IV SA/Po 159/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta /spr./ Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010r. sprawy ze skargi W. M., D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] października [...] r. W. i D. M., zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października [...] roku [...] ([...]) Decyzja ta określa warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku związanego z działalnością handlową na terenie oznaczonym jako działka [...] położonej w Krotoszynie przy ul. [...]. Wnioskodawcy podnieśli, iż dokładne określenie lokalizacji inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy wykracza poza zakres postępowania o ustalenie warunków zabudowy i narusza kompetencje organów budowlanych, a tym samym narusza wynikającą z art. 6 k.p.a zasadę praworządności. Uzasadnienie wniosku odnosiło się do innej decyzji z dnia 7 sierpnia 2006 roku(k.91 akt sądowych) Decyzją z dnia [...] listopada [...] r. Nr [...] (k.93 akt sądowych) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października [...] roku, wskazując, iż ww. decyzja nie jest obarczona żadną z przesłanek nieważności przewidzianą w art. 156 § 1-7 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Organ wyjaśnił, że postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym, a takim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, ma ograniczony zakres , gdyż w jego toku nie następuje ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Przedmiotem postępowania jest ocena decyzji ostatecznej tylko z punktu widzenia ściśle określonych przesłanek, które wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Kolegium podniosło, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję nie wykroczył poza kompetencje wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z akt sprawy wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 12 lipca 2003 roku, a zatem sprawa podlegała rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U nr 80 poz.717). Wyjaśnić należy, że zgodnie z art.87 ust.3 (Dz.U nr 80 poz.717).Wyjaśnić należy, że zgodnie z art.87 ust.3 obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy(11 lipca 2003 roku),plany miejscowe zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 roku. Wobec powyższego organ I instancji rozpoznał sprawę w oparciu o przepisy art.59 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z pominięciem zasad określonych w przepisach art.61 ust.1 pkt 1.Taki sposób ustalania warunków zabudowy w okresie przejściowym wynika z art.86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wnioskiem z dnia [...] grudnia [...] r.(akta administracyjne) W. i D. M. zwrócili się do SKO w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W powyższym środku zaskarżenia pełnomocnik zainteresowanych podniósł, iż decyzja tut. Kolegium z dnia [...] listopada [...] r. jest wadliwa, a w omawianej sprawie zachodzą przesłanki nieważności przewidziane w art. 156 k.p.a. Przedmiotowa decyzja w żadnej mierze nie odpowiada normom i kryteriom wyznaczonym przez Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] stycznia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Motywując swoje rozstrzygnięcie Organ wskazał, iż w toku postępowania przed organem I instancji, strona wnioskująca o stwierdzenie nieważności decyzji, złożyła oświadczenie, że nie wnosi zastrzeżeń i wniosków do lokalizacji do budowy pomieszczeń do budynku handlowo- usługowego na działce nr [...] w granicy nieruchomości. Ustalone w decyzji warunki zabudowy są zgodne ze złożonym wnioskiem, co do powierzchni zabudowy, liczby kondygnacji, wysokości oraz rodzaju dachu. Szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z przepisami prawa budowlanego, nastąpi natomiast dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego złożyli W. i D. M., wnosząc o jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: art. 7 Konstytucji,6-9 kpa przez ich niezastosowanie art. 107§3 i §4 i 138§1 pkt1 poprzez zastosowanie oraz pkt 2 kpa przez ich niezastosowanie, oraz art. 64 ust 1 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Skarżących decyzja Burmistrza K. z dnia [...] października [...] roku nie odpowiada także normom i kryteriom wyznaczonym przez Rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na zakres kontroli sądowej przeprowadzanej