IV SA/Po 1381/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA I. Bąk-Marciniak Sędziowie WSA M. Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla opiekuna oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. numer: [...] Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działając z upoważnienia Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie udzielania Kierownikowi Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] upoważnienia do prowadzenia postępowań i wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu zasiłków dla opiekunów, rozstrzygając wniosek z dnia 22 lipca 2014 r., na podstawie art. 2 , art. 4, art. 5, art. 6, art. 10 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r., poz. 567 – dalej: “u.u.w.z.o."), art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r. , poz. 1456 ze zm. – dalej: “u.ś.r.), art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 – dalej: k.p.a.), odmówił Z. P. przyznania - zasiłku dla opiekuna na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 1 u.u.w.z.o. na osobę J. P., ur. 2002-09-30 odsetek ustawowych, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.u.w.z.o. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią postanowienia u.u.w.z.o., która weszła w życie dnia 15 maja 2014 r. Zgodnie z art. 2 w/w ustawy, zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa z dniem 1 lipca 2013 r., na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548 oraz z 2013 r. poz. 1557). Zasiłek dla opiekuna przysługuje za okresy od 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy (14 maja 2014 r.), w których osoba spełniała warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r., a także od dnia wejścia w życie ustawy tj. 15 maja 2014 r. (ze skutkiem na przyszłość), jeżeli osoba spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. Zasiłek dla opiekuna za okres od 1 lipca 2013 r. do 14 maja 2014 r., przysługuje wraz z odsetkami ustalonymi w wysokości odsetek ustawowych, określonej przepisami prawa cywilnego. Odsetki te przysługują do dnia wejścia w życie ustawy. Zasiłek dla opiekuna nie przysługuje za okresy, w których osobie ubiegającej się o zasiłek dla opiekuna zostało ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego lub świadczenia pielęgnacyjnego lub na osobę wymagającą opieki innej osobie zostało ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego lub świadczenia pielęgnacyjnego. W przypadku upływu terminu, na który została wydana decyzja, w związku z utratą ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, prawo do zasiłku dla opiekuna, w związku z uzyskaniem nowego orzeczenia, ustala się na wniosek. W takim przypadku, prawo do zasiłku dla opiekuna przysługuje, jeżeli wniosek o ustalenie prawa do zasiłku dla opiekuna został złożony w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Wtedy to, prawo do zasiłku dla opiekuna ustala się, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Wskazać także należy na art. 17u.ś.r., które to przepisy należy odczytywać w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2012 r., a które to przesłanki stanowią warunek niezbędny dla ustalenia prawa do zasiłku dla opiekuna, tak w okresie od 1 lipca 2013 r. do 14 maja 2014 r., jak również w okresie od 15 maja 2014 r., na przyszłość. Zgodnie z w/w przepisem świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce, ojcu, a także innym osobom, na których, zgodnie Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym, ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje ponadto opiekunowi faktycznemu dziecka. Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje osobom wskazanym powyżej, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Kierownik Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] ustalił następujący stan faktyczny sprawy. Decyzją z dnia [...] -03-2013 r. Nr [...] Kierownik Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] odmówił ustalenia na rzecz Pana Z. P., prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem, J. P., który został zaliczony do osób niepełnosprawnych łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Niepełnosprawność dziecka istnieje od urodzenia. Jak ustalono na podstawie poprzednio zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, Z. P. (osoba która sprawowała opiekę) był i jest jest posiadaczem gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 4,09 ha w tym przeliczeniowych 3,95 ha i podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w [...] zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, który mówi iż ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu podlega z mocy ustawy rolnik, którego gospodarstwo obejmuje obszar użytków rolnych powyżej 1 ha przeliczeniowego lub dział specjalny. Prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowiło negatywną przesłankę przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) oraz Uchwały NSA z 11 grudnia 2012 r. sygn. I OPS 5/12. Decyzją z dnia 15-05-2013 r. Nr SKO-ŚR-4184/177/2013, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną przez Z. P. decyzję Kierownika Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...]