IV SA/Po 1182/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M.R., M. R. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody W. na rzecz skarżących M.R. i M. R. kwotę (...) złotych (...) tytułem zwrotu kosztów postepowania. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Starosta O. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz. u. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, dalej prawo budowlane) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku garażowego w R. przy ul. [...] (dz. nr [...]) inwestorom M. i M. R. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 4 lipca 2011 r. Starosta O. wszczął postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce nr [...], położonej w R., przy ul. [...], w granicy z działkami nr [...], [...] i [...]. Właściciele działki nr [...] H. J., J. J., Z. J. oraz M. J. nie wyrazili zgody na budowę budynku garażowego na przedmiotowej działce ze względu na błędne wytyczenie granicy pomiędzy obiema działkami. Organ I instancji wskazał, że projekt został sporządzony zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie (Dz. U. z 2000 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych) zezwalającym w zabudowie jednorodzinnej na usytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych bezpośrednio w granicy działki o szerokości mniejszej niż 16 m. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, powołując się na błędne zastosowanie przez organ I instancji § 12 ust. 3 pkt 3, w sytuacji kiedy zastosowanie winien mieć przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Po ponownym rozpoznaniu sprawy właściciele działki nr [...] podtrzymali swoje oświadczenie o nie wyrażeniu zgody na budowę budynku gospodarczego na działce nr [...]. Natomiast w dniu [...] marca 2012 r. Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanego budynku. Zdaniem organu I instancji przedmiotowa inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a ponadto nie uniemożliwia wjazdu na działkę nr [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji M. J., J. J., H. J., Z. J. zarzucili naruszenie przepisu § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez nie uwzględnienie przez organ I instancji okoliczności, że garaże zlokalizowane przy granicy działki powinny mieć długość mniejszą od 5.5 m i wysokość mniejszą od 3 m. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 k.p.a. , art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust. 3 prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia budynku garażowego na działce nr [...] W uzasadnieniu wskazano, że wydając zaskarżone pozwolenie organ I instancji pominął przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w związku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uchwała nr [...] Rady Gminy i Miasta R. z dnia [...] czerwca 2003 r.. Działka inwestora znajduję się na obszarze zabudowy jednorodzinnej (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – obszar [...], § 15 ust. 27). Organ I instancji nie zauważył, że sytuowanie budynku gospodarczego i garaży w zabudowie jednorodzinnej obwarowane jest ograniczeniami, o których mowa w przepisie § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Na to niedopatrzenie wskazano już w decyzji organu II instancji z dnia [...] lutego 2012 r. W związku z tym, że organ i instancji nie wykonał, po raz drugi obowiązku wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego, w ramach uprawnień organu odwoławczego, postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. wezwano inwestora do doprowadzenia długości i wysokości garażu do zgodności z art. 35 ust. 3 prawa budowlanego. Inwestor nie usunął ww. nieprawidłowości i z tego powodu wystąpiła przesłanka określona w art. 35 ust. 3 prawa budowlanego. W skardze na powyższą decyzję M. i M. R. reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zdaniem skarżących nie można zgodzić się z zaskarżoną decyzją, ponieważ dokonano w niej błędnej interpretacji § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych Organ II instancji nie wziął pod uwagę, iż z faktu, że przepis § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia dotyczy odległości od granicy budynków gospodarczych i garaży nie wynika, że tym samym budynki gospodarcze i garaże zostały wyłączone spod regulacji § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia. W pkt 1 wymienionego przepisu istnieje możliwość sytuowania budynku gospodarczego czy też garażu w granicy działki z uwagi na szerokość działki mniejszą niż 16 m i nie jest ona zależna wówczas od jego wysokości i długości, natomiast w pkt 4 możliwość sytuowania budynku gospodarczego czy też garażu bezpośrednio przy granicy działki uzależniona jest od jego długości i wysokości, a nie szerokości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012..270, dalej P.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji stanowiska organu II instancji, co do braku możliwości budowy budynku garażowego na działce nr [...] zgodnie z załączonym projektem budowlanym, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ stosownie do treści art. 35 prawa budowlanego ma wynikający z ust. 1 pkt 2 tego przepisu obowiązek sprawdzenia m. in. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Do tych przepisów zalicza się rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie. W § 12 tego rozporządzenia zostały określone warunki usytuowania budynków w stosunku do granicy z działką sąsiednią, mające na celu zapewnienie podstawowych warunków użytkowych i bezpieczeństwa w zabudowie, w korelacji do innych przepisów rozporządzenia, dotyczących oświetlenia dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13) i nasłonecznienia określonych pomieszczeń (§ 60) oraz bezpieczeństwa pożarowego (§ 271 i 273), z uwzględnieniem prawidłowości zabudowy danej działki oraz obszaru jej oddziaływania na teren działek sąsiednich. Zgodnie z § 12 ust. 3 w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się w pkt 1 sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1.5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, zaś w pkt 4 sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Należy mieć na względzie, że przepis § 12 ust. 3 pkt 1 dotyczy usytuowania budynków względem granicy działki na działkach budowlanych o szerokości mniejszej niż 16 m. Regulacja ta dotyczy wszystkich budynków, a więc także budynków gospodarczych i garaży. Istotnym elementem, decydującym o zastosowaniu tego przepisu jest szerokość działki. To szerokość działki (mniejsza niż 16m), a nie rodzaj budynku determinuje możliwość zastosowania omawianego przepisu. Z faktu, że przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dotyczy odległości od granicy budynków gospodarczych i garaży nie wynika, ze tym samym budynki gospodarcze i garaże zostały wyłączone spod regulacji § 12 ust. 3 pkt 1. W pkt 1 jak już wyżej wskazano, możliwość sytuowania budynku gospodarczego w granicy działki istnieje z uwagi na szerokość działki mniejszą niż 16 m i nie jest ona zależna wówczas od jego wysokości i długości, Natomiast w pkt 4 możliwość sytuowania budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki uzależniona jest od jego długości i wysokości, a nie od szerokości działki (wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2012 r. II OSK 2026/10, Lex nr 1121191). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że organ II instancji dokonał wadliwej interpretacji § 12 ust. 3 pkt 1 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Nie sposób bowiem zgodzić się z organem II instancji, że usytuowanie budynku garażowego inwestorów w zabudowie jednorodzinnej obwarowane jest ograniczeniami, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Z tego względu powyższe naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji winien mieć na względzie zaprezentowaną przez Sąd wykładnię przepisów w zakresie wyżej wskazanym i dać temu wyraz w swoim rozstrzygnięciu. Mają na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.. a P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.