IV SA/Po 132/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st.sekr.sądowy Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 maja 2018 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Powiatu [...] kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z 30 sierpnia 2016 r. Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w [...], działając z upoważnienia Starosty [...], wystąpił do Wójta gminy [...] o zgodę na wycinkę ośmiu drzew rosnących przy drogach powiatowych na terenie Gminy. Wniosek został opatrzony załącznikami mającymi na celu identyfikację poszczególnych drzew. Decyzją z [...] listopada 2016 r. Wójt Gminy [...], zezwolił na usunięcie 5 drzew opisanych w decyzji oraz odmówił zgody na usunięcie trzech drzew, także opisanych w decyzji. U dołu decyzji znajduje się adnotacja "potwierdzam odbiór", data "[...].01.2017 r." oraz nieczytelny podpis. Pismem z 21 marca 2017 r. Starosta wniósł odwołanie od ww. decyzji, w części dotyczącej punktu drugiego tj. części w której Wójt odmówił zgody na usunięcie trzech drzew, domagając się przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Ponadto wniósł o (prawidłowe – dopisek Sądu) doręczenie decyzji z [...] listopada 2016 r. oraz wydanie zaświadczenia, że decyzja z [...] listopada 2016 r. została doręczona na oznaczony adres. Nadto, w przypadku uznania, że został uchybiony termin do wniesienia odwołania, Starosta wniósł o przywrócenie terminu oraz zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie nr [...] do czasu rozpoznania wniosku jak również odwołania. Uzasadniając Starosta napisał, że zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczona, albowiem nie została wysłana ani do Starosty ani do jednostki której kierownik - dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg - reprezentował Wnioskodawcę. O wydaniu decyzji Starosta oraz reprezentujący go kierownik jednostki, zostali poinformowani w terminie późniejszym, po dokonanej wycince, bez własnej winy. Dalej napisał, że zaskarżona decyzja w zakresie punktu drugiego została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ I instancji nie podjął próby pełnego wyjaśnienia czy usytuowanie drzew stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, w szczególności poprzez zasięgnięcie stosownej opinii rzeczoznawcy w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego. We wniosku zostały wskazane stale istniejące zagrożenie jakie powodowały drzewa, kwalifikujące do usunięcia w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej konieczności. Nadto Starosta zaznaczył, że w decyzji został błędnie oznaczony numer drogi ([...] zamiast [...]). Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Uzasadniając SKO napisało, że organ I instancji przekazując odwołanie wyjaśnił, że aktualnie prowadzi postępowanie w sprawie usunięcia przedmiotowych drzew bez zezwolenia. W dniu 25 kwietnia 2017 r. do Kolegium wpłynęło uzupełnienie odwołania; Starosta wyjaśnił, że uzyskał informację o treści decyzji dopiero w dniu [...] marca 2017 r. kiedy to Wójt zawiadomił go o wszczęciu postępowania w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie przedmiotowych trzech drzew bez wymaganego zezwolenia. Odwołujący się wyjaśnił dalej, że decyzja z [...] listopada 2016 r. przekazana została przez przedstawiciela organu wydającego decyzję do rąk J. D., pracownika Powiatowego Zarządu Dróg w dniu 24 stycznia 2017 r., co nastąpiło bez formalnej zgody i wiedzy zarówno Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg jak i Starosty. Pracownik ten nie był upoważniony do odbioru pism kierowanych do Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg i nie miał prawa składania oświadczeń w imieniu tej instytucji. Postępowanie wyjaśniające w tej sprawie dowiodło ponadto, iż osoba ta, w sposób nieuprawniony, sporządziła wykaz drzew przeznaczonych do wycinki i przekazała go - wraz z kopią decyzji z [...] listopada 2016 r. - do przedsiębiorcy, któremu zlecono usunięcie drzew. Zdaniem Odwołującego się okoliczność ta wskazuje, że sporna decyzja nie została skutecznie doręczona. SKO zaznaczyło, że skierowało do J. D. wezwanie do złożenia wyjaśnień związanych z faktem odebrania spornej decyzji. W wyjaśnieniach z [...] maja 2017 r. J. D. wskazał, iż dokonując odbioru decyzji z [...] listopada 2016 r. nie posiadał do tego żadnego upoważnienia, a samą czynność dokonał przy okazji wykonywania innych obowiązków służbowych. Przyznał też, że