IV SA/Po 145/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska WSA Danuta Starosta (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi T.O. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...]grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi gminnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz T.O. kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych i kwotę [...] zł (słownie: [...]złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W dniu 16 października 2007 r. [...] P. P. – W. [...] Sp. z o.o. działające z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy M.G. złożyło do Starosty P. wniosek o ustalenie lokalizacji drogi gminnej - ul. S. w M.G.. Na podstawie powyższego wniosku Starosta P. wydał w dniu [...] maja 2008 r. decyzję nr [...] znak: [...] ustalającej lokalizację ww. drogi. Od decyzji powyższej odwołał się T.O.. Wskutek złożonego odwołania Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. uchylił decyzję Starosty P i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uchylenie decyzji nie nastąpiło ze względu na zarzuty podniesione w odwołaniu. Na podstawie uzupełnionego wniosku ponownie zostało wszczęte przez Starostę P postępowanie administracyjne zakończone wydaniem w dniu [...] lipca 2009 r. decyzji nr [...]znak: [...] ustalającej lokalizację ww. odcinka drogi. W dniu 10 sierpnia 2009 r. od decyzji powyższej odwołanie do Wojewody Wielkopolskiego wniósł ponownie T.O., właściciel działki nr [...] i [...] ark. [...] obręb M.G., który zarzucił niewłaściwą ocenę stanu faktycznego oraz naruszenie ważnego interesu osób trzecich. W uzasadnieniu odwołujący nie zgodził się na zajęcie części nieruchomości, której jest właścicielem i wskazał, iż należy częściowo zmienić zakres przedmiotowej inwestycji. Ponadto odwołujący podważył tryb przejęcia części nieruchomości. Wojewoda Wielkopolski w dniu [...] grudnia 2009 roku wydał decyzję o nr [...] w której stwierdził, co następuje: Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 217, póz. 2124 zmieniony: Dz. U z 2005 r., Nr 113, póz 954, Dz. U z 2005 r., Nr 267, póz. 2251, Dz. U. z 2006 r., Nr 220, póz. 1601, Dz. U.z 2007 r., Nr 23, póz. 136, Dz. U. z 2007 r., Nr 112, póz. 767). Powyższa ustawa została znowelizowana z dniem 10 września 2008 r. mocą przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r., Nr 154, póz. 958). Zgodnie jednak z treścią art. 6 ust. l ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. "do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe". W związku z tym, iż przedmiotowa sprawa została wszczęta na podstawie wniosku z dnia 16 października 2007 r., organ odwoławczy zastosował przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej winna, zgodnie z art. 7 ust. l ustawy zawierać w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzać projekty podziału nieruchomości, gdzie linie rozgraniczające teren ustalone decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. Kontrolowana decyzja, w ocenie organu odwoławczego, czyni zadość ww. wymogom zamieszczając powyżej opisane wymagania oraz wskazując warunki, które winny być uwzględnione w dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Starosta P., zgodnie z wymogiem art. 16 ust. 2 ustawy, określił również w zaskarżonej decyzji termin wydania nieruchomości oraz opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, znajdujących się w liniach rozgraniczających drogi ustalonych decyzją. W trakcie prowadzonego przez Wojewodę Wielkopolskiego postępowania odwoławczego wpłynęło do organu pismo Burmistrza Miasta i Gminy M.G. z dnia 15 września 2009 roku, w którym inwestor wniósł o przeprowadzenie postępowania uzupełniającego, w celu zmiany załączników nr l i 2 zaskarżonej decyzji Starosty P . Powyższe zmiany mają na celu korektę stwierdzonych niezgodności dotyczących oznaczenia na mapach nieruchomości o nr ewid. [...] ark. [...] obr. M.G. Do wniosku została przedstawiona skorygowana mapa przedstawiająca linie rozgraniczające teren oraz mapa z projektami podziału nieruchomości. Stwierdzono, że niezgodność dotycząca przedmiotowej działki [...] polegała na tym, że na załączniku nr l do decyzji Starosty zostały określone wyłącznie granice nieruchomości bez podania jej numeru. Taki sam błąd stwierdzono również na załączniku nr 2, gdzie brak korekty stanowiłby naruszenie § 9 ust. l pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. z 2004 r., Nr 268, póz. 2663), ponieważ mapa z projektem podziału nieruchomości nie zawierałaby oznaczenia nieruchomości podlegającej podziałowi. W związku z powyższym, na podstawie art. 138 § l pkt 2 k.p.a., decyzją z [...] grudnia 2009 roku uchylono w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie dotyczące działki ewidencyjnej nr [...] arkusz [...] obręb M.G. gmina M.G., poprzez uchylenie załącznika nr l i 2.Orzekając w powyższym zakresie: ustalono nowy załącznik nr