IV SA/Po 1527/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. R. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę /-/ B. Popowska W dniu [...].11.2004r. I. R. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...]r. nr [...]utrzymującą w mocy własną decyzję Nr [...]z dnia [...]. o przyznaniu uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej . W skardze Skarżąca powołuje się na fakt, iż świadczenie z wnioskowanego tytułu otrzymuje za 3 miesiące wstecz od daty w/w decyzji z [...]., tymczasem jej zdaniem świadczenie winna otrzymywać od [...]r. tj. od daty wydania pierwszej decyzji w sprawie z wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego na podstawie ustawy z 31.05.1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. nr 87, poz. 395 ze zm.). W skardze, podobnie jak w odwołaniu od decyzji z [...]., Skarżąca domaga się przyznania wypłaty świadczenia od daty pierwszej decyzji tj. od dnia [...]., czyli "przyznania świadczenia wstecz", powołując się dodatkowo na fakt iż brat otrzymuje takie świadczenie od 1998r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż nie ma kompetencji do wypłaty rekompensaty za wskazany przez Skarżącą okres pozostawania bez prawa do świadczenia pieniężnego. Kierownik Urzędu w drodze decyzji administracyjnej przyznaje jedynie prawo do przedmiotowego świadczenia. Kwestie wypłaty świadczenia normuje art. 5 ust. 1 w/w ustawy. Sąd zważył, co następuje: Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zgodnie z pouczeniem. Sąd podziela jednak pogląd organu co do rozróżnienia jego kompetencji (art. 4) i kompetencji organu emerytalno-rentowego (art. 5) w przepisach ustawy o świadczeniach pieniężnych przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. nr 87, poz. 395 ze zm.). Tę odrębność podkreślił też NSA w postanowieniu z 02.06.2003r. (II SA/Ka 1013/01). Wobec powyższego Sąd zauważa, że kwestie samego uprawnienia do świadczenia z wnioskowanego tytułu była już rozpatrywana przez sąd administracyjny. W wyroku z dnia 05.12.2003r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyraził swą ocenę prawną w przedmiotowej kwestii. W skardze na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]. Skarżąca nie kwestionuje rozstrzygnięcia w sprawie przyznania jej uprawnienia do świadczenia pieniężnego. Zdaniem Sądu skarżąca w istocie domaga się świadczenia odszkodowawczego. Sprawy takie nie mieszczą się w zakresie spraw sądowoadministracyjnych, o jakich mowa w art. 1 i art. 3 ustawy z 30.03.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm. dalej upsa). W myśl art. 58 §1 pkt 1 ustawy z 30.03.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm )Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia. Skarżąca może rozważyć wystąpienie z powództwem o odszkodowanie do sądu powszechnego na podstawie art. 4171 §2 ustawy z 23.04.1964 Kodeks cywilny (Dz. U Nr 16 poz. 93 ze zm.) /-/ B. Popowska MK