-03-2013r. Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]-05-2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego - skargę oddalił. Z. P. wnioskiem z dnia [...]-01-2014 r. r. ponownie zwrócił się do tut. Ośrodka z prośbą o ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzją z dnia \[...]-02-2014 r. Nr [...] Kierownik Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] odmówił ustalenia na rzecz Z. P., prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem J. P. Decyzją z dnia [...]-04-2014 r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną przez Pana Z. P. decyzję Kierownika Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...]-02-2014r. Nr [...]. W dniu [...]-07-2014r. Z. P. złożył wniosek o ustalenia prawa do zasiłku dla opiekuna na okres od 1 marca 2013 r. do 14 maja 2014 r. na rzecz syna J. P. Rozstrzygając w sprawie, Kierownik Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] nie mógł pominąć postanowienia u.u.w.z.o. (Dz. U. z 2014 r., poz. 567), która weszła w życie dnia 15 maja 2014 r., gdzie zgodnie z art. 2 w/w ustawy, zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa z dniem 1 lipca 2013 r. na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548 oraz z 2013 r. poz. 1557). W przypadku Z. P. decyzja odmawiająca ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie wygasła z mocy prawa, tym samym orzeczono jak w sentencji decyzji. Od decyzji organu I instancji Z. P. wniósł dnia [...] września 2014 r. odwołanie. Podkreślił w nim, że decyzja z [...] sierpnia 2014 r. jest dla dla niego bardzo krzywdząca i pozbawia wsparcia materialnego. Z. P. oświadczył, że od [...] maja 2014 r. ma przyznane świadczenie pielęgnacyjne i powołując sie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie k 27/13 wniósł o wydanie pozytywnej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. Nr [...], działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r., o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r., poz. 856 ze zm.), § 1 pkt 15 lit.b) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r., w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 17 ust. 1 , art. 17 ust. 5, art. 23, art. 24 ust. 4, art. 3 pkt 22 u.ś.r., art. 1, art. 2 ust. 1, 2 i 5 u.u.w.z.o. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że aby Stronie przysługiwało prawo do zasiłku dla opiekunów muszą spełnione być łącznie dwie przesłanki: fakt utraty prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z mocy prawa (art. 11 ust. 3 z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw) z dniem 1 lipca 2013 r., spełnienie warunku do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z u.ś.r.w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 roku. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego orzeczeniem o niepełnosprawności z dnia [...].02.2013 roku zaliczono J. M. P. dla osób niepełnosprawnych. Orzeczenie wydano do dnia [...].02.2016 roku. Decyzją z dnia [...].03.2013 roku Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] dmówił ustalenia na rzecz Z. P. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem J. P. Negatywna przesłanką przyznania świadczenia był fakt prowazdenia przez Z. P. gospodarstwa rolnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi Pana Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę oddalił. Z. P. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 roku ponownie zwrócił się do MGOPS w [...] z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Organ I instancji decyzja z dnia [...] lutego 2014 roku Nr [...] odmówił ustalenia na rzecz Z. P. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem J. Zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa z dniem 1 lipca 2013 roku. Jak wynika z akt sprawy Z. P. nie posiadał prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie wówczas obowiązującego prawa, więc nie znalazł się w kręgu osób, które od 1 lipca 2013 roku utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego i według nowych zmian wprowadzonych ustawą z dnia 4 kwietnia 2014 roku o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (jest to ustawa realizująca wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r.) nie może ubiegać się o wypłaty świadczeń za okres od 1.07.2013 r. do 14.05.2014 r. W jego bowiem przypadku decyzja o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego nie wygasła z mocy prawa z dniem 1 lipca 2013 r. Na decyzję Organu II instancji Z. P. (dalej: “skarżący") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 2 ust. 1 u.u.w.z.o. polegające na błędnej interpretacji wymienionych w przepisie przesłanek, co w konsekwencji doprowadziło do wydania niesłusznej decyzji. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu zasiłku dla opiekuna oraz odsetek ustawowych i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że obecnie jak wynika z interpretacji przepisów po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, rolnicy są uprawnieni do otrzymania zasiłku opiekuńczego, pod warunkiem złożenia oświadczenia, że nie pracują na roli. Skarżący był zatem uprawniony do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzja w tej sprawie wygasłaby z mocy prawa z dniem 1 lipca 2013 r., co uprawnia skarżącego do przyznania mu zasiłku dla opiekuna wraz z odsetkami za sporny okres. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymało argumentacje przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Zespół orzekający nie kwestionował faktu opieki skarżącego nad synem, jednakże w wyniku analizy całokształtu zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego nie znalazł podstaw do zajęcia w sprawie odmiennego stanowiska od zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji organu I instancji, że w przypadku skarżącego decyzja odmawiająca ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie wygasła z mocy prawa, tym samym brak było podstaw do ustalenia zasiłku dla opiekuna na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów oraz odsetek ustawowych o których mowa w art. 2 ust. 3 cyt. wyżej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiada prawu. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem kontroli Sądu w tak zakreślonych granicach kognicji jest w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku dla opiekuna wraz z odsetkami. Zdaniem skarżącego skoro obecnie przepisy umożliwiają ubieganie się o to świadczenie rolnikom przyznanego mu świadczenia. Sąd nie podziela w tej materii stanowiska skarżącego. Zdaniem Sądu organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz dokonały jego prawidłowej subsumpcji w wydanych w toku postępowania administracyjnego decyzjach. Zarzuty zawarte w skardze są jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami i nie mogą skutkować wzruszeniem decyzji. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r. (sygn. akt K 27/13) orzekł, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548), zwanej dalej "ustawą nowelizującą", jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Na podstawie art. 11 ust. 1 i 3 ustawy nowelizującej został wprowadzony okres przejściowy uprawniający osoby dotychczas otrzymujące świadczenie pielęgnacyjne do otrzymywania tego świadczenia na podstawie art. 17 u. ś. r, przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, czyli do dnia 30 czerwca 2013 r. Po upływie tego okresu decyzje, na podstawie których było przyznane prawo do świadczeń pielęgnacyjnych, wygasły z mocy prawa. Na podstawie tych decyzji świadczenie pielęgnacyjne przysługiwało w wysokości 520 zł. Przedmiotowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 16 grudnia 2013 r. pod poz. 1557. Zgodnie z uzasadnieniem wyroku, przywrócenie stanu zgodnego z Konstytucją, tj. przywrócenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które świadczenie to utraciły od dnia 1 lipca 2013 r., wymagało bezzwłocznej interwencji ustawodawcy, który powinien wprowadzić stosowne korekty w systemie prawnym. Realizację ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. miała na celu u.u.w.z.o. Określiła ona warunki nabywania oraz zasady ustalania i przyznawania zasiłków osobom, którym prawo do świadczenia pielęgnacyjnego wygasło z mocy prawa na podstawie ww. przepisów ustawy nowelizującej, oraz kwestie intertemporalne z tym związane, przy czym zasiłek dla opiekuna może zostać przyznany wyłącznie osobom, których decyzja o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa z upływem dnia 30 czerwca 2013 r. na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy nowelizującej (z uzasadnienia projektu ustawy - http://www.sejm.gov.pl). Taki zakres regulacji ustawy wynika zresztą wprost z brzmienia jej art. 1: ustawa określa warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Koresponduje z tym treść art. 2 ust. 1 u.u.w.z.o.: zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548 oraz z 2013 r. poz. 1557) z dniem 1 lipca 2013 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że regulacje u.u.w.z.o. nie mogą znaleźć zastosowania w odniesieniu do osoby, która nie utraciła prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, a taką osobą jest skarżący. Taka decyzją skarżący się przed dniem 1 lipca 2013 r. nie legitymował. Jego wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego załatwiony został bowiem negatywnie decyzjami: Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2013 r. i decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 15 maja 2013 r., zaś jego skarga na decyzję SKO w [...] oddalona została prawomocnym wyrokiem wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 listopada 2013 r. (sygn. akt IV SA/Po 734/13). Zmiana przepisów, jaka nastąpiła od dnia 15 maja 2014 r. w związku z wejściem w życie regulacji u.u.w.z.o. i która umożliwiła uzyskanie świadczeń rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego nie ma dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenia. W związku z powyższym uznać należy, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie, w której zapadłe decyzje poddane zostały kontroli sądowoadministracyjnej, poczyniły prawidłowe ustalenia i zasadnie przyjęły, że skarżący nie spełnia przesłanek przyznania wnioskowanego świadczenia. W tym stanie rzeczy z przyczyn opisanych wyżej Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.