w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Treść art. 135 powołanej ustawy stanowi natomiast, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Według obu przytoczonych przepisów zakres orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny zakreślają granice sprawy. W niniejszym postępowaniu sąd dokonywał kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada [...] roku [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października [...] roku (k.93 akt sądowych) ustalającej warunki zabudowy oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia [...] roku [...] ( znajdującej się w aktach administracyjnych). W ramach rozważanego postępowania organ administracyjny bada wyłącznie, czy decyzja administracyjna w dacie jej podjęcia była dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. i w zależności od dokonanych w tym zakresie ustaleń stwierdza jej nieważność, bądź też odmawia stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 k.p.a.). Organ nie prowadzi natomiast ponownego postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, co do jej istoty, tak jak ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym. W orzecznictwie sądowym, które zresztą Sąd w pełni podziela podkreśla się, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza, iż sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym i stwierdzenie nieważności kontrolowanej w tym postępowaniu decyzji dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy, zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2616/07 –Lex nr 477598). Orzekając w tak zakreślonych granicach sprawy sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż decyzja Burmistrza K. z dnia 15 października 2003 roku nie była dotkniętą wadą kwalifikowaną powodującą jej nieważność w świetle art.156 §1 k.p.a. W szczególności nie można uznać, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji stanowi zawsze wyjątek od zasady stabilności decyzji administracyjnej, dlatego też wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana w trybie nadzwyczajnym decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie i orzecznictwie wyróżnia się dwa ujęcia rażącego naruszenia prawa (zob. J.Jendrośka, B.Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym, PiP 1986, z. 1, s. 66-71): jedno uznające, że występuje ono w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu(ujęcie normatywistyczne) oraz drugie, zgodnie z którym naruszenie prawa będzie rażące, gdy skutków społeczno-gospodarczych aktu nie można zaakceptować z punktu widzenia zasad praworządności (ujęcie oparte na wykładni funkcjonalnej). Z uwagi na konieczność pełnego badania zaskarżonego aktu Sąd I instancji rozważył - z obu przedstawionych punktów widzenia - czy kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym decyzje "rażąco" naruszały prawo. Nastąpiłoby to, zatem, gdyby ustalono warunki zabudowy dla obiektu, którego lokalizacja na danym terenie jest wyłączona. Zdaniem Sądu, rażące naruszenie prawa nie może być natomiast utożsamiane z uchybieniami polegającymi na błędnej wykładni przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniu. Na tego rodzaju naruszenia strona może zwracać uwagę w toku postępowania administracyjnego, wykorzystując przysługujące jej środki zaskarżenia. W przypadku decyzji o warunkach zabudowy, organ bada ogólne uprawnienia inwestora do lokalizacji inwestycji. Sąd wskazuje, iż w przypadku decyzji o warunkach zabudowy rażące naruszenie prawa w ujęciu normatywistycznym zachodzić będzie przy oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem, a wymaganiami zabudowy określonymi prawem i to sprzeczności wywołującej niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności skutki społeczno- gospodarcze. Zaznaczyć też należy, że przez okres sześciu lat skarżący aprobowali skutki zaskarżonej decyzji z dnia [...] października [...] roku a dopiero w dniu [...] października [...] roku wystąpili o stwierdzenie jej nieważności. Co do zasady przyjmuje się, że przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. powinny wynikać z samej decyzji, nie wiąże się ich z postępowaniem zmierzającym do jej wydania. Tymczasem zarzuty kierowane przez skarżących pod adresatem decyzji objętych postępowaniem dotyczyły przede wszystkim naruszenia procedury administracyjnej (art. 6, 7, 8, 9, 107 § 3 i 4, art. 138 k.p.a.) i jako takie nie świadczyły o sprzeczności z prawem samej decyzji. Prawdą jest, że ustalenie warunków zabudowy dla terenu, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego winno być dokonane przede wszystkim w zgodzie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.) - zwanej dalej ustawą o p.z.p, w tym zwłaszcza z jej art. 61 ust 1, oraz w oparciu o wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (...) - Dz. U. Nr 164, poz. 1588 - zwanego dalej rozporządzeniem. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa w stopniu kwalifikowanym, które jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości przesądzałoby o konieczności eliminacji kwestionowanej przez skarżących decyzji o warunkach zabudowy z obrotu prawnego. Otóż zauważyć należy, że wniosek o ustalenie warunków rozbudowy dla działki o nr [...] położonej w Krotoszynie ul. [...] został do organu administracyjnego złożony [...] lipca [...] roku (k.75 akt sądowych). Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 roku. Natomiast Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (weszło w życie 27 września 2003 roku. Decyzję o warunkach rozbudowy wydano [...] października [...] roku a więc tylko po osiemnastu dniach od jego obowiązywania. Sąd więc miał te okoliczności na względzie przy rozpatrywaniu niniejszej skargi, czy w istocie uchybienia popełnione przez organ administracyjny przy wydawaniu decyzji w dniu [...] października [...] roku były na tyle poważne aby uznać je za rażące co implikowałoby koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym. Zauważyć należy, że zgodnie z art.87 ust.3 obowiązujace w dniu wejścia w życie ustawy (11 lipca 2003 roku) plany miejscowe zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 roku. Wobec powyższego organ I instancji zasadnie rozpoznał sprawę w oparciu o przepisy art.59 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z pominięciem zasad określonych w przepisach art.61 ust.1 pkt 1( czyli wyłączenie odnoszenia się w decyzji do zasad dobrego sąsiedztwa).Taki sposób ustalania warunków zabudowy w okresie przejściowym wynika z art.86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie trafny jest zarzut skarżącego jakoby organ administracyjny nie ustalił, czy dla działki wnioskowanej obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Otóż z pisma z dnia 7 sierpnia 2003 roku podpisanego przez działającego z upoważnienia Burmistrza zastępcę Naczelnika Wydziału Gospodarki i Inwestycji wynika, że takowy plan jest i utraci on ważność z dniem 31 grudnia 2002 roku. Należy podkreślić, że wyżej wymieniony przepis przejściowy art.86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym budził wątpliwości interpretacyjne, co do tego czy wyłączone zostało poprzez jego zastosowanie działanie tylko i wyłącznie przepisu art.61 ust 1 pkt wskazanej ustawy. Bo dla przykładu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia z dnia 4 września 2007 r II SA/Rz 407/07 LEX nr 376759 zaprezentował pogląd, że zamieszczenie przepisu art. 86 w przepisach przejściowych u.p.z.p. musi być ważnym elementem jego wykładni. Oznacza to, że treść normy ustalonej w tym procesie powinna być inna niż treść regulowana w części zasadniczej ustawy. Gdyby postępowanie prowadzone na podstawie art.86 miało być powtórzeniem zasad określonych w jej art. 59-61, to nie byłoby sensu regulowania tej materii w przepisach przejściowych. Konsekwencją takiego stwierdzenia jest odróżnienie w okresie przejściowym do dnia 31 grudnia 2003 r. dwóch trybów wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jeden ma miejsce w sytuacji, gdy brak jest planów miejscowych (zasadniczy), drugi znajdował zastosowanie do sytuacji, gdy istniały plany miejscowe uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. Rozróżnienie takie jest konieczne i oczywiste, a nadto wiąże się z określonymi skutkami prawnymi. Sąd ten w uzasadnieniu wypowiedział się, że interpretacja treści art. 86 w sposób dosłowny, skutkowałaby przyjęciem tezy, że skoro w art. 86 zdaniu drugim wyłączono stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu to a contrario nie wyłączono innych regulacji tego przepisu. Konsekwencją takiego stanu byłoby stwierdzenie, że wydanie decyzji przez organ administracyjny musiało być poprzedzone analizą urbanistyczną, z tym tylko że analiza ta nie powinna odnosić się do kwestii zdefiniowanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, podejmując wszystkie inne wymienione w ust. 2-5 tego przepisu, gdyż taki zakres analizy wynika z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie takiego poglądu nie podzielił, gdyż nie dostrzega on charakteru i funkcji art. 86 ustawy. Sąd ten uzasadnił, że zamieszczenie tego przepisu w przepisach przejściowych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym musi być ważnym elementem jego wykładni. Oznacza to, że treść normy ustalonej w tym procesie powinna być inna niż treść regulowana w części zasadniczej ustawy. Gdyby postępowanie prowadzone na podstawie art. 86 ustawy miało być powtórzeniem zasad określonych w jej art. 59-61, to nie byłoby sensu regulowania tej materii w przepisach przejściowych. Konsekwencją takiego stwierdzenia jest odróżnienie w okresie przejściowym do 31 grudnia 2003 r. dwóch trybów wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jeden ma miejsce w sytuacji, gdy brak jest planów miejscowych (zasadniczy), drugi znajdował zastosowanie do sytuacji, gdy istniały plany miejscowe uchwalone przed 1 stycznia 1995 r. Pogląd, aby decyzja wydawana na podstawie art. 86 ustawy spełniała wszelkie rygory proceduralne wynikające z przepisów ogólnych jest zbyt daleko idący i uwzględnia w istocie tylko wnioskowanie a contrario z art. 86 zdanie drugie. Poza tym jest również nieracjonalny. Sąd w Rzeszowie nie doszukał się dla takiego stanowiska żadnej ratio legis, bo jaki byłby sens sporządzania analizy urbanistycznej, co do parametrów, które wynikały z obowiązującego planu miejscowego. Sens decyzji ustalającej warunki zabudowy sprowadza się do przyjęcia, że jest ona wypełnieniem braku planu, a nie jego doprecyzowaniem lub rozwinięciem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. celowo przytoczył powyższe wywody gdyż, w orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest pogląd, że stwierdzenie nieważności decyzji nie może wiązać się z wykładnią prawa. Skoro więc pojawiły się rozbieżne pogądy w zakresie interpretacji przepisu art.86 u.p.z.p, to nie można w tym zakresie mówić o rażącym naruszeniu prawa jeżeli organ administracyjny w procesie wydawania decyzji zastosował jego odmienną wykładnię. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. dalej wskazuje, że gdyby nawet nie zgodzić się z wywodem przedstawionym powyżej i optować za obowiązkiem zastosowania w okresie przejściowym pozostałych przepisów z art.61 nie wyłączonych mocą art.86 wyżej wskazanej ustawy ,to uchybienia tym przepisom nie zawsze skutkują uznaniem nieważności decyzji zaskarżonej. I tak dla przykładu w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2007 roku I OSK 200/06( LEX nr 327707) stwierdzono, że określone w § 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) załączniki są integralną częścią decyzji ustalającej warunki zabudowy zagospodarowania terenu. Załączniki zaś do decyzji są jej integralną częścią, a zatem muszą zawierać dokładne oznaczenie decyzji oraz zawierać właściwy podpis, gdyż załączników nie można traktować inaczej jak decyzji. W uzasadnieniu tegoż wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przesądził jedynie, że brak powyższych części graficznych jako załączników do decyzji o warunkach zabudowy ma być traktowane jako uchybienie mające wpływ na wynik sprawy ,ale nie przypisał tym uchybieniom miana rażących i jednocześnie skutkujących uznaniem decyzji za nieważną. Zauważyć należy ,że projekt decyzji z dnia 15 października 2003 roku w przedmiocie warunków zabudowy został uzgodniony z uprawnionym architektem gdyż został podpisany przez Architekta Miejskiego członka Wielkopolskiej Okręgowej Izby Architektów . Koronnym argumentem – w ocenie strony skarżącej – przemawiającym za stwierdzeniem nieważności decyzji lokalizacyjnej jest nienależyte usytuowanie inwestycji, a dokładne umiejscowienie inwestycji wykraczało poza kompetencje Burmistrza K., który wszedł bezprawnie w kompetencje projektanta. Decyzja ponadto zdaniem skarżących nie określa (a powinna) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (ogrzewanie, zjazdy) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Zauważyć jednak należy, że pełnomocnik skarżących pomylił konstruując zarzuty skargi dwie decyzje w przedmiocie warunków zabudowy tzn. decyzję z [...] października [...] roku( aktualnie