l, stanowiący mapę z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren, stanowiący załącznik nr l do niniejszej decyzji; ustalono nowy załącznik nr 2, stanowiący mapę z projektami podziału nieruchomości, oznaczony jako załącznik nr 2 do niniejszej decyzji, pozostawiając bez zmian treści decyzji. Rozpatrując odwołanie T.O. stwierdzono, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących zasadności inwestycji oraz przyjętych rozwiązań wskazano, że zgodnie z ustawą postępowania mają charakter wnioskowy, co oznacza, że Starosta P. uprawniony był wyłącznie do sprawdzenia czy wniosek spełnia wszystkie wymogi przewidziane prawem. Jeżeli wniosek spełnia wymagania formalne organ administracji publicznej przeprowadza stosowne postępowanie administracyjne, kończące się wydaniem decyzji ustalającej lokalizację drogi. W związku z powyższym ani Starosta P., ani Wojewoda Wielkopolski nie posiada uprawnień do oceny zasadności i zakresu wnioskowanej inwestycji. Potwierdzeniem powyższego stanu prawnego jest m. in. wyrok z dnia 18 kwietnia » , 2007 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 46/07), zgodnie z którym organ zobowiązany jest wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych. Również w wyroku z dnia 09 listopada 2006 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 638/06) potwierdził, iż przepisy ustawy nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi. Organy te mają obowiązek jedynie oceny, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji drogi nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. Odpowiadając na zarzut dotyczący trybu przejęcia części nieruchomości Wojewoda Wielkopolski podniósł, że zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi inwestycji w zakresie dróg publicznych, budowa i rozbudowa dróg publicznych może być realizowana wyłącznie na podstawie ustawy. W związku z powyższym brak jest przepisów umożliwiających realizację przedmiotowej inwestycji w innym trybie. Zgodnie z ustawą za nieruchomości bądź ich części przejęte z mocy prawa, na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej, przysługuje odszkodowanie, które jest ustalane w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył T.O.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art.138§1 i 2 kpa poprzez brak wskazania przez organ odwoławczy, czy decyzja Starosty P. z dnia [...] lipca 2009 została uchylona w całości czy w części, - dodatkowo zarzucił naruszenie art.21 i 22 konstytucji iart.7kpa,art.8kpa,11kpa, -wydanie decyzji z naruszeniem art.1 Ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z dnia 10 maja 2003 roku) w związku z art.7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne określenie inwestycji jako budowy drogi publicznej podczas, gdy budowa ulicy S. w kierunku ul. P. stanowi inwestycję w zakresie drogi wewnętrznej –drogi dojazdowej do strefy przemysłowej, -naruszenie art.5 ust.1 pkt 7 Ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych(Dz.U.z dnia 10 maja 2003 roku) z uwagi na brak uzyskania wymaganych uzgodnień w odniesieniu do wszystkich działek, na których ma zostać zlokalizowana inwestycja tj.opinia sanitarna z dnia 16 sierpnia 2007 roku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie uwzględnia terenu działki [...] oraz brak sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, -naruszenie art.5ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz U z dnia 10 maja 2003 roku) poprzez brak uzgodnienia połączenia ulicy S z drogą wojewódzką nr [...] (ulica P.) z zarządcą drogi wojewódzkiej –Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich i wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2009 roku w całości oraz uchylenie decyzji Starosty P z dnia [...] lipca 2009 roku nr [...] w całości, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie z następującą argumentacją. Odpowiadając na zarzuty podniesione w skardze, stwierdził, że zgodnie z art. 138 § l pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, póz. 1071, ze zm.; zwanej dalej "k.p.a.") organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji. W związku z powyższym organ administracji uprawniony jest do uchylenia decyzji w części i w tym zakresie do orzeczenia co do istoty sprawy. W przedmiotowej sprawie Wojewoda Wielkopolski skorzystał z posiadanego uprawnienia i w zaskarżonej decyzji uchylił i orzekł w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej - ul. S w M.G. Jednocześnie Wojewoda Wielkopolski podniósł, że na stronie 6 decyzji w oparciu o przepis wskazany na wstępie, uchylono w decyzji Starosty P rozstrzygnięcie dotyczące ww. działki ewidencyjnej, poprzez uchylenie załącznika nr l i 2. Orzekając, w tym zakresie, ustalono nowy załącznik nr l, stanowiący mapę z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren i ustalono nowy załącznik nr 2, stanowiący mapę z projektami podziału nieruchomości. Stwierdzono