IV SA/Po 1154/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 04 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] października 2013 r. W. S. (zwany dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W skardze tej skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania "decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy w [...] przy ul. [...] działka nr [...], ark mapy [...] dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynku magazynowego owoców i warzyw na warsztat usług mechanicznych i ślusarskich - w całości, jako że niewstrzymanie wykonalności decyzji przez Sąd może spowodować trudne do odwrócenia skutki". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., zwanej dalej – Ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie art. 61 § 3 rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Użyte w treści art. 61 § 3 sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135, które regulują zakres sądowej kontroli. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. W orzecznictwie wskazuje się, że określenie "we wszystkich postępowaniach", (użyte w art. 29 ustawy o NSA – obecnie w art. 135 Ppsa), wskazywało, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy", NSA stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową. Podobna argumentacja zaprezentowana została w postanowieniu NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., II FZ 441/12 (LEX nr 1170772). Zdaniem Sądu w świetle art. 61 § 3 Ppsa wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy rozumianej w kontekście art. 134 § 1 Ppsa jako sprawa w znaczeniu materialnym. Przykładowo sąd wskazał, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego strona skarżąca nie wniosła odwołania w ustawowo przewidzianym terminie, bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowa tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym (patrz: Bogusław Dauter, Komentarz do art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. El. LEX, 2013, pkt 10; uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001/1/7, Prok.i Pr.-wkł. 2000/11/44, M.Podat. 2000/9/3). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (zwanego dalej: SKO) z dnia [...] września 2013 nr [...] utrzymującą w mocy decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia: zmiana przeznaczenia budynku w budowie z przechowalni owoców i warzyw na warsztat usług mechanicznych (zwana dalej: decyzja środowiskowa). Tymczasem w skardze skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania "decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy w Krotoszynie przy ul. [...] działka nr [...], ark mapy [...] dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynku magazynowego owoców i warzyw na warsztat usług mechanicznych i ślusarskich - w całości, jako że niewstrzymanie wykonalności decyzji przez Sąd może spowodować trudne do odwrócenia skutki" (zwana dalej: decyzja o warunkach zabudowy). Należy wskazać, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm., zwanej dalej: ustawa środowiskowa) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie w przedmiocie wydanie środowiskowych uwarunkowań oraz postępowanie w przedmiocie wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są odrębnymi, różnymi postępowaniami, których przedmioty nie są tożsame. Nie można zatem uznać decyzji w przedmiocie wydania warunków zabudowy za decyzję wydaną w granicach sprawy, której przedmiotem jest wydanie środowiskowych uwarunkowań i która to spraw znajduje się na etapie postępowania nadzwyczajnego, na skutek złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej. Wobec braku tożsamości spraw, o której mowa powyżej, nie jest prawnie dopuszczalne wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy w toku postępowania sądowego wszczętego na skutek skargi na decyzję utrzymującą w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, pomimo faktycznego związku decyzji środowiskowej z decyzją o warunkach zabudowy. W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.