IV SA/Po 1128/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Damian Mataczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2013r. wniosku J.R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2011r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej postanawia odmówić prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2012r. sygn. akt IV SA/Po 1128/11 oddalił skargę J.R. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2011r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej. Jak wynika z postanowienia z dnia 26.03.2012r. (k. 23v), w/w orzeczenie Sądu jest prawomocne od dnia 22.03.2012r. Tym samym wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych złożony w dniu 26.03.2013r. (vide data stempla pocztowego k. 51 akt) nie może być rozpoznany merytorycznie. Zgodnie bowiem z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z powyższego przepisu wynika, że wniosek ten można złożyć dopóki trwa postępowanie sądowe, a po prawomocnym zakończeniu postępowania - o ile strona zainicjuje jednocześnie nowe postępowanie, które miałoby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (tj. postępowanie nadzwyczajne). Brak takiego nowego postępowania powoduje, że wniosek złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania jest bezprzedmiotowy i niedopuszczalny (por. np. postanowienie NSA z 23 września 2010 r., sygn. akt II OZ 857/10, postanowienie NSA z 28 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 745/09, Lex nr 552405). Mając powyższe na uwadze, uwzględniając że intencją strony nie jest wszczynanie nadzwyczajnego postępowania, na podstawie art. 243 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.