również, że pozostała treść decyzji pozostaje bez zmian. W związku z powyższym, nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, dotyczącym braku wskazania czy decyzja Starosty P została uchylona w całości, czy w części. Zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych Burmistrz M.G. jest właściwym zarządcą dróg gminnych na terenie Gminy M.G., ponadto zgodnie z art. 19 ust. l tejże ustawy, do jego właściwości należy planowanie, budowa, przebudowa, remonty, utrzymanie i ochrona dróg. Wojewoda Wielkopolski zrócił również uwagę, że przedmiotowa inwestycja jest przygotowywana do realizacji w oparciu o przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Dopiero po zakończeniu realizacji inwestycji - budowy nowej drogi - w oparciu o przepisy odrębne zostanie jej nadana kategoria drogi gminnej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Po 593/08). W odniesieniu do naruszenia art. 5 ust. l pkt 7 ustawy dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, póz. 721, ze zm.), w kształcie obowiązującym przed l O września 2008 r., zarzut należy uznać za chybiony, ponieważ żaden z przepisów ustawy o szczególnych zasadach... nie nakładał obowiązku dołączenia do wniosku opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W związku z powyższym brak działki [...] w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak [...] pozostaje bez wpływu na przedmiotowe postępowanie. Należy również zwrócić uwagę na fakt, że ww. opinia dotyczyła postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a nie opinii do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej. W skardze stwierdzono, że w decyzji Starosty P. odstąpiono od obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, podczas gdy inwestycja tego rodzaju zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji wymagała przygotowania raportu. W pkt IV. l decyzji Starosta P. zobowiązał inwestora do zachowania wymogów wynikających z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 póz. 150). Ponadto, zdaniem organu administracyjnego II instancji, stwierdzenie obowiązku, bądź jego braku, sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko następuje na etapie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Art. 46 ust. 4 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska (w kształcie obowiązującym w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji przedmiotowej drogi) jednoznacznie określa na jakim etapie przygotowania inwestycji należy uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku pisma Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia 13 lipca 2007 r., należy stwierdzić, że zgodnie z art. 3 ust. l ustawy o szczególnych zasadach, do wniosku została dołączona opinia Zarządu Województwa Wielkopolskiego ź dnia [...] września 2007 r. znak [...]. Zdaniem Wojewody Wielkopolskiego, żaden z przepisów ustawy o szczególnych zasadach nie nakłada obowiązku uzyskania uzgodnienia Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Poznaniu na etapie uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej. Takie uzgodnienie będzie niezbędne dopiero na etapie występowania z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.). Na podstawie art. 134 § 1 ww. ustawy, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z tym przepisem, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosi strona w skardze. W niniejszym postępowaniu Sąd miał obowiązek zbadać ,czy kwestionowana decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2010 roku zapadła zgodnie z wyżej określonymi przepisami prawa. Stosownie do treści art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. W rozpoznawanej sprawie, decyzja wydana przez Wojewodę Wielkopolskiego została oparta na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, iż zaskarżona decyzja organu I instancji jest nieprawidłowa. Jak powszechnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, jeżeli organ administracji działający w trybie odwoławczym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego w sprawie i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ma obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzec co do istoty sprawy zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981, Nr 2 poz. 88). W tej konkretnej sprawie, mając na uwadze zakres zarzutów zawartych w skardze T.O. stwierdzić należy, co następuje: W niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż organ odwoławczy uznał, że nie występują wątpliwości co do stanu faktycznego w sprawie ani nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów. Wojewoda Wielkopolski, co do zasady, podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie tego, że wniosek o ustalenie lokalizacji drogi gminnej spełnia wszystkie przesłanki ustawowe do wydania decyzji pozytywnej. Organ II instancji podzielił w pełni ocenę prawną i faktyczną zawartą przez Starostę P. w