o fakcie jej odbioru nie poinformował przełożonych, ani prawdopodobnie nawet swoich współpracowników w Powiatowym Zarządzie Dróg. Decyzji tej nie zarejestrował w ewidencji przesyłek, ani nie oddał w sekretariacie jednostki, ale włączył do zbiorczych akt sprawy. Sam dokument, w siedzibie Urzędu Gminy, wręczył mu osobiście jej pracownik. SKO oceniło, że odwołanie nie może zostać rozpatrzone. Skoro jedyną stroną uprawnioną do otrzymania decyzji był przedstawiciel jednostki organizacyjnej Powiatu (zarządcy drogi powiatowej), a decyzja z [...] listopada 2016 r. nie została doręczona w siedzibie tej jednostki, a do tego do rąk osoby uprawnionej do odbioru tej decyzji, to oznacza, że w ogóle nie została ona doręczona. SKO oceniło, że nie można odwołać się od decyzji, która nie została doręczona, a przez to nie weszła do obrotu prawnego. SKO zaleciło, aby Wójt dopełnił formalności i sporną decyzję prawidłowo doręczył. Marginalnie SKO zauważyło, że skoro Wójt prowadzi postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (które zostało zawieszone na mocy postanowienia SKO z 28 kwietnia 2017 r.) to oznacza, że drzewa zostały już bezpowrotnie wycięte. Może to oznaczać, że prowadzenie postępowania, którego przedmiotem jest podważanie zasadności nieudzielenia zezwolenia na usunięcie tych drzew jest bezprzedmiotowe, z uwagi na fakt ich usunięcia. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] października 2015 r. do Powiatowego Zarządu Dróg została doręczona decyzja Wójta z [...] listopada 2016 r. W terminie zostało wniesione odwołanie, o tożsamej treści. Decyzją z [...] listopada 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej jako K.p.a.) oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 2134, z późn. zm., dalej jako u.o.p.), umorzyło postępowanie odwoławcze. Uzasadniając SKO napisało, że postępowanie odwoławcze należało umorzyć albowiem – w ocenie Kolegium - w istniejącym stanie faktycznym jest ono bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. o bezprzedmiotowości można mówić gdy w postępowaniu brak jest jednego z elementów materialnoprawnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Brak podmiotu oznacza brak strony postępowania, natomiast brak przedmiotu - jak w niniejszym przypadku - to nieistnienie konkretnej sprawy, w której organ administracji jest władny i zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach łub obowiązkach indywidualnego danego podmiotu. Przy bezprzedmiotowości postępowania nie można zatem wydać decyzji co do jej istoty. Zdaniem SKO w analizowanym przypadku nie istnieje już przedmiot postępowania. Drzewa zostały usunięte, a właściwy organ tj. Wójt prowadzi postępowanie w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za ich usunięcie, bez zezwolenia. Jak wynika z dostępnych akt, postępowanie to zostało wszczęte już w dniu [...] marca 2017 r. i aktualnie jest zawieszone. SKO stwierdziło, że podjęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej i jego dalsze prowadzenie będzie możliwe po doręczeniu niniejszej decyzji, gdyż dopiero wtedy sprawa z wniosku o udzielenie zezwolenia na usunięcie 8 drzew, załatwiona dwoma rozstrzygnięciami (zezwoleniem na usunięcie 5 drzew oraz odmową zezwolenia na usunięcie 3 drzew) będzie ostatecznie i w całości załatwiona. Zezwolenie na usunięcie 5 drzew stało się bowiem ostateczne z dniem [...] listopada 2017 r., tj. z chwilą upływu terminu na wniesienie odwołania od decyzji doręczonej w dniu [...] października 2017 r., zaś ostateczność odmowy usunięcia 3 szt. drzew nastąpi w dniu wydania decyzji przez SKO. SKO podkreśliło swoją ocenę, że usunięcie drzew na które strona nie uzyskała wcześniej zezwolenia na ich wycinkę uniemożliwia prowadzenie merytorycznego postępowania, którego przedmiotem miałoby być badanie zasadności nieudzielenia zezwolenia na usunięcie tych drzew. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Starosta [...], zastępowany przez Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg Powiatowych, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta, w części odmawiającej udzielenia zezwolenia na usunięcie 3 drzew. Nadto Starosta wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania, a w szczególności: a) art. 105 § 1 K.p.a., polegające na bezzasadnym przyjęciu, że dalsze prowadzenie postępowania w sprawie jest bezprzedmiotowe, podczas, gdy nie jest to uzasadnione ustawowymi przesłankami; b) art. 83 ust. 1 w zw. art. 86 ust. 1 pkt 1 u.o.p. oraz § 52 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124) poprzez odmowę wydanie zezwolenia na usunięcie 3 drzew pomimo, iż znajdują się w pasie drogowym (w tzw. trójkącie widoczności) i zagrażają bezpieczeństwu uczestników ruchu. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Skarga została wniesiona na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z kolei zgodnie z art. 138 § 1 K.p.a., w razie wniesienia odwołania organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Sąd podziela stanowisko wyrażane w doktrynie, że "jeżeli postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1. Jeżeli okoliczność taka zostanie stwierdzona na etapie postępowania odwoławczego przez organ drugiej instancji, organ ten uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie pierwszej instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2" (M. Romańska. Komentarz do art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego; nb. 1, Lex). Z kolei bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego będzie miała miejsce wtedy, gdy "strona skutecznie cofnie odwołanie (art. 137), bądź jeżeli organ odwoławczy w toku postępowania ustalił, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie (art. 127 § 1)" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 11. Wydanie. Warszawa 2011, s. 521, komentarz do art. 138 nb. 10; M. Romańska. Komentarz do art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego; nb. 23, Lex). Bezspornie, żadna z tych dwóch ww. okoliczności nie wystąpiła w sprawie. Sąd zaznacza, że nie podziela stanowiska wyrażonego w innym komentarzu do art. 105 K.p.a., stanowiska mogącego pozornie znaleźć zastosowanie w sprawie, zgodnie z którym "Przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, które pojawiły się na etapie postępowania odwoławczego, nie dają organowi II instancji podstaw do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w I instancji. W tej sytuacji powinno nastąpić umorzenie postępowania odwoławczego" (P.M. Przybysz. Komentarz aktualizowany do art. 105 K.p.a., nb. 12 Lex); zostało ono sformułowane na podstawie przywołanego przez komentatora wyroku NSA z 15 lutego 2002 r., IV SA 752/00 (Lex nr 657365), lecz NSA analizował sytuację w której organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 105 K.p.a., a więc sytuację diametralnie inną niż sytuacja w niniejszej sprawie, w której Wójt wydał decyzję rozstrzygając sprawę co do istoty - odmówił zgody na usunięcie trzech drzew. Z kolei Sąd podziela stanowisko tego komentatora, że "Do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 dochodzi wówczas, gdy postępowanie to (czyli postępowanie odwoławcze – dopisek Sądu) stało się bezprzedmiotowe. Będzie to miało miejsce w czterech przypadkach: 1) wnoszący odwołanie twierdził, że jest stroną postępowania, a organ odwoławczy nie zweryfikował pozytywnie tego twierdzenia w toku postępowania odwoławczego; 2) strona skutecznie cofnie odwołanie; 3) organ odwoławczy rozpatrywał zażalenie na postanowienie organu I instancji dotyczące decyzji, np. postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, które to postanowienie stało się bezprzedmiotowe ze względu na utratę mocy obowiązującej tej decyzji; 4) organowi odwoławczemu przedstawiono odwołanie, które dotyczy części żądań strony nierozstrzygniętych w decyzji organu I instancji, ale które nie zostało potraktowane przez ten organ jako żądanie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia w trybie art. 111 § 1 (P. M. Przybysz. Komentarz aktualizowany do art. 138 K.p.a., nb. 29 Lex). Sąd podkreśla, że pierwsza i druga sytuacja to powtórzenie ww. stanowisk komentatorów, zaś sytuacja trzecia i czwarta nie zaistniały w kontrolowanej sprawie. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że w sprawie zostało wniesione odwołanie przez podmiot któremu SKO nie odmówiło przymiotu strony, jak również odwołujący się nie cofnął odwołania. W zaskarżonej decyzji SKO skoncentrowało się na tym, że przestał istnieć przedmiot postępowania, bowiem przedmiotowe drzewa zostały wycięte. Sąd wskazuje, że w orzecznictwie istnieje ustabilizowany pogląd dotyczący rozstrzygnięcia w sytuacji, kiedy dopiero na etapie postępowania odwoławczego zajdą okoliczności faktyczne czyniące postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 sierpnia 1997 r. (I SA/Gd 514/96; POP 1999 nr 4, poz. 102; orzeczenie dostępne także w CBOSA) "W sytuacji, kiedy dopiero na etapie postępowania odwoławczego zajdą okoliczności faktyczne czyniące postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym /art. 105 par. 1 K.p.a./ organ odwoławczy wydaje decyzję przewidzianą w zdaniu drugim art. 138 par. 1 pkt 2 K.p.a. Takiemu rozstrzygnięciu nie stoi na przeszkodzie sformułowanie "umarza postępowanie pierwszej instancji", w istocie bowiem znaczy ono tylko tyle, co - umarza postępowanie w sprawie". Przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. nie określa przesłanek umorzenia postępowania i należy uznać, że do umorzenia przez organ odwoławczy postępowania przed organem I instancji zastosowanie mają przepisy o postępowaniu przed organem I instancji, czyli przepis art. 105 K.p.a. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie zaistniały bowiem przesłanki warunkujące zasadność umorzenia postępowania odwoławczego. Zaznaczyć w tym miejscu należy także, że przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja dotycząca formalnych przesłanek toku postępowania odwoławczego, nie zaś decyzja merytorycznie rozstrzygająca sprawę administracyjną – organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do zasadności rozstrzygnięcia Wójta. Sąd miał zatem obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia również z punktu widzenia aspektów, na które strona nie zwróciła uwagi w skardze, a które mają istotne znaczenie dla dokonania takiej oceny. Co jednak istotne, wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w takim zakresie tylko w granicach sprawy. Rozstrzyganie natomiast "w granicach danej sprawy" oznacza, iż sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy sąd jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność kwestionowane przez uprawniony podmiot (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK [...] (CBOSA). Innymi słowy regulacja art. 134 § 1 P.p.s.a. oznacza, że sąd zobligowany jest dokonywać z urzędu pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK [...], CBOSA). Sąd operuje jednak zawsze w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym akt ten wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy – por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I GSK [...] (CBOSA). W takiej sytuacji przedmiotem rozpoznania Sądu nie mogły być zarzuty skargi formułowane pod adresem rozstrzygnięcia organu I instancji. Zarzut skargi, że SKO nie ustosunkowało się do kwestii poruszanych w odwołaniu od decyzji wójta jest natomiast o tyle chybiony, że w uzasadnieniu decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze rzeczywiście nie było potrzeby merytorycznego odnoszenia się do treści odwołania. In casu decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze nie mogła jednak zapaść, co determinuje treść wyroku. Ponownie rozpoznając odwołanie organ II instancji uwzględni uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu. W pierwszej kolejności rzeczą organu będzie ocena, czy w sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego (podkreślić trzeba, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest w tym względzie wewnętrznie sprzeczne: z jednej strony SKO stawia tezę o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego na skutek usunięcia drzew, z drugiej jednak wskazuje, że ostateczne rozstrzygnięcie merytoryczne organu I instancji w zakresie odmowy zezwolenia na usunięcie trzech drzew umożliwi prowadzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej), a następnie - w zależności od wyniku tejże oceny – podjęcie właściwych rozstrzygnięć. Marginalnie zauważyć należy także, że okoliczność usunięcia relewantnych w sprawie drzew nie została w aktach sprawy w żaden sposób udokumentowana – wynika jedynie z oświadczenia strony i wiedzy organu, która nie znajduje jednak w aktach administracyjnych żadnego potwierdzenia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono jak w punkcie 2 sentencji wyroku na postawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia: 1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4. 2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej. 3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to: 1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartość przedmiotu sprawy; 3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania składa się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia (480 zł) oraz zwrot wpisu (200 zł), razem 680 zł.