IV SA/Po 1173/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. W. [...] w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. W. [...] w P. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] października 2013 r. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. W. [...] w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona wskazała, że bark było podstaw prawnych do wydania decyzji oraz że decyzja wbrew obowiązującym przepisom prawa została skierowana do właściciela budynku, a nie do inwestora będącego właścicielem urządzenia. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że konieczność wykonania orzeczonego nakazu narazi Wspólnotę na odpowiedzialność karną z uwagi na naruszenie prawa własności osoby trzeciej. Skarżący podniósł również, że organy nadzoru budowlanego niezwłocznie podejmują czynności egzekucyjne, co prowadzi do wymierzenia grzywny, a następnie do zastosowania środka przymusu w postaci wykonania zastępczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- dalej Ppsa), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Co do przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że chodzi o szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu zaakcentować trzeba, że inicjatywa do wskazania na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu (decyzji) przysługuje stronie skarżącej, która winna taki stan rzeczy uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu (decyzji) jest zatem wskazanie we wniosku na okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). W orzecznictwie akcentuje się, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2914/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1240731). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji) musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1240582). Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że oprócz ogólnikowych, nie popartych szczegółową argumentacją ani też jakąkolwiek dokumentacją twierdzeń o możliwości wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podstawę wniosku o wstrzymanie wykonania stanowią w istocie argumenty pełnomocnika dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji. Argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania decyzji nie mogą być twierdzenia pełnomocnika o wadliwości decyzji. W postępowaniu wpadkowym, dotyczącym wstrzymania wykonania aktu, bez znaczenia są bowiem zarzuty merytoryczne, dotyczące tak samego aktu. Nadto, sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji oraz ewentualne postępowanie egzekucyjne mające na celu wyegzekwowania nałożonego obowiązku nie może stanowić samoistnej i skutecznej przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, w oparciu o treść art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, Sąd orzekł zatem jak w sentencji postanowienia