decyzji z [...] lipca 2010 roku. W uznaniu sądu administracyjnego organ II instancji źle zinterpretował zakres rozpoznawania sprawy w znaczeniu merytorycznym. Otóż sam brak oznaczenia numerowego działki o nr [...] na załącznikach do zaskarżonej decyzji, kiedy z treści zaskarżonej decyzji Starosty Poznańskiego , z mapy zasadniczej oraz załącznika z projektem podziału wynikało od samego początku, iż ta działka podlega podziałowi, nie stanowi zmiany merytorycznej decyzji a tylko sprostowanie błędu pisarskiego. Kiedy więc na etapie postępowania odwoławczego Burmistrz Gminy M.G. zwrócił na ten brak numeru uwagę, należało sprawę zwrócić Staroście P. celem sprostowania błędu pisarskiego. Zgodnie z przepisem art. 113. § 1kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis art. 113 § 1kpa nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych składników decyzji, a w szczególności nie zastrzega, że przedmiotem sprostowania może być jedynie rozstrzygnięcie (osnowa) zawarte w decyzji. Należy zatem podzielić pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 13 marca 1998 r., SA/Lu 1091/96, Lex nr 33532, że: "Możliwe jest prostowanie wymienionych w art. 113 § 1 k.p.a. okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję. Ustawodawca, mówiąc o możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych czy też oczywistych omyłek, nie daje ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć". Z wykładni językowej przepisu art. 113 § 1 wynika, że w sprawie sprostowania decyzji właściwy jest organ administracji, który wydał tę decyzję. Organ odwoławczy nie może zatem prostować błędów i oczywistych omyłek w zaskarżonych odwołaniem decyzjach organu pierwszej instancji; odnosi się to także do organów administracji publicznej właściwych do rozpatrzenia nadzwyczajnych środków prawnych od decyzji ostatecznych (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 1987 r., IV SA 1050/86, ONSA 1987, nr 1, poz. 33, w którym przyjęto, że: "Organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest uprawniony do ustalenia - z pominięciem trybu postępowania przewidzianego w art. 113 § 1 i 3 k.p.a. - że w decyzji tej nastąpiła oczywista omyłka"). Inaczej jest w postępowaniu cywilnym, w którym sąd drugiej instancji, przed którym toczy się sprawa, może z urzędu sprostować wyrok sądu pierwszej instancji (art. 350 § 3 k.p.c.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Wojewoda Wielkopolski nie mógł wydać rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie , który podlegał sprostowaniu jako błąd pisarski. W tym zakresie decyzja wojewody zapadła z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych powyżej i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Władnym do wydania decyzji i sprostowania błędu pisarskiego jest tyko organ ,który decyzję obarczoną takim błędem wydał. W tym przypadku organem takim jest Starosta P., który w dniu [...] lipca 2019 roku wydał decyzję o lokalizacji drogi gminnej i zatwierdzeniu projektu nieruchomości. W decyzji tej na stronie drugiej znajduje się tabelka z ,której wynika, że w Gminie M.G., w obrębie M.G. w arkuszu nr [...] dotychczasowa działka o nr [...] o powierzchni 0,2245 ha zostanie podzielona na działkę o nr [...] o powierzchni 0,0036 ha oraz działkę o nr [...] o powierzchni 0,0423 ha. Natomiast na załącznikach nr 1 i nr 2 gdzie zostały określone zgodnie z proponowaną tabelką granice nieruchomości nie podano jedynie jej numeru. W uznaniu sądu ewentualna korekta w tym zakresie stanowi błąd pisarski a nie zmiany merytoryczne, które organ II instancji rozstrzyga na podstawie art.138§ 1kpa. Pozostałe zarzuty, które skarżący zawarł w treści skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego są pozbawione uzasadnionych podstaw prawnych. Wojewódzki Sąd administracyjny podziela w pełni argumenty prawne przywołane na ich odparcie przez organ administracyjny II instancji w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej z dnia [...] grudnia 2009 roku oraz w odpowiedzi na skargę. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ administracyjny drugiej instancji zastosuje wykładnię prawa przytoczoną powyżej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art.152 p.p.s.a określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie tego przepisu skarżącemu należy się zwrot od przegrywającego sprawę kwoty 200 zł z tytułu pobranego wpisu sądowego. Jednocześnie, zgodnie z zasadą wyrażoną w § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) Sąd, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zatem, zdaniem Sądu, charakter powyższej sprawy jak i poczyniony wkład pracy pełnomocnika strony, nie uzasadnia przyznania kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wyższej, niż stawki minimalnej rozporządzenia w kwocie [...] zł powiększonej o kwotę [...] zł z tytułu zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. MZ