znajdującą się w aktach sprawy sądowej k.63) oraz decyzję z dnia [...] sierpnia [...] roku(akta sprawy administracyjnej k.501). Sąd administracyjny nie rozpoznawał więc zarzutu skargi dotyczącego pkt.4 części tekstowej decyzji z dnia [...] października [...] roku, albowiem decyzja ta w ogóle takiego punktu nie posiada. Poza tym należy zwrócić też uwagę ,że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października [...] roku skierowane do SKO w K. (k.91 akt sądowych) zawiera w uzasadnieniu argumenty dotyczące naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia [...] roku(odnoszącej się do tej samej działki i projektowanej kolejnej rozbudowy, ale po trzech latach od wcześniej wydanej decyzji z dnia [...] października [...] roku , która to w ogóle nie jest przedmiotem rozpoznawania w niniejszej sprawie. Decyzja z dnia [...] sierpnia [...] roku była przedmiotem rozpoznania w tutejszym Sądzie w sprawie o sygnaturze IV S A/Po 158/10, w której to skarga została również oddalona. Decyzji zarzucono także niezastosowanie art. 107 § 3 oraz błędne zastosowanie art. 107 § 4. Skarżący bliżej nie umotywowali swoich zarzutów, a Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się uchybień procesowych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana decyzja posiada wszystkie wymienione w art. 107 kpa składniki to jest oznaczenie organu, adresata decyzji, rozstrzygniecie, podpis osoby reprezentującej organ. Brak któregokolwiek z tych elementów mógłby stanowić podstawę przyjęcia, iż nastąpiło rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z 20.07.1981 r., SA 1163/81 OSPiKA 1982, Nr 9-10poz. 169). Stosownie do art. 107 § 4 organ administracji publicznej może odstąpić od uzasadnienia decyzji wydanej w pierwszej instancji, gdy decyzja uwzględnia w całości żądanie strony, a w razie wielości stron postępowania, gdy uwzględnia w całości żądania wszystkich stron. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ mógł odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdyż w całości uwzględniała ona wniosek inwestora "A" Sp. j. Strony ( w tym także Państwo M.) zostali zawiadomieni o możliwości zapoznania się ze sprawą oraz możliwością składania wniosków i uwag dotyczących przedmiotowej inwestycji. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również oświadczenie stron- W. i D. M., iż nie wnoszą zastrzeżeń i wniosków do lokalizacji budynku- dobudowy pomieszczeń do budynku handlowo-usługowego w granicy z ich nieruchomością (k. 71 akt sądowych). Nie można też zgodzić się z argumentem skarżących, iż kwestionowana decyzja lokalizacyjna nie posiada konstytutywnych cech decyzji o warunkach zabudowy, co także uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Sąd wskazuje ponadto, że usytuowanie obiektów budowlanych należy do przedmiotu regulacji Prawa budowlanego i jest rozstrzygane na etapie pozwolenia budowlanego Ponadto naruszenia te nie uniemożliwiają organowi architektoniczno-budowlanemu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie trafny jest też zarzut pełnomocnika skarżącego powołania się przez SKO w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej na § 12 i §14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji kiedy posiada ono tylko 10 paragrafów. W uznaniu Sądu jest to uchybienie nie mające wpływu na wynik sprawy, gdyż już w odpowiedzi na skargę SKO (k.11 akt sądowych) podniosło ,że chodzi o § 12 i §14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki techniczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz.690).SKO podniosło, że odniesienie się do tych przepisów nie może być w omawianej sprawie uznane za konkretne ustalenie parametrów i usytuowania budynku. Wniosek powyższy wypływa z analizy tych przepisów, gdzie zawarte są różne odległości i parametry dla budynków w zakresie od metra do kilku metrów. Inaczej, gdyby organ dokładnie ustalał w tej decyzji lokalizację budynku. W tym zakresie wywody organu administracyjnego są uzasadnione. Z przyczyn wyżej podanych brak było podstaw do podzielenia zarzutów skargi naruszenia prawa w stopniu rażącym decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października [...] roku, a w konsekwencji do podważenia legalności zaskarżonej decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym (art. 156 i nast. kpa). Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.