IV SA/Po 1127/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B.R., B.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbiórkę, rozbudowę i przebudowę 1. oddala skargę B.R., 2. odrzuca skargę B.P. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] Wojewoda W. po rozpoznaniu odwołania B. R. utrzymał w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] maja 2013 r. organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. N., P. S., M. S. i E. S. pozwolenia na rozbiórkę oficyny oraz rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalno-usługowego w Ś. przy ul. K.... na działce nr [...]. Następnie organ odwoławczy podniósł, iż w uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że inwestycja nie narusza ustaleń ostatecznej decyzji Burmistrza Ś. o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 201 Ir., znak: [...] oraz decyzji z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] o zmianie ww. decyzji o warunkach zabudowy, które cały czas obowiązują w obrocie prawnym. Ponadto projekt budowlany sporządzony został zgodnie wymogami określonymi w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) i przepisami wykonawczymi, toteż właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta Ś. wskazał również, iż Pan B. P. nie może być stroną powyższego postępowania administracyjnego ponieważ jest jedynie użytkownikiem działki nr [...], [...] oraz [...] znajdujących się w obszarze oddziaływania nieruchomości. Dalej organ wyjaśnił, że odwołanie od powyższej decyzji z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła B. R. zarzucając badanej decyzji rażące naruszenie prawa i przepisów postępowania z tego powodu, że została wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] oraz decyzję z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] o zmianie ww. decyzji o warunkach zabudowy, które to według skarżącej wydane zostały z uchybieniem art. 10 Kpa, ponieważ B. R. nie brała udziału w postępowaniu prowadzonym przez Burmistrza Ś. w sprawie wydawania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W dalszej części uzasadnienia organ po przytoczeniu treści przepisów prawa podniósł, że na podstawie art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a zatem zgodnie z art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W ocenie Wojewody W. zatwierdzony badaną decyzją projekt budowlany nie narusza zapisów ww. decyzji Burmistrza Ś. ustalających warunki zabudowy dla powyższej inwestycji oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012, poz. 462). Inwestycja zgodna jest z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Ponadto inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego - obowiązującego w dniu wydania analizowanej decyzji pozwolenia na budowę, w tym m. in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projektanci załączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz charakterystykę energetyczną obiektu. Reasumując, organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie pozwolenia na budowę sprawdza wszystkie przesłanki wynikające z art. 35 ust 1 - 3 Prawa budowlanego, a w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ zwrócił również uwagę, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1127 ze zm.) decyzja o pozwoleniu na budowę powinna zawierać m. in. określony obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Z osnowy decyzji organu I instancji nie wynika jaki obszar oddziaływania obiektu został ustalony w przedmiotowym postępowaniu. Organ odwoławczy zbadał, iż obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje nieruchomości nr: [...]. Z przedłożonej dokumentacji sprawy wynika zatem, że wszyscy właściciele ww. działek byli powiadomieni o prowadzonym postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie, toteż nie doszło do pominięcia żadnej ze stron postępowania. W związku z powyższym, należało stwierdzić, iż krąg stron postępowania ustalony został prawidłowo. Odnosząc się do zarzutu odwołującej, w którym podnosi, że nie brała udziału w postępowaniu prowadzonym przez Burmistrza Ś. w sprawie wydawania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i to dyskwalifikuje badaną decyzję I instancji, organ odwoławczy podkreślił, iż powyższe decyzje o warunkach zabudowy są ostateczne i do dnia dzisiejszego nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, tak więc niniejszy zarzut należy uznać za bezpodstawny. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła B. R. oraz B. P. zarzucając jej, że została wydana z rażącym naruszeniem art. 7 i 10 Kpa. Skarżąca podniosła, iż decyzja zawiera wadę, która powoduje jej nieważność z mocy prawa. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że decyzja została wydana w sytuacji gdy toczy się postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie skarżących powyższe oznaczał brak możliwości orzekania w sprawie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi. W piśmie z dnia [...]grudnia 2013 r. skarżąca oświadczyła, że B. P. nie jest stroną w sprawie o pozwolenia na budowę. Strona ponadto wskazała, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją ostateczną. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 18 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu przywrócił skarżącej termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 18 marca 2014 r. Postanowieniem z dnia 3 lipca, sygn. akt II OZ 661/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 18 marca 2014 r. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż kamienica jest w złym stanie technicznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przed dokonaniem oceny zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności uzasadnić należy odrzucenie skargi wobec B. P.. W przedmiotowej sprawie, co wynika wprost z wniesionej skargi, B. R. wniosła skargę w imieniu własnym oraz w imieniu B. P.. W toku postępowania Sąd wzywał skarżącą do przedłożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu B. P.. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wskazała, iż B. P. nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji Wojewody. Odnosząc się do powyższego zgodzić należy się, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 50 § 1 Ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. O "interesie prawnym" w rozumieniu cytowanego przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa, najczęściej będą to przepisy prawa materialnego. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2004 r., OSK 919/04 (OSP 2005, z. 11, poz. 128) ocenił, że istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną (A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, s 199 - 130). Istnienie, przywołanej powyżej, legitymacji skargowej, w rozumieniu art. 50 § 1 Ppsa podlega badaniu przez sąd administracyjny. W sytuacji jej braku u skarżącego, w przypadku gdy skargę wnosi podmiot który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 Ppsa, skarga podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, z powodu braku interesu prawnego do wniesienia skargi (podobnie: T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo - administracyjne, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 129). Dokonując powyższej oceny należy mieć na uwadze art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którymi stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu został z kolei zdefiniowany w treści art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez co należy rozumieć (...) teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu; W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określany w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy materialnego prawa administracyjnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Jak wynika z akt sprawy planowana inwestycja polega na rozbiórce oficyny oraz rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalno-usługowego. Powyższa nieruchomość objęta jest ostateczną decyzją Burmistrza Ś. z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami budowlanymi oraz rozbiórką oficyny na działce nr [...] w Ś., zmienioną decyzją Burmistrza Ś. z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...]. Zgodzić należy się z organem, iż w przedmiotowej sprawie obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje nieruchomości nr: [...]. Natomiast z akt sprawy wynika, iż B. P. jest wyłącznie użytkownikiem nieruchomości nr [...]. W związku z powyższym w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie może on zostać uznany za stronę postępowania o pozwolenie na budowę, a tym samym nie posiada on interesu prawnego do wniesienia skargi. W tym miejscu wskazać także należy, iż ostateczną decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] Wojewoda W.umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania B. P. od decyzji Starosty z dnia [...] maja 2013 r. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa skargę, co do B. P. odrzucił. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy Prawa budowlanego, a wśród nich przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, w brzmieniu z dnia wydawania przez organ II instancji decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wnioskodawcy do wniosku załączył wszelkie wymagane dokumenty takie jak decyzja o warunkach zabudowy, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto wskazać należy, iż projekt budowlany został sporządzony przez osoby do tego uprawnione. Również przedłożony projekt budowlany nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. W tym miejscy wskazać należy, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Wyjaśniono, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone (k. 18-21projektu budowlanego). Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy osoby te spełniają ww. wymogi. Wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (k. 22 – 29 projektu budowlanego). W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. W szczególności Sąd postanowił odnieść się do kwestii zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zagadnienia dotyczące między innymi rodzaju inwestycji, warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz innych elementów tej inwestycji, rozstrzygane są w decyzji o warunkach zabudowy, która poprzedza postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej bada zgodność zaprojektowanego obiektu z warunkami decyzji o warunkach zabudowy i jeżeli inwestycja nie narusza tych warunków (lub innych przepisów), organ administracji nie jest uprawniony do ingerencji w zaproponowaną w projekcie budowlanym inwestycję. Podkreślić należy, że organ budowlany nie jest uprawniony do ingerencję w merytoryczna część decyzji o warunkach zabudowy, a jedynie bada czy przedłożony projekt odpowiada warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie taka zgodność zachodzi zarówno co do wielkości zabudowy (dopuszczalna zabudowa 80 %, projektowana zabudowa 57,90 %), wysokości obiektu. Przy parametrze zabudowy wysokości budynku wskazać należy, że zgodnie z projektem budowlanego wysokość budynku nie ulegnie zmianie ponieważ prace budowlane oprócz rozbiórki budynku parterowego i jego rozbudowy obejmuje wymianę konstrukcji dachu i wymianę pokrycia dachowego w budynku głównym. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczące naruszenia art. 10 Kpa wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie skarżącej zapewniono czynny udział w toczącym się postępowaniu. Natomiast kwestia, że skarżącej nie zapewniono udziału w postępowaniu o warunkach zabudowy nie ma wpływu na ocenę wydanej w niniejszej sprawie decyzji. Organ wydając pozwolenia na budowę jest obowiązany zbadać czy strona legitymuje się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy oraz czy projekt budowlany jest zgodny z tymi warunkami. Natomiast kwestia ewentualnych nieprawidłowości, których dopuszczono się w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie ma znaczenia w postępowaniu o pozwolenia na budowę. Ostateczne decyzje w przedmiocie warunków zabudowy wiążą, zgodnie z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), organ udzielający pozwolenia na budowę dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego (poprzez stwierdzenie ich nieważności lub w wyniku wznowienia postępowania). Należy bowiem podkreślić, iż decyzja ostateczna w administracyjnym toku instancji, zgodnie z zasadą trwałości decyzji, korzysta z domniemania prawidłowości i jako taka podlega wykonaniu, dopóki nie zostanie wyeliminowana z porządku prawnego inną decyzją ostateczną, wydaną w trybie nadzwyczajnym, lub wyrokiem sądu. Na podstawie akt należy stwierdzić, że w dniu wydawania zaskarżonych decyzji jak również w dniu rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązywały. Dopóki obowiązują, to nawet ciężkie, kwalifikowane naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego, nie podważa ich mocy obowiązującej. Zatem fakt toczącego się postępowania wznowieniowego w sprawach warunków zabudowy i wydania decyzji Burmistrza Ś. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Burmistrza Ś. z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz decyzji ostatecznej zmieniającej z dnia [...] marca 2013 r. nie ma wpływu na toczące się postępowanie, albowiem wyżej wskazane decyzje nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego i nadal obowiązują. Na marginesie jedynie wskazać należy, że późniejsze wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy stanowić może wyłącznie podstawę do wznowienia postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Ponadto odnosząc się do zarzutu naruszenia rażącego prawa wskazać należy, iż oceniając niniejszą decyzję Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, ani nie stwierdził występowania innych przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Oba kontrolowane akty zostały wydane przez organy właściwe do rozpatrzenia sprawy, w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu, spełniają w szczególności wymogi wynikające z art. 7 Kpa, 77 § 1 Kpa, 80 Kpa oraz art. 107 § 1 i 3 Kpa. Treść decyzji organu drugiej instancji świadczy przy tym zarówno o wykonaniu obowiązków kontrolnych, jak i związanych z ponownym merytorycznym rozpatrzeniem sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. MZ