IV SA/Po 1144/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na uchwałę Rady Gminy T. P. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Stowarzyszenie Ekologiczne "C." z siedzibą w P. w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2013 poz. 594 z późn. zm.) wniosło skargę na uchwałę nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] listopada 2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości C. K.. W uzasadnieniu skargi wskazano, że działalność statutowa Stowarzyszenia odpowiada działalności Rady Gminy podejmowanej poprzez stanowienie planów miejscowych, a na gminie ciąży obowiązek konsultowania z organizacjami pozarządowymi w tym również ze skarżącym Stowarzyszeniem projektów planów miejscowych. W przedmiotowej sprawie organy gminy nie spełniły tegoż obowiązku i naruszyły powszednie obowiązujące przepisy prawa, a to: - art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 poz. 647) dalej u.p.z.p. poprzez brak zamieszczenia ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego w prasie miejscowej, gdyż pismo "S. – C." nie wyczerpuje znamion prasy; - art. 17 pkt 10 w zw. z art.4 ust.2 u.p.z.p. poprzez brak zachowania wymogu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu na okres przynajmniej 21 dni i wadliwe obliczanie tegoż terminu poprzez wliczania do terminu również dni wolnych; - art. 17 pkt 2 i pkt 7 lit.e u.p.z.p. poprzez brak zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzenia planu, a następnie brak uzgodnienia projektu planu z komendantem właściwego Oddziału Straży Granicznej; - § 137 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez definiowanie przepisem § 2 pkt 10 przedmiotowej uchwały pojęcia reklama; - art. 15 ust. 2, 3 poprzez wprowadzenie nakazu uzyskania stosownych dodatkowych uzgodnień i pozwoleń, brak określenia wysokości zabudowy oraz minimalnego i maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy, wskazanie minimalnych powierzchni i szerokości frontu nowo wydzielanych działek, objęcie liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu pozostawiając zupełną dowolność inwestorom przy wyborze możliwych lokalizacji dróg wewnętrznych, brak określenia układu komunikacyjnego przy jednoczesnej niemożności jednoznacznego powiązania rysunku planu miejscowego z tekstem planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy T. P. wniosła o jej oddalenie podnosząc, że Stowarzyszenie C. nie wskazało i nie wykazało jakiego interesu prawnego Stowarzyszenia dotyczy skarżona uchwała. Poza odniesieniem się do zarzutów wyartykułowanych w skardze podniesiono, że Stowarzyszenie zostało zarejestrowane [...] października 2013 r., stąd nieuzasadniony jest zarzut dotyczący braku konsultacji projektu planu ze skarżącym Stowarzyszeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. 2013 poz. 594 z późn. zm.) dalej u.s.g. stanowi, że "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Kontrola skargi wniesionej na uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 us.g. polega w pierwszej kolejności na sprawdzeniu czy skarga wypełnia wymogi formalne takie jak: charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, uprzednie wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia, zachowanie terminu do wniesienia skargi. Po stwierdzeniu, że wymogi formalne zostały spełnione, sąd bada legitymację skarżącego do jej wniesienia i dopiero ustalenie, że ten warunek został spełniony, pozwala Sądowi przystąpić do merytorycznej oceny zasadności zarzutów skargi. Przedmiotem zaskarżenia w kontrolowanej sprawie jest uchwała Rady Gminy T. P. z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości C.K.. Skarżona uchwała należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5 Ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a i zaskarżony akt podlega kontroli sądowej. Rozpoznawana skarga została wniesiona - po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...]lipca 2014r. - w terminie bowiem Rada Gminy T. P. Uchwałą z [...] sierpnia 2014r. nr [...] odmówiła uchylenia między innymi zaskarżonej uchwały, uznając, że akt ten nie narusza interesu prawnego stowarzyszenia. Legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, Nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, może więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (porównaj: wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). W wyroku tym sąd wskazał, również, iż na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie wynikłym z przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Podsumowując stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie skarżące Stowarzyszenie nie wykazało naruszenia prawa mającego bezpośredni wpływ na jego własną indywidualną sytuację prawną, zarówno w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa jak i w skardze. Ogólnikowe stwierdzenie o naruszeniu interesu prawnego Stowarzyszenia nie spełnia wymogu udowodnienia legitymacji do złożenia skargi. Podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Należy wskazać, że Stowarzyszenie Ekologiczne "C." zarejestrowano w Krajowym Rejestrze Sądowym [...] października 2013 r., natomiast zaskarżoną uchwałę podjęto [...] listopada 2010 r. i brak jest bezpośredniego wpływu na prawa i obowiązki skarżącego, które by wynikały z konkretnej normy prawnej. Brak legitymacji do złożenia skargi powoduje, że skarga Stowarzyszenia podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Powyższe powoduje, że nie zachodzi potrzeba oceny zarzutów skargi wskazujących na naruszenie przepisów przez Radę Gminy T. P. przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały.