IV SA/Po 137/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżona decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania M. T. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2014r., nr. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2014 r. organ I instancji, na wniosek U. i A. N. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego o taras wraz z zadaszeniem i zmianę dotychczasowego wejścia na wejście przez garaż na działce o nr ewid. [...] położonej w P. Dalej organ wskazał, iż w odwołaniu od powyższej decyzji odwołująca podniosła, że nie wyraża zgody na planowaną inwestycję ponieważ umożliwiono rozbudowę przy granicy i nadto decyzja nie zabezpiecza interesów wszystkich stron postępowania. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie określonym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz.1588- dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury), która wykazała, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczą oraz zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych i ogrodniczych. Z uwagi na fakt, że front wskazanej działki wynosi [...] m stosownie do brzmienia § 3 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury granice obszaru analizowanego wyznaczono na mapie zasadniczej w skali 1:1000 w odległości [...] m wokół działki inwestora. Parametry i cechy istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy pozwoliły na określenie wskaźników wnioskowanej rozbudowy. Wysokość dla planowanej dobudowy jak i szerokość elewacji frontowej budynku nie ulega zmianie, a obowiązującą linię zabudowy wykreślono zgodnie z zabudową istniejącą na działce inwestora - w odległości 7 m od linii rozgraniczającej drogi wojewódzkiej. Jednocześnie wprowadzono klauzulę ograniczającą wysokość rozbudowywanej części budynku do najwyższego punktu dachu, do wysokości nie przekraczającej wysokości dachu istniejącego budynku mieszkalnego. Podkreślić należy, że organ I instancji przeanalizował poszczególne parametry - wysokość elewacji frontowej, szerokość tej elewacji, geometrię dachu, linię zabudowy oraz intensywność zabudowy i w oparciu o wyniki tej analizy wprowadził wymogi dla planowanej rozbudowy budynku. Wielkość planowanej rozbudowy określono przy zastosowaniu wskaźnika intensywności zabudowy, który to wskaźnik wskazuje wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki i dla przedmiotowej inwestycji wskaźnik ten wynosi 0,37. Organ zwrócił uwagę, iż nieruchomość wskazana przez inwestora posiada dostęp do drogi publicznej - wojewódzkiej poprzez istniejący zjazd, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nadto nie występuje niezgodność z przepisami odrębnymi. Organ podkreślił, że usytuowanie planowanej rozbudowy wskazano na załączniku graficznym do decyzji i znajduje się ta rozbudowa w odległości 5,5 m od granicy działki odwołującej, a sformułowanie zawarte w decyzji mówiące o możliwości rozbudowy budynku mieszkalnego, położonego przy granicy działki nr [...] wskazuje jedynie, że rozbudowie ma podlegać budynek znajdujący się w granicy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M. T. zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów art.7, art.77 kpa, polegającego na przeprowadzeniu postępowania bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 2. przepisu art.79 kpa polegającego na przeprowadzeniu części czynności postępowania administracyjnego bez uprzedzenia i zawiadomienia skarżących o przeprowadzanych dowodach i uczestniczenia przez nich w czynnościach dowodowych , 3. przepisu art.80 kpa polegającego na wybiórczym przeprowadzeniu postępowania dowodowego i dokonanie oceny dowodów z pominięciem części dowodów, 4. przepisu art.107 §1 i 3 kpa polegającego na niewłaściwym jego zastosowaniu poprzez pominięcie szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, załączeniu do decyzji Wójta niewłaściwego załącznika nr 2 nieodpowidającego praktycznie decyzji organu I instancji i pominięcie tej okoliczności przez organ II instancji co mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia, 5. przepisu art.61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199) polegającym na wadliwym przyjęciu przy wydaniu decyzji przez Wójta warunków zabudowy obiektu niezgodnie z wnioskiem zainteresowanych. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy. Ponadto skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w jej ocenie samo rozstrzygnięcie jak i jego uzasadnienie jest niesłuszne, a ich treść jest wynikiem naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania administracyjnego oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym które miało wpływ na wynik sprawy. Strona wskazała, iż w projekcie sporządzonej analizy wskazano, iż " Z uwagi na fakt, iż intensywność zabudowy na działce [...] wynosi obecnie ok.0,36 i w wyniku rozbudowy zmieni się nieznacznie , ze względu na małą powierzchnię rozbudowaną ok.20 mkw w stosunku do powierzchni działki..." W ocenie skarżącej powyższe prowadzi do przekonania , że parametry wnioskowanej inwestycji nie są zbieżne z wydaną decyzją. Skarżąca podniosła, że organowi uszło uwadze, iż decyzja Wójta Gminy B. nie wskazuje powierzchni zabudowy inwestycji, a nadto w poz.c "dopuszcza możliwość rozbudowy budynku mieszkalnego, położonego przy granicy działki sąsiedniej nr [...], w P." co jest sprzeczne z wnioskiem inwestorów. Skarżąca wskazała, iż wnioskowana rozbudowa budynku mieszkalnego, leżącego w granicy z działką sąsiednią nr [...], nie dotyczy rozbudowy jakiejkolwiek części tego budynku leżącej bezpośrednio przy tej granicy. Wnioskowana rozbudowa ma mieć miejsce w odległości wynoszącej nie mniejszej niż wynosi szerokość istniejącego budynku gospodarczo-garażowego , czyli ca [...] . Strona zwróciła uwagę, że w poz.h decyzji Wójta wadliwie wskazano geometrię projektowanego zadaszenia wedle brzmienia " wysokość rozbudowywanej części budynku do najwyższego punktu dachu nie przekraczająca wysokości dachu istniejącego budynku mieszkalnego. Podany warunek jest sprzeczny z wnioskiem inwestorów gdyż wniosek dotyczy maksymalnej wysokości wynoszącej do [...] m , a nie wysokości budynku tj. [...]m. W ocenie skarżącej z powyższego wynika, że organ nie przeprowadził postępowania zgodnie z procedurą administracyjną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżącemu odmówiona przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.). W pierwszej kolejności wskazać należy, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej jak również zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę ich działań. Ustawodawca nakazuje w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać prawo własności ( art. 1). Prawo własności może być ograniczone tzw. władztwem planistycznym - ale wszelkie przepisy ograniczające prawo własności nie mogą być interpretowane rozszerzajaco. Ograniczenia prawa własności (wartości chronionej Konstytucją RP) mogą wyłącznie wynikać z ustaw. Decyzja może ograniczać prawo własności, ale wyłącznie wówczas, gdy u jej podstaw leży ustawa. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób bardzo wyraźny akcentuje konstytucyjne prawo własności. Daje temu wyraz art. 6 ust. 2 stwierdzając, iż w granicach określonych ustawą "każdy ma prawo (...) do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny (zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu osób trzecich (...)". Wyrazem takiej polityki ustawodawcy jest niewątpliwie art. 56 mówiący o tym, iż "nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi". Przepis ten odpowiednio stosuje się do wszystkich decyzji o warunkach zabudowy ( art. 64 ust.1). Art. 60 i nast. ustawy określają przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jest to możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Natomiast zgodnie z art. 59 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu przesłanek, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, to jest: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 i ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sporządzenie analizy architektoniczno - urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. To jednakże należy podkreślić, że analizy architektoniczno - urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ analiza jest odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie treści tego dokumentu i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy. W myśl § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawodawca pozostawił organom administracji swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego, zastrzegając jedynie, iż ma on obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m. Obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki, czyli we wszystkich kierunkach, nie zaś ograniczać się do obszaru wzdłuż drogi, przy której leży działka objęta wnioskiem (por. wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 października 2007r., sygn. akt II SA/Łd 571/07, publ. LEX nr 394803). Jednak trzeba mieć na uwadze fakt, że każda sprawa w przedmiocie udzielenia warunków zabudowy stanowi indywidualny przypadek i wymaga odrębnej analizy w kontekście ochrony istniejącego ładu przestrzennego. W tym miejscu wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie organ prawidłowo przeprowadził analizę i prawidłowo wyznaczył obszar analizowany. Oceniając sporządzoną w niniejszej sprawie analizę zauważyć należy, iż zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia analiza, jako integralna część decyzji o warunkach, składa się z części opisowej i z części graficznej sporządzonej na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie analiza składa się z części opisowej jak i graficznej. W ocenie składu orzekającego ustalenia zawarte w analizie zawierają konieczne w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury dane, by w sposób odpowiadający jego normom wyznaczyć parametry planowanej rozbudowy. W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze, iż planowana rozbudowa de facto wpłynie jedynie wyłącznie na jeden parametr zabudowy, który organ winien ustalić w decyzji o warunkach zabudowy tj. powierzchnię zabudowy. Pozostałe parametry takie jak linia zabudowy, wysokość budynku, szerokość elewacji frontowej nie ulegną zmianie. Zmianie też nie ulegnie funkcja zabudowy. Wobec powyższego Sąd postanowił odnieść się do prawidłowości ustalenia parametru zabudowy jakim jest powierzchnia zabudowy. Stosownie do § 5 ust. 1rozporządzzenia Ministra Infrastruktury wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Natomiast w myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W przedmiotowej sprawie jak wynika ze sporządzonej analizy średni wskaźnik zabudowy wynosi [...]. Natomiast intensywność obecnej zabudowy wynosi [...]. Planowana rozbudowa o 20 m2 doprowadzi do zwiększenia intensywności zabudowy o [...]. Z powyższego wynika, iż planowana rozbudowa będzie miała mało znaczący wpływ na intensyfikację zabudowy w obszarze analizowanym. W ocenie składu orzekającego w wyniku rozbudowy przedmiotowej działki nie ulegnie zmianie średni wskaźnik powierzchni zabudowy. Z powyższych względów uznać należy, iż na gruncie niniejszej sprawy organ miał prawo zastosować § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i określić powierzchnię zabudowy w oderwaniu od średniego wskaźnika tej wielkości. Wątpliwości Sądu nie budzi również określenie geometrii zadaszenia nad planowaną zabudową. Jak wynika z analizy zabudowy geometria dachów budynków mieszkalnych w obszarze analizowanym jest zróżnicowana. Stąd określenie geometrii dachu w nawiązaniu do parametru występującego w obszarze analizowanym uznać należy za prawidłowy. W niniejszej sprawie należy mieć również na uwadze, iż planowana rozbudowa nie jest planowana tuż przy granicy z działką sąsiednią ale w odległości ok. [...] m na co wskazała sama strona skarżąca. W tym miejscu Sąd postanowił odnieść się do zarzutu skargi, iż ustalone warunki są niezgodne z wnioskiem inwestora. Uzasadniając powyższy zarzut strona wskazała, że dopuszczenie możliwości rozbudowy budynku mieszkalnego, położonego przy granicy z działką jest sprzeczne z wnioskiem inwestora ponieważ wniosek ten nie dotyczy rozbudowy jakiejkolwiek części tego budynku leżącego bezpośrednio przy tej granicy. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż sformułowanie "dopuszcza się możliwość rozbudowy budynku mieszkalnego, położonego przy granicy z sąsiednią działką" nie oznacza, jak czyni to strona skarżąca, iż rozbudowa ma być realizowana przy granicy. Z powyższego zapisu wynika jednoznacznie, iż rozbudowa dotyczy budynku zlokalizowanego przy granicy, a nie iż rozbudowana ma być część zlokalizowana przy granicy. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż kwestia dokładnej lokalizacji planowanej rozbudowy wynika z załącznika graficznego do decyzji. Również niezgodność decyzji z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w zakresie określenia wysokości nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Dokonując analizy powyższego przepisu na gruncie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze co wskazano już wyżej, że planowana inwestycji dotyczy rozbudowy istniejącego już budynku, a więc budynku, który ma określona wysokość. Z powyższych względów organ mając na uwadze obowiązujące przepisy zasadnie w decyzji o warunkach zabudowy wskazał, że wysokość rozbudowy nie może przekraczać wysokości dachu istniejącego budynku mieszkalnego. Powyższe nie oznacza, iż decyzja jest sprzeczna z wnioskiem, ponieważ wskazana we wniosku wysokość jest niższa niż ta ustalona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd nie dostrzega również aby między wynikami analizy, a samą decyzją czy też wnioskiem inwestora zachodziła sprzeczność. Fakt użycia innych sformułowań nie oznacza sprzeczności. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż sporządzona w sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy jest zgodna z wydaną w niniejszej sprawie decyzją. Na gruncie niniejszej sprawy należy pamiętać, iż ratio legis regulacji zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy jest ochrona ładu przestrzennego – a nie drastyczne ograniczenie możliwości zabudowy tam gdzie nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ("Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne". Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2009, s. 504). Wobec powyższego stwierdzić należy, iż organy prawidłowo uznały, że planowana inwestycja zgodna jest z zastaną funkcją terenu i ponadto spełnia łącznie wszystkie wymogi określone w art.61 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z czym organy nie mogły odmówić ustalenia warunków zabudowy. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Oba kontrolowane akty zostały wydane przez organy właściwe do rozpatrzenia sprawy, w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu, spełniają w szczególności wymogi wynikające z art. 7 Kpa, 77 § 1 Kpa, 80 Kpa oraz art. 107 § 1 i 3 Kpa. Treść decyzji organu drugiej instancji świadczy przy tym zarówno o wykonaniu obowiązków kontrolnych, jak i związanych z ponownym merytorycznym rozpatrzeniem sprawy. Wobec powyższego zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 Kpa nie mogły zostać uwzględnione. W tym miejscu wskazać należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja w pkt. II.1.d określa intensywność zabudowy na [...]. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ art. 79 Kpa. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ nie podejmował żadnych czynności dowodowych określonych powyższym przepisem, które wymagały udziału stron. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.