorzenia postępowania odwoławczego. Decyzja tego typu nie rozstrzyga o prawidłowości decyzji objętej odwołaniem, zamykając jednocześnie drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W zaskarżonej decyzji organ merytorycznej kwestii w ogóle nie badał, poprzestając na ocenie ewentualnych przeszkód o charakterze podmiotowym, co w każdym przypadku musi nastąpić, zanim organ przejdzie do merytorycznego rozpoznania zasadności odwołania. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Przyjęcie koncepcji dopuszczalności zbadania przez sąd administracyjny zarzutów strony skarżącej dotyczących decyzji organu I instancji, rozstrzygającej sprawę "materialną", byłoby w istocie równoznaczne z zaakceptowaniem obejścia rygorów prawnych wynikających z art. 52 P.p.s.a. statuujących konieczność wyczerpania toku instancji przed wniesieniem skargi (por. postanowienie NSA z 23.08.2011 r., sygn. II OZ 685/11). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że decyzja organu I instancji, nie mieści się w granicach sprawy, o jakich mowa w art. 134 P.p.s.a. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.