IV SA/Po 1456/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Dybowski Asesor sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant ref. – staż. Paweł Grzęda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę /-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Makosz-Frymus /-/ M. Dybowski Pismem z dnia [...] sierpnia 2004 r. K. W. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. (dalej: Ośrodek) z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na zakup żywności, leków, środków czystości, piorących, higieny, odzieży osobistej i koca. Nadto zwróciła się o zapłatę zadłużenia z tytułu czynszu w kwocie 332,08 zł. Pismem z dnia [...] sierpnia 2004 r. Zainteresowana zwróciła do Ośrodka, z prośbą o udzielenie pomocy na zakup żywności, leków, środków czystości, piorących, higieny, odzieży jesiennej, rajstop, obuwia jesiennego, a także o zapłatę rachunku za energię elektryczną w kwocie 118,22 zł. Decyzją z dnia [...] września 2004 r., [...], Prezydent Miasta K. przyznał K> W. zasiłek celowy w łącznej wysokości 135 zł, oraz odmówiono przyznania zasiłku celowego na pokrycie zadłużenia za czynsz. W uzasadnieniu wskazano, że Zainteresowana spełnia kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm., dalej: ups). Wysokość zasiłku ustalono w ramach możliwości finansowych Ośrodka. Ten przyznając pomoc musi mieć zaś na względzie potrzeby wszystkich uprawnionych mieszkańców Gminy. Odmowa pokrycia zadłużenia czynszowego jest konsekwencją okoliczności, iż Zainteresowana otrzymuje dodatek mieszkaniowy w wysokości 126,40 zł, a nadto nie jest to podstawowa potrzeba, która winna być zaspakajana ze środków pomocy społecznej. Od decyzji odwołała się Zainteresowana. Wskazała, że nie rozumie dlaczego organ połączył rozpoznanie dwóch złożonych przez nią wniosków. Nadto opisała swoją trudną sytuację zdrowotną i materialną. Decyzją z dnia [...] października 2004 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że rozpatrzenie w jednej decyzji dwóch wniosków Zainteresowanej nie jest wadliwe, gdyż ustosunkowano się do wszystkich potrzeb wymienionych we wnioskach. Pomoc udzielona K. W. ograniczona jest możliwościami finansowymi Ośrodka. Zasadnie odmówiono pomocy na pokrycie zaległości czynszowej. Pismem z dnia [...] października 2004 r. K. W. wniosła skargę do sądu administracyjnego, podtrzymując zgłaszane wcześniej zarzuty, żądając uchylenia decyzji i ustalenia, że zasiłek winien być wyższy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa. Skarżąca zwróciła się do sądu celem zainicjowania kontroli legalności decyzji przyznającej Jej zasiłek celowy w łącznej kwocie 135 zł. Analiza zaistniałego w sprawie stanu faktycznego oraz postępowania organów administracji publicznej skłania do konkluzji, iż we właściwy sposób dopełniły one nałożonych na nie obowiązków. Przypomnieć należy, że pomoc społeczna – zgodnie z art. 2 ust. 1 ups - jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Niestety, możliwości finansowe podmiotów realizujących zadania Państwa w tym zakresie, nie pozwalają na każdorazowe pełne zaspokajanie potrzeb osób zainteresowanych. Skarżąca na podstawie zaskarżonej decyzji uzyskała jednorazową pomoc finansową w kwocie 135 zł. Jak wynika z akt sprawy, K. W. uzyskuje nadto zasiłek stały i dodatek mieszkaniowy, oraz korzysta z posiłków w stołówce Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Innymi słowy, Skarżąca w sposób stały objęta jest pomocą finansową Ośrodka. Na tym tle zarzuty, iż kwota 135 zł jest niewystarczająca, nie są uzasadnione. Organ słusznie podniósł, że Skarżąca uzyskuje dodatek mieszkaniowy, którego celem jest umożliwienie jej uiszczania należności z tego tytułu. Sąd w pełni przychyla się do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 1998 r. (I SA 1174/97, LEX nr 45813), który stwierdził, że konieczność pokrycia zaległości w opłatach za mieszkanie nie mieści się w pojęciu niezbędnej potrzeby życiowej. Zgodnie zaś z art. 39 ust. 1 ups, to dla zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej przyznaje się zasiłek celowy. W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi. /-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Makosz-Frymus /-/ M. Dybowski MK